http://1954.123.is/ "Ísfirskir bæjarpúkar" is Tue, 10 Mar 2026 00:00:00 GMT Tue, 10 Mar 2026 01:10:16 GMT www.123.is http://1954.123.is/blog/record/753906/ Kæru skólasystkin!Ég þurfti smá umhugsun til að átta mig á skeytinu frá Lilju hér um daginn: "enginn veit, hvað undir annars stakki býr" ...."HJjr, er nokkuð nýtt á döfinni"? Ég var jú að enda við að skrifa þetta í síðustu hugleiðingum mínum um hann Bjössa á Bergi! Hvað er hún eiginlega að meina með þessari gátu; - ups, það er liðinn þriðjungur úr ári síðan þetta var skrifað, svo það er ekki skrítið að spyrja hvort íslenski tíminn sé staðnaður eða hvort við séum kannski dottin úr sambandi. Nei - hvorugt, ég held að tíminn líði bara aðeins hægar um þessar mundir; kannski er það aldurinn kæra Lilja?Það má kenna aldrinum um ýmislegt, en síðan síðast er búið að vera heilt sumar með þvílíkri veðursæld að aldrei hefur annað eins verið til á Íslandi - allavega ekki á okkar lifsskeiði. Ég er sannfærður um að ekkert okkar hefur setið auðum höndum; margir náðu saman á hittingi á Ísafirði, aðrir náðu saman í fótboltanum, á golfvellininum, í bústaðnum eða í húsbílnum .....Það var tær snilld að ná saman á Ísafirði í sumar. Þó fyrirvarinn hafi verið stuttur (illa auglýst) voru þó margir sem voru búnir að "spotta" þetta út og svo aðrir sem gera geta gert hlutina fyrirvaralaust. Þeir sem komast njóta vel og hinir sem ekki komast, njóta gegnum frásagnir og myndir og þannig viðhaldast þessi órjúfanlegu bönd sem tengja okkur saman.Við þurfum á sama hátt og hittingur brestur "fyrivaralaust" á fyrir vestan að finna leið til að slíkt geti einnig orðið hér á suðvestur hluta landsins. Með öllum þeim tæknibúnaði sem við kunnum ennþá á og höfum á að skipa, þá látum við þetta verða að raunveruleika fyrr en síðar. Þó Facebook og Skypið slái engu við á neyðarstund, þá er ekkert sem slær við "knúsi og krami". Þó haustið sé dottið á samkvæmt tímatali og yfirvofandi haustverkum eins og berjatýnslu og sláturtíð, þá er erfitt að ímynda sér það miðað við það veður sem ennþá er í kortunum. Ég skil því vel að við séum ekki alveg tilbúin að setjast niður til að fara ryfja upp gamla tíma og ræða málin. Það kemur þó að því að við setjumst niður hvort sem við viljum eða ekki og þurfum að horfast í augu við að aðrir eru staðnir á fætur til að gera framkvæma alla þessa hluti sem við erum bara vön að taka okkur fyrir hendur af gömlum vana. Þetta kallast í sinni víðustu merkingu: "aldurinn", hvaða skilning sem við svo sem leggjum í hann. Þannig færumst við hægt og bítandi inn í setu- og yfirsetu hlutverkið með öllu sem það býður upp á. Ég held við séum mistilbúin til að taka þessu lögmáli og misundirbúin að horfast í augu við þessa staðreynd. Ég tel að þetta sé flókin klukka líkama og veruleika sem undirbýr okkur vitandi og kannski líka óvitandi eins og líkama konu sem aðlagar sig að barni bæði á meðgöngu sem og fyrir og eftir fæðingu. En eins og ég hef sagt áður, þá eru það genin sem er stóri lykillinn í öllu ferlinu og svo áreitið gegnum tímann bæði innan í frá og að utan sem hnoðar og mótar okkur gegnum lífið. Kæru skólasystkin! Ég er svo himinlifandi glaður yfir því sambandi sem við erum í með þeim miðlum sem við höfum stofnað. Það er mikill ágangur fólks að komast inna Facebook síðuna okkar, en samkvæmt síðustu ákvörðun, þá hef ég neitað öllum sem til mín hafa leitað eftir að vera þar með. Ég veit að við erum dugleg að tala um samheldni okkar og ánægjustundir út á við og ég bið ykkur áfram að ná til þeirra okkar sem enn eiga eftir að komast inn í hópinn okkar. Þar sem ég er búinn að kenna góðu sumri og ýmsum viðburðum um langan tíma milli skrifa, ætla ég að láta fallegar hugleiðingar Þóru Jónsdóttir um aldurinn verða endapunktur þessara hausthugleiðinga.Andlit þitter ekki framar ungten augun segjavið spegilmynd sína:Sálin hefur engan aldur.Þú gengur sem fyrrút í birtunaog gleðst yfir deginum. Sun, 04 Sep 2016 21:39:20 GMT http://1954.123.is/blog/record/747389/ Kæru skólasystkin!Vorum við ekki vön að hvíla skíðin að loknum páskum? Allavega fækkaði ferðurðunum upp á Dal og upp í Stórurð nema veðrið væri "æðislegt", því nú tók alvaran við. Þannig að þetta "dýrlega" við sumarið byrjaði aldrei neitt auðveldlega. Ég man séstaklega eftir hvað það var leiðinlegt að vera "innilokaður" í próflestri og æfingum fyrir tónleika, en mesta kvíðaefnið var samt að þurfa stinga upp alla kartöflugarðana og síðan setja niður - þá var meiri verkur í bakinu en í verstu tann- og eyrnarpínu. En svo var þetta nú allt yfirstaðið og blessað sumarið kom eins og fjallkonan hafði lofað okkur í fjallræðu sinni á spítalatúninu. Hvað við vorum auðtrúa, standandi þar, rennblaut og skjálfandi í snjókomu, í skátabúningi, stuttbuxum og pilsi, með trommur og rifið skinn sem þoldi ekki barninginn í bleytunni. Af hverju datt mér nú þetta endilega í hug? Jú, við Lilja vorum í vikunni að kasta á milli okkar dásemdarorðum yfir veðurmyndavélunum á Ísafirði. Þannig var ég kominn í huganum vestur og farinn að hugsa til komandi fimmtudags sem er sumardagurinn fyrsti. Í þessum hugleiðingum fór ég mjög léttklæddur út á tröppur í morgun og átti ekki alveg von á haggléli sem dundi yfir og hefði farið illa ef ég hefði verið með "kaffi og sígó"!En páska- og vorvenjur hafa nú breyst hjá okkur sem öðrum. Bæði hafa áhugamál og áherslur á hvað gera þarf og hvað má bíða betri tíma bæði okkar og barna (nna) breyst frá því sem áður var - sem betur fer; eða eins og Bjarndís segir: "ég nýt samverunnar við fólk meira en tækninnar"! Það var því meiri háttar gaman að kallað var til "samveru" í Húsinu um daginn. Ég held að einmitt svona skyndiákvarðanir frekar en langtframítímann ákvarðanir sé einmitt það sem við þurfum að vera vakandi fyrir til að betur halda í "skottið" á hvert öðru. Ég er ennþá sannfærður um að "maður sé manns gaman" og þó tæknin geri okkur kleyft að spjalla og skjalla með einföldum hætti, þá er það nándin og núningurinn við hvert annað sem gefur lífinu dýpra gildi.Að lokum vil ég minna okkur á að næstkomandi tveir fimmtudagar eru ekki neitt venjulegir dagar, því sá fyrri er ekki bara sumardagurinn fyrsti, heldur einnig 21. apríl og sá seinni 28. apríl, en þetta eru fermingardagarnir okkar frá 1968. Ef ekki hefði verið fyrir atbeina Halldórs Ólafssonar og séra Sigurðar, þá væru ekki til þessar margfrægu hópmyndir sem m.a. prýða heimasíðuna okkar. Þarna erum við, meirháttar sæt og fín og hugsið ykkur - við erum ennþá að spjalla saman tæplega hálfri öld seinna! Nú ætla ég að staðhæfa að þetta heitir ást og væntumþykja og erfðist með 1954 genunum. Þess vegna þurfið þið ekkert að óttast þessa tilfinningu og halda að hún sé væmin eða hættuleg; þetta er hreinlega náttúrulegur hluti af okkur. Þetta er gersemi sem við eigum sýnilega og heyranlega að vera stolt yfir og fjársjóður sem við getum ekki nógsamlega þakkað fyrir að eiga. og verður aldrei frá okkur tekinn.Kæru skólasystkin! Enn og aftur varð mér tíðrætt um heimahagana, lífið þar áður fyrr og nú og þau órjúfanlegu bönd sem tengja okkur saman. Það væri einkennilegt og óeðlilegt ef umherfið og við breyttumst ekki á hálfri öld, en munum að blóðtengingin er sönn og öllu öðru yfirsterkari. Orðum mínum til stuðnings vitna ég í kvæði Jóns Magnússonar: "Bjössi litli á Bergi":Bjössi litli á Bergi,bróðurlaus á jörð,hljóður fram til fjallafylgdi sinni hjörð.- Stundum verða vorinvonum manna hörð.Bjössi litli á Bergibjó við stopul skjól.Hálsinn hamrasvarturhuldi vetrarsól.Inni jaft sem útieinstæðinginn kól.Ein með öllu gömluunga sálin hansþoldi þunga veturþögn og myrkur lands.Löng er er litlum þroskaleiðin upp til manns.Kæmi hann til kirkjuklæðin bar hann rýr.Hryggð í hvarmalogumhuldu þungar brýr.Enginn veit, hvað undirannars stakki býr. Sun, 17 Apr 2016 08:24:41 GMT http://1954.123.is/blog/record/745377/ Kæru skólasystkin!Takk fyrir að taka ekki undir volæðistextann sem birtist hér síðast. Ástæðan er líklegust sú að mér var brugðið við að uppgötva kynslóðaskiptin á Sólarkaffinu. En tíminn tifaði áfram og er búinn að lækna svona smáskeinur. Ég hef samt verið smá hugsi yfir þessum formlegu samankomum sem við höfum kallað "hitting", hvort þær eins og annað sé að breytast með þeirri samskiptatækni sem okkur býðst í dag og var hreinlega ekki til hér áður fyrr.Þið munið kannski (ekki) þegar við byrjuðum með heimasíðuna, hvað þetta þótti djarft að fara að tjá sig fyrir veröldinni í texta og myndum. Ég er viss um að bara sá verknaður náði að safna okkur saman undir einn hatt, þó svo okkur sé misjafnlega ljúft að setja þar orð og texta á blað. Með tilkomu fésbókarinnar urðu hreinlega kaflaskil ekki bara hjá okkur heldur um heim allan og það leið ekki á löngu þar til Twitter og Instagram skelltu sér með í lífsins leik. Í dag eru þetta orðin aðal samskiptaformin í heiminum, því hægt er að miðla upplýsingum, stundarupplifun og gjörning líðandi stundar án þess að stoppa og staldra við og gera þannig samtöl og samkomur að tímaspilli. Já, kannski ættum við að hætta að stressa okkur á þessum "úrelta"? hittingi og sjá hvort annað meira eins og nútíminn gerir með rafrænum hætti ........!En hvað sem þessu líður, er ekkert sem breytir því að páskarnir nálgast óðfluga. Ég ætla rétt að vona að við förum ekki að senda hvort öðru rafræn páskaegg, heldur nota þann lausa tíma frekar til að minnast þess hvað var gaman þegar sólin reis hærra og hærra í bænum, snjórinn fór að bráðna af húsþökum með tilheyrandi grýlukertum og vatnsleka og lífið fór hreinlega að glaðna í bænum okkar. Það er þó ekki laust við að tilhlökkunin eftir páskunum sé skemmd með nammibanni og sykurskertu fæði sem gerir páskaeggin ósnertanleg úr hyllum og af brettunum í Bónus. Engu að síður er þetta sa tími þegar myrkrið og kuldinn víkur fyrir birtu og yl og gefur til kynna að nú sé vorið á næsta leiti; allavega hefur Lilja staðfest það tímatal með trönudansinum í Svíþjóð.Svona til að lenda þessari rafrænu hittings pælingu, væri ekki úr vegi að við létum hvert annað vita af ferðum okkar hér og þar, þeas að þegar Sunnlendingar hyggja á ferð vestur og Ísfirðingar á ferð suður, að láta þess getið á heimasíðunni okkar á FB, þar sem hún er lokuð. Ég geri ráð fyrir að einhver okkar fari vestur á "Aldrei fór ég suður" - þá væri kjörið að láta á þetta reyna og kætast saman af minna tilefni.Kæru skólasystkin. Nú hef ég tuðast nægilega yfir kynslóðaskiptum og breyttu samskiptaformi nútímans. Það má segja að tíminn tifar áfram óháð okkar áliti og þannig breytist líka tilveran. Okkar er valið að fylgja(st) með þeim breytingum sem viðhalda lífi okkar "lifandi" eins og segir í máltækinu: "Sveltur sitjandi kráka en fljúgandi fær". Þannig ætla ég að hvetja hvert og eitt okkar áfram til að vita og vitja hvers annars með öllum þeim ráðum og dáðum sem gefast hverju sinni. Orðum mínum til stuðnings vitna ég í dag íkvæði Þorgeirs Sveinbjarnarsonar: Eins og þú sáir. Jörð þín liggurí landi tímans.Í sama reitnum lifirljós og myrkur.Í sömu moldu sprettursumar og vetur.Sáir þú ljósi?Syngur jörð þínbirtuskær vorljóðeða haustsöngvaskuggahljótt?Hjarta,þú sáir rökkri,uppsker nótt. Sun, 06 Mar 2016 10:22:44 GMT http://1954.123.is/blog/record/743547/ Kæru skólasystkin! Það var á síðstliðnu ári sem ég var farinn að hlakka til næsta hittings á Sólarkaffinu 2016. Í millitíðinni komu jól og áramót og allir eðlilega uppteknir við þau tímamót. Þá kom auglýsingin með dags- og staðsetningu. Þvílík þögn sem varð í kjölfarið. Þögnin var rofin af Jómba og Maju Kristjáns með orðafrösum sem eiga ekki við fyrr en á elliheimilinu. Í kjölfarið var send út neyðartilkynning með formlegu boði á FB; a.m.k. 2 réttu upp hendi. Við (ég og María G) komum of seint. Þegar við komum í dyrnar á Gullteig var salurinn eiginlega fullur af fólki, en það var algjör þögn. Við vissum ekki hvort við höfðum farið villur vegar eða hvort allir héldu niðri í sér andanum af spenningi yfir að við birtumst. Við hvesstum augun yfir borðin - hjálp - hvert erum við komin; hverjir eru þetta. Voupps - lengst í fjarska sá ég Konna, svo Maju Kristjáns ......; þetta var allavega réttur staður en rangar dyr - við flýttum okkur gegnum hinar og inn til þekktra andlita. Auk fyrrnefndra voru þar einnig Maja Friðriks og makar ásamt Helgu Bjössa Gísellu. Þá var staðfest að Gummi Stebbi og frú og Ómar Leifs væru einnig mættir, en þeir væru einhvers staðar út í sal. Við misstum af pönnsunum og kaffinu, en náðum samt að stimpla okkur inn í hópinn sem sat við tvö borð, þegar klappað var fyrir ræðumanni kvöldsins, henni Möggu Geirs. Magga fór á kostum - þó hún væri hvorki efri- eða neðri-, heldur miðbæjarpúki. Það voru hreint ótrúlegar sögurnar sem hún dró fram um líf sitt og leik í landi framliðinna og hvernig hún ekki síður en aðrir lenti í smá pústrum við eldri íbúa í nágrenninu. Þá virtist leikvöllur hennar einnig hafa verið mikið upp á bæði þökum og niður í kjöllurum og síðast en ekki sízt út á jökum sem sóttu að henni frá bæði austri og vestri. Þó svo hún hafi sloppið við eða misst af einelti og hverfisbardögum, þá lagði hún það fyrir sig að vera stjórnsöm á daginn og syngja sig inn í hjörtu okkar á kvöldin og um helgar með BG. Að Möggu lokinni stigu á svið tveir fimleikastrákar og sýndu ótrúlega leik- og lofthæfleika eins og þegar við vorum upp á okkar bezta í skólaleikfiminni. Í kjölfar þeirra steig á svið hljómsveitin Húsið á sléttunni og þar eignuðum við okkur bæði Halldór Smárason Agnesarfrænda og Sunnu Karen Einarsdóttir. Dansgólfið var hins vegar ekkert eða bleðill á stærð við jólafrímerki, þannig að aðeins þeir allra hörðustu (sjómennirnir) höfðust þar við. Þegar upp var staðið fór ég ósjálfrátt að raula - ekki af því að mér væri allt, heldur af söknuði: "Hvar er húfan mín, hvar er hetta mín, hvar er 1954 árgangurinn"?? Ég horfði í kringum mig og sá ekki betur það væru fleiri raulandi en ég. Það sagði þó enginn neitt, en það var meira horft til borðsins á bak við okkur sem var algjörlega tómt og þar voru 10 laus sæti. Það var ekki fyrr en út í bíl á leiðinni heim að María þorði að spyrja mig: "Halldór, hverjir voru þarna fyrir utan ykkur "? Ég þurfti aðeins að hugsa mig um - "þetta voru held ég ísfirskir unglingar"! Það rann skyndilega upp fyrir mér að það vantaði ekki aðeins 1954 systkinin heldur það voru orðin kynslóðaskipti! Kannski var afmælishátíðin í fyrra lokapunktur þessarar hátíðar fyrir einhver okkar eða marga. Það má segja að það geti margt verið skemmtilegra en að bíða í klukkutíma eftir kaldri rjómapönnuköku sem á að minna okkur á að þá eiga fyrstu sólargeislar ársins að brjótast yfir Engidalsfjallið og lýsa inn í Sólgötuna hennar Möggu. Það er ekkert ólíklegt að með tímanum (aldrinum) þurfi að breyta um bæði samskiptaform og samveruform, þannig að nú sé komið að því að við hittumst með öðrum hætti og kannski á öðrum og auðveldari tíma. Mér finnst við ættum að taka þá umræðu alvarlega og taka hana til athugunar, til þess að við náum að viðhalda þeim sterku böndum sem ríkja innan árgangsins okkar. Já, kæru skólasystkin. Til þess að halda okkur við efnið að öðru leiti, þá varpaði ég fram þeirri áskorun að ég myndi reyna að finna út við hvern afmælisdag ykkar, hvaða tilfinningu þið hefðuð fyrir uppruna ykkar út frá því hvaðan foreldrar eru fæddir og uppaldir. Eins og þið hafið séð á FB, þá hefur þetta gengið stórlsysalaust fram til þessa - erfiðast er að finna uppruna þeirra sem eru aðfluttir. Orðum mínum til stuðnings ætla að nota kvæði Guðmundar Inga Kristjánssonar: Vonlaust getur það verið! Þú átt að vernda og verja, þótt virðist það ekki fært, allt sem er hug þínum heilagt og hjarta þínu kært. Vonlaust getur það verið þótt vörn þín sé djörf og traust. En afrek í ósigrum lífsins er aldrei tilgangslaust. Sun, 31 Jan 2016 17:42:00 GMT http://1954.123.is/blog/record/741211/ Kæru skólasystkin!Titillinn að fyrstu hugleiðingum þessa árs var: "Hvað boða nýárs blessuð sól ....?" Það er því við hæfi að líta í baksýnisspegilinn og enda árið með því að láta sólina hníga aftur til viðar! Ég hafði áhyggjur í upphafi árs af öllu því neikvæða sem fréttamiðlarnir drógu fram og mötuðu okkur á og hvatti okkur til að taka ekki þátt í þessu og sýna jákvæðni bæði í orði og verki. Ég vonaðist til þess að heyra meira í okkur á heimasíðunni eða á fésbókinni við að peppa hvert annað upp. Það hefur tekist mjög vel til hjá okkur í afmælisgeiranum því þar streyma nú inn hamingjuóskir og kemur sér örugglega vel hjá þeim sem mögulega voru að gleyma þessum merkilega degi. Þá hafa myndir einnig sett skemmtilegan svip á tilveruna og rifjað upp gamlar gleðistundir.Næst barst talið að okkar fyrri matarvenjum og hreyfingu, en það var vegna þess að ég var orðinn uppgefinn á að tala fyrir sljóum eyrum og samtímis mæta kröfum nútímans um fullkomið heilbrigði. Ég var nefnilega að reyna að standa við upphafsorð mín að vera jákvæður og tala með uppbyggjandi orðum, en komst þá að því að það er ekki sama hvernig hlutirnir eru sagðir; þeir þurfa nefnilega að hljóma þannig að viðmælandinn bæði skilji það sem verið er að segja og einnig að honum falli það í geð. Annars flokkast orðin hreinlega undir hroka eða rangtúlkun á raunveruleikanum. Allavega virðist vera hægt að sleppa við kæru með því að ítreka nauðsyn þess að standa upp á milli máltíða.Þá fór veðrið að fara fyrir brjóstið á mér sem öðrum. Það er hreint ótrúlegt hvað hægt er að slepp sér í að úthúða hlut sem við getum ekkert haft áhrif á öðru vísi en að "haga seglum eftir vindi", eins og forfeður okkar gerðu. Hversu oft höfum við ekki heyrt að það sé ekki til slæmt veður heldur bara slæm föt. Það er hins vegar ekki fyndið þegar Kári keyrir í 70m/s, því þá gáir hann ekki einu sinni að því hvort maður er í bláum eða orange galla. Ég hugleiddi mikið nú síðast þegar allir voru reknir inn í hús á meðan ósköpin gengu yfir: hvað var eiginlega hvasst þegar mamma batt mig og Guðfinnu systir saman með kaðli áður en við fórum í skólann. Einu varnaðarorðin voru þau að "ef þið byrjið að fjúka, reynið þá að lenda sitt hvoru megin við staurana"! Ég man hins vegar vel eftir svipnum á skóla-afa bak við gluggann á útidyrum Barnaskólans þegar hann með miklum handasveiflum og andlitsgrettum reyndi að koma okkur í skilning um að fara aftur heim; skrítið!Loxins kom að því að við gætum heimsótt heimahagana á hverjum degi gegnum veðurmyndavélar. Ég sendi Birni yfirmanni Snerpu og Pétri Odds myndavélastjóra marga tölvupósta og bað um breytingar á sjónarhorni og gjarnan fleiri vélar því það væri heill árgangur að "taka púlsinn á tilverunni" og við sæjum stundum ekki alveg nógu vel fyrir sum hornin á húsunum! Viti menn, vélafjöldinn var tvöfaldaður fyrir okkur - nú vantar bara hljóðið !! Ef vel er að gáð, þá hefur veður lagast verulega á Ísafirði og fyrir vestan og íbúar eru farnir að hegða sér "öðru vísi". Tvennt sem vekur sérstaka athygli er að þeir sem eru akandi hægja á sér og þeir sem eru gangandi horfa svo stíft upp í myndavélina að hægt og bítandi eru þeir búnir að snúa sér við og ganga aftur á bak! Það nýjasta nýtt er að ef við veifum frá skjánum okkar, þá eru sumir sem veifa á móti. Þetta á þó ekki við alls staðar, t.d. á milli Silfurtorgs og Pósthússins er algengt að fólk sé með hettu á höfðinu og snúi sér frekar undan; veit ekki alveg af hverju - líklega er það byggingastíllinn eða mögulega vöruframboðið sem er meira aðlaðandi og þannig truflandi fyrir myndavélarnar.Að lokum hóf haustið innreið sína með sínum marvíslegu áhrifum á bæði náttúru og menn. Ég hvatti okkur til að nýta landsins gjafir af berjum og slátri og undirbúa forðakisturnar fyrir veturinn. Ég er viss um að helmingur okkar tók áskoruninni því þeir eru aldir upp í þessum siðum og venjum og hafa geta viðhaldið hefðinni þrátt fyri hvað auðvelt er að fá hlutina bara tilbúna í búðinni. Ég frysti allavega lamb og sagaði í bita (allt löglegt) og var sigri hrósi yfir að standa við mitt, þó auðvelt væri. Svipaða sögu hafa örugglega þeir sem fóru á hreindýr, gæs og í fiskveiði og við segjum upphátt: "allt gefur þetta lífinu og tilverunni gildi". Hins vegar setur mann jafnmikið hljóðann og spyr tilveruna um tilgang þess að skólasystir sé hrifin frá okkur með óviðráðanlegum sjúkdómi. Minningin um hláturinn hennar vekur okkur hins vegar aftur til lífsins og minningin um faðmlagið hennar setur okkur aftur á 1954 sporið, sem er byggt á trausti og virðingu okkar til hvers annars. Kæru skólasystkin! Er sólin hnígur og við horfum tilbaka, þá höfum við áorkað miklu af því sem við settum okkur í ársbyrjun. Nú er jólaundirbúningur á fullu og árið senn á enda eins og áður. Ég vil hvetja okkur til að hugleiða bæði liðnar stundir og hvað betur má gera og ekki síður nýtt á komandi ári. Það er t.d. ekki seinna vænna en núna að merkja inn næsta hitting okkar á Sólarkaffinu þann 29. janúar nk. Ég óska ykkur og fjölskyldum ykkar gleðilegra jóla og farsæls komandi árs með öllum þeim efndum sem við ætlum að standa við. Þá vil ég sérstklega þakka fyrir þá auknu þátttöku í allri umræðu sem átt hefur sér stað á árinu með ósk um að hún verði enn meiri með tímanum. Þessum hugleiðingum mínum til stuðnings, ætla ég að nota kvæði Hannesar Hafstein: "Er sólin hnígur"!Er sólin hnígur hægt í djúpan sæog höfuð sitt til næturhvíldar byrgir,á svalri grund, í golu þýðum blæer gott að hvíla þeim, er vini syrgir.Í hinstu geislum hljótt þeir nálgast þá,að huga þínum veifa mjúkum svala.Hver sælustund, sem þú þeim hafðir hjá,í hjarta þínu byrjar ljúft að tala.Og tárin, sem þá væta vanga þinn,er vökvan, send frá lífisins æðsta brunni.Þau líða eins og elskuð hönd um kinnog eins og koss þau brenna ljúft á munni.Þá líður nóttin ljúfum draumum í,svo ljúft, að kuldagust þú finnur eigi,og, fyrr en veistu, röðull rís á ný,og roðinn lýsir yfir nýjum degi. Mon, 14 Dec 2015 21:07:15 GMT http://1954.123.is/blog/record/740076/ Kæru skólasystin!Enn kom skarð í 1954 hópinn, þegar kær systir okkar, Magga Odds, kvaddi heiminn þann 13. nóvember sl. eftir hetjulega baráttu við illvígan sjúkdóm. Það var stingur í hjartanu í gærmorgun þegar allt í einu var komið að því að kveðja hana frá Skálholtskirkju. En eins og fyrr sá hún til þess að umfaðma mig og alla sem þangað stefndu með sólargeislum yfir Tungunum og frostmóðu yfir Skálholtssvæðinu.Sveitin hennar Möggu, Tungurnar, tók vel á móti vinum og vandamönnum sem streymdu alls staðar að á þessum fallega brottfarardegi hennar. Á meðan orgelið seiddi frá sér uppáhalds laglínur, fylltist mikilfengleg og virðuleg kirkjan á örskammri stundu og sveitailmurinn varð ríkjandi. Það var mjög kallt, bjöllurnar hringdu, hurðin lokaðist og raunveruleikinn brast á.Á meðan lagið "My way" hljómaði, komu fram minningarbrot mín um Möggu frá barnaskólanum, sem síglaða og mjög duglega stelpu; enda komst hún strax í "klíkuna"! Þegar svo séra Egill fór að lýsa henni nánar, þá fór ekki á milli mála að fleiri áttu ítök í henni en 1954 árgangurinn. Orð Egils voru sönn og einlæg frá upphafi til enda og hann talaði frá hjartanu fyrir hönd allra sem þarna sátu. Þá ítrekaði hann svo ekki var um villst að "hún átti okkur og við hana"! Þá sá ég líka Möggu ljóslifandi fyrir mér þegar hann lýsti: "þéttingsföstum faðmlögum hennar" sem ítrekuðu þann sanna vin sem hún var og "smitandi vestfirskan hlátur" sem ekki hafði áður heyrst um þessar slóðir áður og vakti því sofandi sveit til lífs. Að lokum ljóstraði hann upp um prakkarastriki eins nemanda í sveitinni sem hafði skrifað á vegginn bak við hurðina í matarbúrinu hjá Möggu: "bezti kokkur í heimi"!Þegar lagið: "Góða ferð" hljómaði í lokin var ekki um villst að komið var að síðustu mínútum kveðjustundarinnar. Sporin út á stéttina að kistunni voru ekki síður þung en upp tröppurnar. En úti var sólin að setjast og frostmóðan farin með Möggu til himins. Þessi kveðjuathöfn var svo falleg og sönn að stingurinn fór úr hjartanu. Í Aratungu fengum við svo að kynnast "Hnallþórunum" sem Magga var búin að kenna sveitungum sínum að baka. Þar áttu 1954 púkarnir góð stund saman, þó tilefnið hefði mátt vera annað. Kveðjuluktin okkar til Möggu stóð með glæsibrag á tröppunum og heilsaði öllum og kvaddi að lokum.Kæru skólasystkin! Nú er hún Magga okkar Odds búin að yfirgefa jarðheiminn. Eftir sitja minningar um kæra systir sem hafði sanna vináttu, glaðlyndi og eljusemi að leiðarljósi fyrir okkur. Ég bið að við varðveitum minningu hennar með því að viðhalda því sem hún kenndi okkur. Ég bið einnig Guð um styrk og stuðning til fjölskyldu hennar og varðveizlu yfir öll barnabörnin.Orðum mínum til stuðnings ætla ég að vitna í 2 vers úr Hávamálum:Ungur var eg forðum,fór eg einn saman,þá varp eg villur vega;auðigur þóttumk,er eg annan fann,maður er manns gaman.- - - - - - - - - - - - - - Deyr fé,deyja frændur,deyr sjálfur ið sama.Eg veit einn,að adkrei deyr;dómur um dauðan hvern. Sun, 22 Nov 2015 08:23:13 GMT http://1954.123.is/blog/record/737881/ Kæru skólasystkin!Haustið hefur haldið innreið sína með hverrri lægðinni á fætur annarri og tilheyrandi kulda og slyddu. Kindurnar flúðu af fjöllum, gæsin í suður og rjúpan og gróðurinn breytir um lit.Það eru forréttindi að geta fylgst með þessum náttúrfyrirbærum og minna okkur borgar- og bæjarbörn á hvað tilveran getur verið bæði falleg og hörð. Það er þó ekki fyrr en ár og reynsla bætist við tímalínuna okkar að við getum skynjað þennan margbreytileika. Ég er viss um að enginn okkar sem rak fé af fjalli í gamla daga hafi þótt það tiltökumál að koma grei lömbunum í réttina og til slátrunar án þess að hugsa djúpt út í tilkomu þeirra og áfangastað.Það færi því betur að erlendir ráðamenn hugsuðu nú málin af raunsæi áður en þeir verða búnir að hrinda 3. heimstyrjöldinni inn í veruleikann með ákvörðunum sínum og illgjörðum. Hugsið ykkur hvað við eigum nú gott að enn snúist aftökur okkar bara um lömb!Haustið kallar á margvíslegan líkamlegan undirbúning fyrir veturinn. Annars vegar að undirbúa hýbýli og farartæki fyrir langvarandi bleytu og kulda og hins vegar að safna í forðabúrið svo enginn verði nú svangur. Það væri hrikalega gaman að heyra og sjá hvað við erum búin að vera "að bauka" í haustinu. Ég geri fastlega ráð fyrir að einhver hafi smellt mynd af skondnum uppákomum og lumi á hernaðar leyndamálum við frágang á berjum og slátri. Það hlýtur að vera hægt að leka slíku inn á FB síðuna okkar sem ennþá er nú lokuð fyrir öllum "utanaðkomandi"! Sjálfur datt ég afrakstur af lömbum og gæs og skal gera allt til þess að deila upplýsingum til fleirri verði svo að hugmyndin falli í kramið.Haustið kallar líka á andlegan undirbúning með heimsóknum í leikhús og uppákomur eins og margvíslegar tónlistaveizlur. Sum okkar njóta þessara dásemda gegnum internetið en aðrir vilja mæta á staðinn og fá tilfinninguna beint í æð. Það sem okkur er skyldast í þessum efnum er Sólarkaffið og því væri það mjög gott ráð að taka strax frá síðustu helgina í janúar til þess að við náum sem flest að hittast í leiðinni. Þangað til þá eigum við eftir að spjalla, hrósa og uppörva hvert annað gegnum síðurnar okkar, httinga og símtöl. Ég vil minna okkur öll á hversu dýrmæt við erum eitt og sérhvert en styrkur okkar er í samhuganum og heildinni.Kæru skólasystkin. Haustið hefur margar birtingarmyndir og vekur okkur til ólíkra verka og hugleiðinga. Ef 3. heimstyrjöldin skellur nú á, þá munið að við höfum hvert annað og þá verður slíkur atburður í okkar augum að engu. Orðum mínum til stðuning ætla ég að vitna í kvæðið Hug og hjarta eftir Stephan G. Stephansson:Láttu hug þinn aldrei eldast eða hjartað.Vinur aftansólar sértu,sonur morgunroðans vertu. Mon, 12 Oct 2015 18:50:52 GMT http://1954.123.is/blog/record/735638/ Kæru skólasystkin!Af bæði dagatalinu og veðrinu að dæma er sumarið senn á enda og haustið stutt undan. Hvorutveggja eru orðin úrelt fyrirbrigði til viðmiðunar því allt kemur þetta fram á facebookinni okkar með margvíslegum hætti. Hjá mér hrönnuðust inn myndir af barnabörnunum að verzla í skólabúðinni og síðan á tröppunum heima hjá sér - ofurstolt með skólatöskuna á bakinu (kannski mynd af Andrési önd ??). Já - við ætluðum nú líka að láta til okkar taka með þessum samskiptamiðli og halda úti fréttaveitu um okkur (í sumar). Af því er helzt að segja og sjá að júní, júlí og ágúst börnin áttu öll afmæli næstum því á réttum tíma, þe. á fæðingardegi sínum - nokkrir þó aðeins seinna. Þá hafa mjög skemmtilegar myndir komið upp úr vindla- og konfektkössum og fengið að líta dagsins ljós - meiriháttar gaman og eftirminnilegt.Ég get vel skilið að allir vilja fara í sitt sumarfrí - það gerði ég líka og hélt aftur af pistlaskrifum í júlí og ágúst. Nú held ég að við séum flest komin aftur heim og byrjuð að undirbúa haustið og veturinn fyrir það sem gera þarf. Ég hlakka mikið til að sjá hvernig við hægt og bítandi náum betur og meira saman með því að kasta inn kveðjum og myndum í vetur. Ég þarf áframhaldandi hjálp allra til þess að benda á þá sem ekki eru að fylgjast með eða hvernig hægt er að ná til þeirra sem hafa ekki svarað með tölvupósti, á síðunni okkar eða með þessum nýjasta samskiptahætti.Þó svo að afmælisdagurinn okkar sé af mörgum tekinn sem sjálfsagt fyrirbæri og sumum finnist hann mega alveg líða hjá án athygli, þá held ég að það væri mjög skritið ef enginn segði: "til hamingju með daginn"! Þess vegna finnst mér það orðið miður þegar ég næ ekki vegna fjarskiptaleysis að óska okkur til hamingu og verð því rosalega glaður þegar einhver annar gerir það í minn stað; fleiri en ein kveðja hefur heldur ekki skaðað neinn hingað til. Ég sé líka að "like" takkinn kemur sér vel fyrir þá sem kíkja inn og vilja vera "memm"!Ég mun líka seint þreytast á því að hæla myndavélum Snerpu, en eftir síðast pistil minn um þær, þá fjölgaði þeim margfalt, þannig að nú er hægt að horfa á bæinn okkar nánast frá öllum sjónarhornum. Ég vil samtímis hvetja okkur til að "lika" á Senrpu síðuna til að staðfesta þakklæti okkar til þeirra. Þá vil ég einnig þakka fyrir ábendingar um atburði sem snerta okkur beint eða óbeint - þær eiga gjarnan að komast inn á síðuna okkar til að halda okkur öllum vakandi um lífið og tilveruna í bænum okkar.Kæru skólasystkin. Af framansögðu tel ég að stofnun og innlegg okkar í facebook hafi sannað sig á reynslutímanum og sé komin til að vera áfram. Ég vil ítreka þakklæti mitt til þeirra sem ýta á "like" takkann og einnig þá sem setja texta í "comments" eða athugasemdir, Mér finnst það samband sem ríkir í hópnum okkar vera gífurlega dýrmætt og það verður veðrmætara með hverju innleggi. Orðum mínum til stuðnings þessum fyrsta haustpistli er í kvæðinu "Hver dagur á nýjan söng" eftir Þóru Jónsdóttir.Hver dagur á nýjan söngum ljós og skugga dægranna,ris öldunnarflug skýjanna,slóðir mannanna um óljósan veg.Ég hlusta gegnum veðriná stefin,stilli minn rómað strengleik hvers dags.Megi rödd mín hljómaí lofsöngnum. Sun, 30 Aug 2015 17:59:42 GMT http://1954.123.is/blog/record/731524/ Kæru skólasystkin!Hvað er það fyrsta sem þig viljið sjá eða athuga þegar þið kveikið á tölvunni eða símanum á morgnana? Ég t.d. opnaði alltaf fyrst inn á póstinn (og núna einnig facebókina), síðan inn á heimasíðuna okkar þar sem ég ræsi tengilinn "Vefmyndavélar á Vestfjörðum". Fyrir mig er þetta eins og í gamla daga að kíkja út um eldhúsgluggann á Engjaveginum á morgnana, horfa upp í Eyrarfjallið - á Gleiðahjallann og taka veðrið eða púlsinn á tilverunni. Undir þessum tengli eru fjórar "lifandi" myndavélar sem sýna Ísafjörð frá mismunandi sjónarhornum; ein myndavél sem horfir út Dýrafjörðinn frá Höfða og ein myndavél sem horfir yfir Bíldudal og út á Arnarfjörðinn í átt að Hrafnseyri. Ég sat einn sunnudagsmorguninn og naut þess að horfa á uppáhalds myndavélina mína sem er frá Orkubúinu á höfninni og sýnir Eyrarfjallið alveg yfir topp. Ég var að tauta við sjálfan mig: "hvar slær hjarta þitt", þegar barnabarnið sem stóð við hliðina á mér sagði: "hérna afi" og benti vinstra megin á brjóst sér. Ég var nú eiginlega á allt annarri bylgjulengd og var að spá í af hverju þessi sýn á bæinn minn væri mér hjartfólgnari en aðrar. Af einhverjum ástæðum höfðar hún dýpra til mín en hinar og ég held að það sé nándin við fjallið, klettana og himinninn sem "kveikir í mér"!. Þannig sé ég fyrir mér að uppáhaldsvél Einars sé á Menntaskólaþakinu og sýnir honum alla bátana í höfninni, Didda uppáhaldsvél er sú sem sýnir Pollinn og inn í fjörð og Gísla uppáhaldsvél er sú sem sýnir honum Silfurtorgið. Ef þetta "kveikir" ekki nægilega í ykkur, þá finnið þið aragrúa myndavéla undir tenglinum "Vegasjáin", en þar er hægt að skoða allt landið frá flestum sjónarhornum.Af hverju ættu einhverjar myndavélar svo sem að "kveikja í" okkur eða vekja upp einhverjar tilfinningar. Myndir eru í raun órjúfanlegur hluti af tilveru okkar og tjáningu. Hver man ekki eftir fyrstu kassavélinni og síðan ferkantaða flasskubbinum. Ég er viss um að eitthvert okkar lumar á mynd frá þeim tíma sem geymd er í umslagi í náttborðsskúffunni, undir koddanum eða innrammaða upp á vegg - ef allir mega sjá hana. Við höfum verið misiðin eða áhugasöm eða hvað það nú heitir við að taka og varðveita myndir á því formi sem verið hefur í gildi hverju sinni. Til einhvers eru þessar myndir teknar og oftast er það til að varðveita dýrmæt augnablik bæði til góðs eða til stríðni. Þannig urðu svokallaðar heimasíður til - þetta var hreinlega eitt form myndageymslu til að geta á auðveldan hátt skoðað og sýnt öðrum í stað þess að láta minningarnar grafast niður og gleymast í albúmum og vindlakössum. Þannig kom að okkur að gera eins og hinir og heimasíðan "Ísfirskir bæjarpúkar 1954" var stofnuð. Mér þykir þessi síða gífurlega dýrmæt fyrir þær sakir að "hún erum við" og við erum ekki hver sem er. Við erum með innbyrðis skyld fjallagen sem sköpuðu okkur til að fæðast árið 1954, en það gerði okkur að einstökum krökkum sem fengu að alast upp saman, leika saman og ganga saman í skólann og gera okkur að þeim einstaklingum sem við erum í dag. Ef hvert og eitt okkar lítur í kringum sig og einnig í baksýnisspegilinn þá finns ekki sá árgangur á Íslandi og þó víðar væri leitað sem er bundinn eins sterkum tengslum og við. En eins og tæknin flýgur áfram þá drögumst við með hvort sem við viljum eða ekki. Þannig hefur "nýjabrumið" yfirgefið heimasíðurnar og nýrri miðlar eins "Facebook", "Twitter", "Instagram", "Snabchat" og fleira tekið við "að taka púlsinn á tilverunni". Ég veit að fleirum en mér þykir vænt um heimasíðuna okkar. En þrátt fyrir að vera einstök og samheldin, þá verður ekki horft framhjá þeirri staðreynd í dag að fleiri opna örugglega frekar inn á facebókina sína fyrst á morgnana heldur en að skoða vefmyndavélarnar á Ísafirði eða Moggann. Það var einfaldlega af þeirri ástæðu að ég stökk á það um daginn að stofan einnig slíka síðu fyrir "fjölskylduna" okkar. Eins og fram kemur á síðunni er tilgangurinn: "að opna spjallrás" fyrir okkur á meðan að heimasíðan stendur ennþá keik eins og ísjaki í hafinu og varðveitir áfram undirstöður ákveðins fróðleiks og söguþráð í tali og myndum um okkur. Kæru skólasystkin. Með stofnun facebókar síðu okkar er ég á engan hátt að yfirgefa heimasíðuna, heldur frekar að þjappa okkur ennþá betur saman með "nútímalegum" samskiptahætti, til þess að "taka púlsinn á tilverunni". Texta mínum til stuðnings ætla ég að vitna í kvæði úr Hávamálum:Ungur var ég forðumfór ég einn saman,þá varð ég villur vega;auðigur þóttumk,er ég annan fann,maður er manns gaman.Hrörnar þöll,sú er stendur þorpi á,hlýr-at henni börkur né barr.Svo er maður,sá er manngi ann.Hvað skal hann lengi lifa?Hjarðir það vitu,nær þær heim skulu,og ganga þá af grasi;en ósvinnur maður kann ævagi,síns um mál maga.Deyr fé,deyja frændur,deyr sjálfur ið sama.Eg veit einn,að aldrei deyr;dómur um dauðan hvern. Tue, 09 Jun 2015 19:58:00 GMT http://1954.123.is/blog/record/729495/ Kæru skólasystkin!Gleðilegt sumar og takk fyrir veturinn. Já - í desember sögðum við gleðileg jól og strax eftir áramótin byrjuðum við á pælingunni "hvað boðar nýárs blessuð sól"; Matthías Jochumsson sagði að hún boðaði náttúrunnar jól eða allt sem væri hlýtt og notalegt og færi vel í skapið á okkur. Mér finnst ég ekki þurfa að hugsa mig mikið um til að sjá að á Íslandinu okkar já og í heiminum öllum hefur nánast allt verið á hvolfi, hvort sem það er veður, líf eða pólitík. Lítum því okkur bara nær .....Á íslenska sumardaginn fyrsta, þá var ennþá vetur á Íslandi. Það er hreint ótrúlegt hvað það er auðvelt að láta þetta veður fara í pirrurnar á sér, þó það sé algjörlega utandyra. Ég fór þó út á tröppur snemma morguns til að lykta af því, en vá - það var sko ekki hundi út sigandi, nema fyrir þá sem verða að pissa þeim megin dyranna. En dagatalið er örugglega rétt og við ætlum ekki að breyta klukkunni þó allir aðrir geri það, þannig að það er í raun ekkert annað í stöðunni en að fara í Max eða 99°Norður gallann og láta sig hafa það - við erum jú algjörir 1954 stálbítar.Það vantaði þó slatta í hópinn þegar kom að síðasta Sólarkaffi sem er einn af aðal hittingarmöguleikum okkar. Ég geri mér fyllilega grein fyrir að mörgum okkar finnst of snemmt að hitta aldraða einstaklinga að vestan, en það kemur nú hægt og sígandi að því að við komumst á þeirra tímaskeið. Þá má segja það galla á samkomunni að hún sé alltaf á suðvestur horninu, en síðast þegar ég fór landleiðina tók ég eftir því að vegurinn er mjög svipaður í báðar áttirnar; alltaf þó þrengri fjallmegin, því þeir sem aka sjávarmegin (útlendingar) eru alltaf innar á veginum þannig að hinu megin (suður) verður þrengra. Við verðum því að halda áfram að hvetja okkur til hittings, því þeir sem ná því eða geta í hvert sinn, geta happað hrósi í tíma og ótíma.Myndir (gamlar sem nýjar) og myndatökurnar okkar verðum við líka að að huga að. Ég er sannfærður um að nóg er til af myndunum; vandamálið virðist vera að ná þeim út úr símunum. Ég er líka nokkuð viss um að flestir símanna okkar í dag eru með innbyggðan tölvupóst, þannig að með einu tölvupóstfangi og mynd í viðhengi er málinu reddað og vandamálið dautt. Eins og þið hafið séð fór ég hjáleið til að fá myndir af Sólarkaffinu og leitaði á náðir Spessa. Þannig verður það líklegast í auknum mæli að við notum "rafrænar leitarvélar" til að finna hvert annað og vera þannig í návist á svokölluðum nútíma samfélagsmiðlum - það hlítur að heita rafmagnaður hittingur.Kæru skólasystkin. Að öllu gamni slepptu, þá er sumarið komið á Íslandi. Því fylgir hærra hitastig, meiri útivera og garðvinna, meiri ferðalög og samvera fjölskyldna og ættingja. Ég vil brýna okkur á að nota tímann - hann líður svo ótrúlega hratt; njótið hverrar mínútu og augnabliks í bæði samveru og til jákvæðra hugleiðinga. Það er ótrúlega auðvelt að senda smá skilaboð á SMS eða með tölvupósti eða Twitter eða hvað sem þið notið með svokallaðri "augnabliksmynd" sem gæti glatt eða kætt aðra en okkur sjálf á þessari einstöku stund sem okkur finnst ástæða til að taka mynd af fyrir "okkur sjálf"! Orðum mínum til stuðnings ætla ég að vitna í kvæði Hannesar Péturssonar, "Bezt eru vorin".Bezt eru vorin, ekkert elska ég heitar.Úr útlegð þyrpast syngjandi vötnog litir sem mora í holtum og hlýjum drögumÞá verða dýrin að lifandi hluta landsins;lambféð á gljúpu túni, ernir á heiðumsvanir á engi, hrafnar í blautum högumhneggjandi stóð sem öslar mýrarsundtekur á rás og þýtur, bylgjast í breiðum .....Bezt eru vorin. Þau tylla sér niður um stundí líki bjartrar stúlku á skínandi skýmeð skæri og nál og byrja hljóðlát að saumaí hvíta dali ást sína og alla drauma.Ofan af glampandi sólinni vinda þau bandið!Og skorti liti, hengja þau beint frá himnumhvelfingar regnbogannnarekja þar sundur rautt og blátt og græntraða því upp á nýtt og sauma í landið. Sun, 03 May 2015 04:37:12 GMT http://1954.123.is/blog/record/726793/ Kæru skólasystkin!Okkur hefur verið tíðrætt um veðrið í vetur. Ég undraðist síðast af hverju við værum að fjargviðrast út af þessum umhleypingum sem við erum alin upp í og eigum að líta á sem sjálfsagðan hlut að vetri til. Eftir á að hyggja er okkur smá vorkun, því vetrarveðrið eins og við þekktum það var ekki eins síbreytilegt og óáreiðanlegt og núna - það hreinlega slær í og úr nánast sömu mínútuna milli snjókomu og rigningar, logns og hvirfilvinds. Það er þrennt sem stendur upp úr: við erum örugglega búin að gleyma veðrinu "okkar", sem var alls ekkert gott þegar ofan í það er gáð; það eru búnar að vera ákveðnar mynsturbreytingar á veðurfarinu sem við erum óvön og í þriðja lagi er upplýsingatæknin orðin slík að það er nánast hægt að lesa af tölvunni klukkan hvað við eigum að forða okkur í skjól eða fækka fötum fyrir í sólina. En auðvitað hefur þessi ótíð eða óáreiðanleiki í veðrinu áhrif á allt og alla, þegar hlutirnir eru orðnir svona skipulagðir eins og allt í dag. Það er hreint ótrúlegt að það sé ekkert hægt að gera nema tölvan sé i lagi og við í netsambandi. Það er kannski þess vegna sem veðrið pirrar okkur - við náum ekki böndum á það í tölvunni. En einmitt þá hjálpar tæknin okkur að finna hvar það er betra en hér eða eins og við kjósum helzt að hafa það og þá getum við hreinlega flúið þangað með flugvélum sem við hingað til höfum treyst 100% á að skili okkur á draumastaðinn. Já, draumastaður okkur getur verið ólíkur og þegar upp er staðið hefur hann í raun ekkert með tölvur og netsamband að gera. Það er okkar innri maður sem er að stjórna því hvernig okkur líður hverju sinni og eiginlega hvernig við vinnum úr ólíkum kringumstæðum og látum hluti, lifandi og dauða, fara mismunandi í okkur og með okkur.Páskarnir er sá tími sem við horfum örugglega til með margvíslegum hætti. Í biblíunni og google eru páskarnir í senn sorgar- og gleðihátið síðustu kvöldmáltíðar Jesú með lærisveinunum, krossfestingar hans og upprisu. Í minningu okkar kemur fram skíðahátíð með marvíslegum hætti, en þó fyrst og fremst að nýta hvern einasta dag fram á Dal sem bezt, alveg fram að sólsetri. Í dag hafa páskarnir í heimahögunum breyst í tónlistarhátíð með miklum veizluhöldum. Má með sanni segja að þrátt fyrir breytt veðurfar og ótíð til fjalla, þá hafi bærinn okkar ekki lagst í neina lognmollu, heldur svarað breyttum tíðaranda með "dunder och brak"! Samnefnarinn gegnum allar hefðir og þjóðfélagsbreytingar er samt alltaf heimahaginn og fjölskyldan okkar og vinir, sem ýmist eru þar eða ekki.Uppruna okkar fær enginn breytt, ekki einu sinni tímans tönn, Það erum við sjálf sem ákveðum og tökum afstöðu hverju sinni, hvernig við vinnum úr þessum staðreyndum og hvernig við bregðumst við þessum breytingum. Páskarnir voru nokkurskonar endapunktur vetrarins og segja má að tónlistarhátið nútímans sé nokkur konar kveðjuhátið. Þeir sem ennþá fara á skíði setja þau í geymslu og undirbúa sig undir að fagna vorinu. Meira að segja hér á suðvesturlandinu má skynja vorangan í lofti með hækkandi hitastigi, dropa dettandi af snjóbráðnun á þakinu og syngjandi fugla út í trjágreinunum. Allir þessir litlu hlutir telja; telja veturinn niður, vorið upp og kjarkinn inn í okkur.Kæru skólasystkin. Með þessum hugleiðingum vil ég fá okkur til að gleyma þeirri ótíð sem hefur haldið okkur og landinu í gíslíngu í vetur og kalla frekar fram hlýjar hugsanir sem fylgja páskunum og tilhlökkun eftir þeim verkum sem fylgja því að vorið sé að bresta á. Orðum mínum til staðfestingar í dag vitna ég í kvæðið "Vorvindur" eftir Ingimar Erl. Sigurðsson:Vindurinn þeysir á villtum hestumog vegurinn titrar af þrá.Von er á langþráðum gleðigestumsem grashörpu-strengina slá.Vindurinn flytur í fangi breiðuþær fannir sem þrjóskuðust við,Von er á sólskini og sumri heiðuog söngfuglsins blaðgræna klið.Vindurinn þeysir veginn tilbakaog vorfræjum sáir í spor.Von er á hljóm milli hófatakaer himinninn syngur um vor. Fri, 03 Apr 2015 12:09:28 GMT http://1954.123.is/blog/record/724782/ Kæru skólasystkin!Já - veturkonungurinn lætur aldeilis ekki hæðast að sér í dag; sendir hverja lægðina á fætur annarri yfir okkur og allt í kring svo landið er að drukkna í vatni eða snjó. En er þetta eitthvað öðruvísi en þegar við áttum öll heima á Ísafirði? Ég man mjög vel eftir hvernig hvein í fjöllunum, hvernig vatnselgurinn kom niður frá klettunum, milli húsa og út í sjó - tók einu sinni með sér heilan bílskúr inn á Strítu. Og mikill var snjórinn sem lagði heilu húsin í kaf, svo ekki sé talað um hvernig bílarnir í götunum hurfu einn af öðrum svo upp úr stóð aðeins útvarpsstöngin. Þar sem þetta var á þeim tíma talið eðlilegt, var ekki nein sérstök umræða um þetta fólks í milli eða í fréttamiðlunum. Það var eðlilega meira fréttnæmt ef óhöpp urðu, eins og sjóslysin og síðar snjóflóðin.Sem betur fer hefur okkur tekist vel upp í að tryggja öryggi sjómanna og báta með margvíslegum og markvissum hætti svo orð hefur verið haft á í skýrslum hin síðari ár. Erfiðara hefur reynst að koma böndum á eðli náttúrunnar, en viðbrögð við henni hafa frekar byggst á mynstri veðurs og mögulegum afleiðingum í ljósi fyrirliggjandi landslags. Ekki hefur verið hlustað á þekkingu eða reynslu heimafólks, þar sem slíkar upplýsingar kallast óábyrgar sögusagnir. Í forvarnarskyni hefur verið farið út í miklar breytingar á vegum og landslagi sem setur mikinn og "öðruvísi" svip á umhverfið en áður. Það að hunsa fyrirliggjandi þekkingu mannsins hefur nú sannað sig æ ofan í æ þegar nýir vegir lokast í fyrstu snjóum, snjóflóðin koma ekki á varnargarðana heldur fara framhjá þeim og hýbýli neðan við garðana fara á flot þegar búið er að breyta hefðbundnum farvegi vatns og stefna honum í aðra leið sem átti að vera örugg "samkvæmt öllum útreikningum"! Hvort sem umhverfið heitir Landeyjarhöfn, Þröskuldar eða Eyrarfjall, þá gilda sömu náttúruöfl á öllum þessum stöðum og þeim verður ekki breytt með pennastrikum á teikniborði. Á sama tíma og verið er að rústa mjög svo fallegri ásjónu Eyrarfjallsins vegna "nauðsynlegs" umhverfisöryggis, sem mér vitanlega hefur aldrei ollið skaða, svelta bæjarbúar af peningaskorti í ómokuðum götum, samdrætti í heilbrigðisþjónustu og nauðsynlegum atvinnumöguleikum. Þegar við göngum gegnum bæinn okkar, fyllist maður lotningu yfir því hversu vel hefur tekist til við endurnýjun gamalla húsa og fegrun lóða kringum þau; einnig hversu vel hefur tekist til við endurnýjun og uppbyggingu nýrra fyrirtækja. En einhvern veginn finnst mér þetta alfarið vera vegna einkaframkvæmda og ekki að bæjaryfirvöld standi heilshugar að eða á bak við þessa þróun. Er mögulegt að við séum bara að "fegra" bæinn fyrir augu aðkomumannsins þannig að framhliðin sé ólýsanlega falleg en á bak við séu raunverulegu vandræðin sem bara bæjarbúar fá að upplifa og líða fyrir. Ég vil ítreka að þetta eru nú bara hugleiðingar úr fjarska sem ekki eru byggðar á staðföstum tölum, heldur meira upprifjun á fyrri tíma sem borinn er saman við daginn í dag. Þrátt fyrir þetta "ástand" er alltaf jafn notalegt að koma heim, því þrátt fyrir öll veður og landslagsbreytingar er þar fólkið okkar sem við unnum og í gegnum það tengjumst við aftur fortíðinni sem við viljum muna eftir og minnast saman sem skemmtilegri og auðveldari á allan hátt miðað við í dag. Þrátt fyrir erfiðar kringumstæður, þá birtir oftast upp um síðir og sérstaklega á Eyrinni okkar þegar sólin brýst yfir fjallatoppana og hitastigið hækkar á milli fjallanna okkar.Kæru skólasystkin. Ég vona að þögn sú sem ríkt hefur eftir síðasta Sólarkaffi sé ekki merki um að þið hafið lagt árar í bát. Ég bíð ennþá spenntur eftir að sjá einhverjar myndir af okkur fagna sólinni sem alltaf kemur aftur upp á sama stað og síðast, þrátt fyrir landslagsteikningar og umhverfisbreytingar. Ég hef skorað á sjálfan mig í kjölfar þessara hugleiðinga að auglýsa eftir og einnig sjálfur grafa upp gamlar myndir frá 1954 til 1974 eða þann tíma sem ég tel að við munum best eftir og bera saman við myndir í dag til að hvort tímans tönn hefur unnið meira á umhverfinu eða okkur. Máli mínu til stuðnings vitna ég í dag í kvæðið "Köld er nú tíð" eftir Friðrik Friðiksson.Köld er nú tíð,kólgandi stormur sér leikur um jörð,hamast nú hríð,hylja hér skaflarnir leiti og börð.Vetrar und fönnumvormagnið samt er í önnum.Svo kemur tíðsólin er ísana leysir af grund,vorfrjóvgan blíðvinna mun sigur á hamingjustund,grundir þá gróa,grængresi og blóm þekja móa.Hræðast ei berharmanna tíðir og særandi þraut,veturinn fer,vorið mun færa þér hamingju í skaut.Dafnar í harmidáð þér og kraftur í barmi.Bið því og bíð,brosandi gæfan mun vaxa úr neyð,föðurhönd blíðfjötrana sprengir og ryður þér leið,veg gegnum vetur,vorið að frói þér betur. Sun, 01 Mar 2015 11:15:49 GMT http://1954.123.is/blog/record/722858/ Kæru skólasystkin!Ég byrjaði fyrsta pistil minn þessa árs með spurningunni: "Hvað boðar nýárs blessuð sól" og kom þá við bæði í erlendum sem hérlendum fréttum um vonsku mannsins sem virðist ekki taka neinn enda. Við erum daglega upplýst um "afrek" einna eða fleiri aðila sem eru að aflífa einstaklinga og hópa fólks með grimmilegum hætti án þess að við fáum rönd við reist. Börn okkar voru látin læra nöfn þeirra "merku" manna sem hófu og stóðu að heimsstyrjöldunum. Ég ætla rétt að vona að barnabörnin okkar verði ekki upplýst og látin læra um þann sora sem er í gangi í dag - ekki ef við látum okkur það skipta. Þá kemur náttúrulega upp sú spurning: "af hverju á ég að vera að skipta mér af þessu"? Hér finnst mér nýja auglýsingaslagorðið "ekki gera ekki neitt" passa vel inn í. Þó svo að við í smæð okkar náum ekki framgangi í heimsbyggðinni, þá getum við alltaf og eigum að taka afstöðu heima hjá okkur, inn á vinnustað okkar og í nánasta umhverfi. Ég höfðaði líka til sólarinnar í upphafi því við þekkjum hana af birtu og yl sem hún veitir; ekki aðeins í verki, heldur einnig þegar við hugsum til hennar. Þess vegna er hún notuð sem árlegt slagorð þegar við komum saman til að kætast og rifja upp gömul kynni og minningar frá fyrri tíð. Þegar betur er að gáð, þá er hún sem slík hvergi á dagskrá samkomunnar, heldur eigum við að minnast hennar með lotningu þegar við stingum upp í okkur rjómapönnukökunni. Ég held að enginn okkar hafi hugleitt hvað ást okkar til sólarinnar á Ísafirði er í raun sterk, því ekki eru allir eru sammála um að ísköld rjómapönnukaka með ískaldri sultu geti framkallað hlýju. Ég held að galdurinn með pönnukökunnni liggi í því að framkalla í okkur kuldahroll sem næst ekki úr fyrr en eftir við erum búin að knúsa hvert annað margsinnis og þá má segja að markmiðinu sé náð. Allavega markar sólin tímamót með birtu og yl bæði inn í huga okkar og hjörtu sérstaklega þegar veðrið er búið að vera þannig að við "erum að gefast upp" á því. Þetta er í raun stórmerkilegt hvað sumir hlutir gera snúist "á móti okkur"; fréttirnar inni og veðrið úti. En fyrir þá sem ekki hafa áttað sig á því, þá er hægt að slökkva á hvoru tveggja og hreinlega "kósa sig" í hlutum eða umhverfi sem framkallar betri líðan. Við setjum fjölskylduna í fyrsta sæti og síðan ýmis efni sem dreifa huganum frá ytri kringumstæðum. Allavega þarf að ljúka Þorrablótunum áður en kemur að því að ná líkamanum í rétt eða betra ástand fyrir páska og vorverk. Í stað þess að hlaupa í ræktina í gamla daga, þá náðum við okkur á strik með reglulegri skíðaiðkun. Í dag er einhvern veginn aldrei nógu gott veður eða aðstæður til að stunda slíkt ekki til staðar, heldur þarf undirbúningurinn að gerast með ákveðnum hætti og á réttum tíma í ræktinni. Ef árangurinn verður ekki sem skildi, þá hefur próteinblandan verið röng, þannig að þegar veðrið kemur til móts við okkur, þá snýst hugurinn á móti svo ekkert verður af skíðaferðinni. Er þetta aldurinn eða er þetta hugurinn sem getur leikið okkur svona grátt. Þetta er örugglega sitt lítið af hverju. "Við að vestan" höfum nú ekki verið þekkt fyrir að "sitja á rassinum". Við höfum orðið að hreyfa okkur til að lifa af. En öllu má ofgera eins og við eigum vanda til bæði í svokölluðu ofáti og ofhreyfingu. Ég man þann tíma þegar enginn mátti missa af graut eftir aðalmatinn sem og morgunkaffi, síðdegiskaffi og kvöldkaffi. Ég spyr mig ennþá hvernig þetta var hægt, bæði tímanlega séð og orkulega. Kannski hefur vinnan okkar breyst frá því að við brenndum öllu sem uppí okkur fór til þess að það hleðst bara utan á okkur í dag. Þetta hlítur að vera líkamleg "umbreyting" og ekki bara breytt vinnubrögð. Til að bregðast við aukakílóunum flúðum við af fjöllum eins og rollur í rétt og fórum að leggja stund á tæknivædda líkamsrækt. Niðurstaðan er nú að skila sé hægt og bítandi með ótímabærri slitgigt. Kæru skólasystkin! Er nú ekki komið að stund endurskoðunar á lífsins gangi og nauðsynjum. Eitt er víst - það verður ekki aftur snúið! Hvernig ætlum við þá frá og með núna að forgangsraða tímanum okkar og fara með líkamann okkar? Orðum mínum til stuðnings ætla ég að vitna í kvæði Jóns Helgasonar, "Að morgni"! Við hliðið mitt ég heimabúinn stend,á himni ljómar dagsins gullna rönd;sú gjöf mér væri gleðilegust sendað góður vinnudagur færi í hönd. Ég aftanskinið óttasleginn lítef ekki dagsins próf ég staðizt get,að mjakazt hafi ennþá út um fetþess akurlendis jaðar sem ég brýt. Með straumsins hraða nálgast æ sinn óshið eina líf sem mér er tryggt og víst,ég aldrei veit er áfram hnöttur snýsthvort oftar skal ég sjá hið glaða ljós. Og þegar liggja laus við festarklettþau landtog sem mér héldu fyrr við strönd,en sortinn hinzti sígur yfir lönd,þá sveimar hugur um minn gamla blett. Þá sé ég hann er hryggilega smár,því hörku brast mig oft að starfa nóg.Of seint! Of seint! Um heimsins eilíf árég aldrei framar legg þar hönd á plóg. Sun, 01 Feb 2015 14:31:21 GMT http://1954.123.is/blog/record/719918/ Kæru skólasystkin!Ég efa ekki að öll höfum við strengt einhvers konar áramótaheit í þá veru að laga eitthvað sem miður hefur farið eða fara mætti betur. Með 60 ár að baki er ekki seinna vænna en að taka til höndunum. Ef hins vegar ekkert er að hjá okkur, mætti fara að segja öðrum til, eins hokin við erum af þekkingu og reynslu. Já - mér finnst að við ættum að hætta þessu væli, það er komið nóg af þessu og það smitar út frá sér. Fréttablaðinu er stungið inn um póstlúguna hjá mér á kvöldin og um nætur, þannig að það er alltaf til staðar á morgnana. Á hverri einustu forsíðu hafa verið risafyrirsagnir og myndir um niðurbrotna einstaklinga eftir margra ára einelti og vanlíðan og hina sem leika sér að því að festa sprengjubelti og gemsa utan um konur og ungar stúlkur og sprengja þær svo í loft upp inn á markaði eða inn í verslunarbyggingu til að valda sem flestum skaða. Svo má núorðið ekkert segja sem skyggir á svona ástand eða uppákomu, því við eigum að fá að hugleiða með lotiningu gjörðir einstaklinganna til að skilja hvernig þeir vilja tjá huga sinn í verki. Mér finns þetta allavega ógeðslega ljótt og ég hlýt að mega segja það upphátt - til þess að allavega einhver byrji að tjá sig.Hverju lofaði ég þá - fyrst ég byrja svona harkalegur í upphafi árs?. Ég lofaði auðvitað því, að ekki bara þegja eins og þetta kæmi mér ekki við. Ég lofaði því að tala með jákvæðni í stað neikvæðni, með uppbyggingu í stað niðurrifs og með hrósi þar sem það á við. Þó svo ég nái ekki til alheimsins, þá næ ég til nánasta umhverfis míns og okkar. Ég er sannfærður um að í sameiningu náum við að umbreyta heiminum þó ekki sé nema eitt hjarta í einu. Ég tel að með framkomu okkar, orðum eða gerðum, þá náum við að smita út frá okkur hugrekki sem margir þurfa á að halda í dag eins og t.d. Katý heitin gerði forðum. Ég bið okkur allavega, að ekki verða samdauna fjölmiðlunum á því að endalaust draga fram og mata okkur á öllu því ljótasta og ömurlegasta sem þeir telja svo áhugavert á hverjum degi.Þið spyrjið ykkur örugglega hvernig þið náið til annarra en þeirra sem þið hittið dags daglega. Það hafa margir brosað í kampinn þegar einhver hefur talað um "hið neðra" eða "viti" og notað til þess mörg önnur orð. En það má með sanni segja að svokallaðir "netheimar" séu í raun þesi staður í dag. Má þá ekki segja að þar sem við erum með þessa heimasíðu okkar, að við tengjumst netheimum í ákveðnum skilningi? Eins og sagt hefur verið gegnum tíðina að til séu bæði góð öfl og vond, þá tel ég og vil að við séu góðu öflin í netheimum eða "the good guys"! Ég er þá ekki að meina að við eigum að fara að skrifhöggvast á við einhvern, heldur koma fram með góðri og traustri fyrirmynd. Það má vera að það sé auðveldara að skrifa svona á blað heldur en segja það upphátt, því það truflar enginn á meðan, með mótmælum eða útúrsnúningi. Það er að vissu leiti rétt, en málið er að það kemst ekkert á blað nema fara fyrst gegnum hugann. Þess vegna er það hugur okkar sem þarf að vera rétt stilltur hverju sinni, en læknisfræðilega séð gerist það með hjartanu.Kæru skólasystkin. Einhver ykkar hugsa með sér að nú sé ég að taka of djúpt með árinni - en það er meiningin, því annars hef ég ekki vakið okkur til umhugsunar. Ég verð því mjög hissa ef enginn vill leggja þessum málstoð mínum/okkar orð í belg með því að tjá sig frekar. Þetta er pínulítið "flash-back" til þess tíma þegar við byrjuðum að eiga orðaskipti með/á síðunni okkar sem er nú á 5 aldursári. Okkur fanns þá mjög erfitt að segja eitt og jafnvel erfitt að segja ekki neitt; - en vilji maður leggja orð í belg, þá er bara að láta sig hafa það. Ég hvet ykkur nú til þess að hugleiða vel það sem hér stendur, því sameinuð stöndum við, en sundruð föllum við - en það skal aldrei verða sagt um okkur 1954 púkana. Orðum mínum til stuðnings valdi ég kvæði Matthíasar Jochumssonar, "Hvað boðar nýárs blessuð sól?", þar sem titillinn og ekki síður textinn á að tala sérstaklega til okkar allra núna:Hvað boðar nýárs blessuð sól?Hún boðar náttúrunnar jól,hún flytur líf og líknarráð,hún ljómar heit af Drottins náð.Sem Guðs son forðum gekk um kring,hún gengur ársins fagra hringog leggur smyrsl á lífsins sárog læknar mein og þerrar tár.Ó, sjá þú drottins björtu braut,þú barn, sem kvíðir vetrarþraut,í sannleik hvar sem sólin skíner sjálfur Guð að leita þín.Því hræðst þú ei, þótt hér sé kaltog heimsins yndi stutt og valt,og allt þitt ráð sem hverfult hjól,í hendi Guðs er jörð og sól.Hann heyrir stormsins hörpuslátt,hann heyrir barnsins andardrátt,hann heyrir sínum himni fráhvert hjartaslag þitt jörðu á.Í hendi Guðs er hver ein tíð,í hendi Guðs er allt vort stríð,hið minnsta happ, hið mesta fár,hið milda djúp, hið litla tár.Í almáttugri hendi hanser hagur þessa kalda lands,vor vagga, braut, vor byggð og gröf,þótt búm við hin ystu höf. Sat, 17 Jan 2015 14:10:24 GMT http://1954.123.is/blog/record/716953/ Kæru skólasystkin!Fyrirsagnir fjölmiðla eru einróma um að í dag sé 1. sunnudagur í aðventu og jólin því að nálgast. Á Wikipediu stendur að "aðventa í Kristni sé fjórir síðustu sunnudagarnir fyrir jóladag - og ef jóladag ber upp á sunnudegi, þá teljist hann til þess fjórða". Jólahátíðinni fylgir nú orðið mikill undirbúningur til þess að gleðja aðra og sjálfan sig, en upphafleg ætlunin var að minnast fæðingu frelsarans. Í fyrstu var það gert með hátíðarmat og drykk, en síðar bættust við gjafir og kveðjur með margvíslegum hætti. Hver kannast ekki við þá erfiðleika að "orða sig rétt", þegar verið er að velta fyrir sér textanum í jólakortið eða í rafmiðlana eins og nú tíðkast meir og meir. Það sem vefst meira fyrir mér er eiginlega: hvenær má fyrst byrja að segja "gleðileg jól" og síðan hvað lengi eftir jólin, en í síðara skiptið grípa margir til þess að segja "gleðilega hátíð eða "gleðilega rest"!Þegar litið er til ársins í heild eru jólin örugglega tími mestra tilfinninga hjá öllum aldurshópum nema kannski yngsta og elsta. Þetta er tími sem allir vilja vera saman, þar sem liðinn stund eða tímar eru rifjaðir upp og því mikið af minningum sem hrannast fram. Þetta er líka tími sem bæði hristir upp í og einnig sameinar fjölskyldu og ættarbönd .......... og ekki veitir af í dag! Jólin eru líka tími til að minnast og minna á hluti, bæði góða og ekki góða, sem þó sumir ýta til áramótanna til að geta byrjað nýja árið með "hreinum huga" eða "hreinu borði"!Eins og ég hef keppt að í gegnum árin með umræðuna á síðunni okkar er að "þjappa okkur saman" eins og 1954 fjölskyldu. Ég tel að þó við séum ekki endalaust að tala saman, þá muni mikið um allar góðar hugsanir - bæði hljóðar sem upphátt - sem beinast til okkar hvar sem við erum stödd. Ég gleymi ekki ennþá (vonandi þó á elliheimilinu) einu atviki í vinnunni - sem ég kalla "að ég varð fyrir" á Þorláksmessu fyrir mörgum árum. Það var búið að vera mikið at um haustið í að stytta biðlistana eftir gerviliða aðgerðum og jólin að detta á með mikilli tilhlökkun. Þegar ég er að hlaupa út úr dyrunum til að ná aðeins í búðir í lok dagsins. þá vindur starfsmaður sé að mér og segir mjög reiðilega: "ég vona að þú eigir ömurleg jól"! Ég vissi á þessu augnabliki ekki réttasta svarið eða hvort ég ætti ekki að svara heldur gera eitthvað; ég náði svo ekki að gera eða segja neitt, því hann hljóp á dyr og út. Það einkennilega (eða kannski ekki einkennilegt) var að þetta truflaði mig við jólainnkaupin og um öll jólin - það varð einhvern veginn allt öfugsnúið og óskemmtilegt. Eftir helgina fór ég beint til hans, tók utan um hann og þakkaði honum fyrir að vera frábær. Hans fyrstu viðbrögð voru, hvort hann hefði sent mér eða gefið mér eitthvað "í misgripum", m.ö.o. þá mundi hann greinilega ekki eftir því sem hann hafði hrópað til mín á Þorláksmessu. Þó ég viti ennþá ekki hvers vegna þessi orð voru sögð og gerandinn ennþá síður, þá meiddu þú ótrúlega mikið og ótrúlega lengi eftir á. Allar götur síðan hef ég borið mikla virðingu fyrir þeim sem fann upp á þeim sið að segja óspart þessi tvö einföldu orð "gleðileg jól" á þessum tímamótum. Til viðbótar þessum orðum hafa menn komið með og bætt við margvíslegum þökkum fyrir samverustundir eða gjafir á líðandi ári sem og óskir um að það næsta verði gott og helzt ennþá betra en það gamla. Þannig tel ég miklu máli skipta hvernig við tjáum okkur við hvert annað og aðra, því eins og biblíutextinn segir "er orðið okkar beittara hverju tvíeggjuðu sverði". Kæru skólasystkin! Ég óska ykkur og fjölskyldum ykkar gleðilegra jóla og hátíðar með miklu þakklæti fyrir allt ykkar framlag á árinu sem er að líða. Ég bið ykkur Guðs blessunar og varðveizlu bæði nú og á komandi ári með ósk um að við getum áfram notið tengsla og samvista hér á síðunni sem og á komandi hittingum. Orðum mínum til stuðnings ætla ég að vitna í ljóð Steingerðar Guðmundsdóttur, "Á aðventu".Í skammdegismyrkriþá skuggar lengjaster skinið frá birtunni næstber við himininn hæst.Hans fótatak nálgastþú finnur blæinnaf Frelsarans helgiró - hann veitir þér vansælum fró.Við dyrastaf hljóður hann dvelur - og sjáþá dagar í myrkum rannhann erindi á við hvern mann.Þinn hugur kyrristþitt hjarta skynjarað hógværðin býr honum staðþar sest hann sjálfur að.Og jólin verðaí vitund þinniað vermandi kærleiks ylsem berðu bölheima til. Sun, 30 Nov 2014 10:36:12 GMT http://1954.123.is/blog/record/715072/ Kæru skólasystkin!Hjartans þakkir fyrir frábæran 6-tugs ára hitting um daginn. Ég og eflaust fleiri höfðum beðið hans með mikilli eftirvæntingu og spenningi yfir því bæði að hittast og einnig að koma vestur, koma heim í átthagana. Allt í einu var stundin orðin raunveruleg; við samankomin í Safnhúsinu í Neðstakaupstað - sezt að snæðingi. Það var fiskur - ekki bara ein tegund, heldur var eins og allir fiskarnir úr náttúrufærðibókinni væru mættir hálfsprikklandi á borðinu bakatil í verelsinu. Ég fyrir mitt leiti er í alvöru búinn að fá yfirmig nóg af þessum fiski - en hann var samt borðaður af öðrum og það í miklu magni, þannig að kokkurinn þurfti ekki að óttast leyfar. Kannski var það spennan í loftinu sem minnkaði matarlystina - en svo kom kaffi og Síríus súkkulaði meððí og það fór betur niður. Ég kom líka aðeins of seint - en það lentu fleiri í því og gátu samt borðað allt sem bauðst. Kvöldið var fagurt; úti var brjálaður vestanvindur, en í stofunni hlýnaði hægt og bítandi - einnig í kroppnum. Byrjað var að segja sögur sem mikið var búið að hvetja til, en flestar voru þær saklausar - enda hópurinn eðalárgangur. Einhverjum þótti þó tilveran fábreytt og bryddaði upp á söng sem tekið var undir með nikkuspili. Við urðum snemma þreytt, enda komin á aldur, svo ákveðið var að fara til kojs til að eiga góðan morgundag ......Það var fjörugur hópur sem mætti framan við Gamla Bakaríið næsta dag til að fylkja liði í kirkjugarðana til að blessa yfir leiði fallinna systkina. Af áttatíu Ísfirskum bæjarpúkum fæddum á því merka ári 1954, eru nú 8 fallin frá á leiðinni til þessara merku tímamóta. Að þeirri athöfn lokinni var safnast saman í Ísafjarðarkirkju, þar sem sem skólabræðurnir Gunnlaugur Jónasson og Jón Páll Halldórsson tóku við að rekja sögu staðarins og ganga um götur bæjarins með tilheyrandi frásögn á hverjum stað. Þrátt fyrir sól í heiði, var vindur napur og því notalegt að komast inn undir þak í Edinborgarhúsinu í kaffi og kruðerí frá Gamla. Þar gafst enn eitt tækifærið til skrafs og upprifjunar á liðnum dögum ...........Þá var kominn enn einn hvíldartíminn áður en tekist yrði á við kvöldið í Krúsinni. Ég var í alvöru að koma þangað í fyrsta sinn síðan þar voru haldin jólatrésböll Verkalýsfélagsins, sem enduðu með einu rauðu eppli að gjöf. Það var ekkert vesen að komast inn, þó í dyrurnum stæði vestfirskt vöðvatröll - hann brosti meira að segja, eins og hann þekkti mig. Í kjallaranum var alvöru Krús, með rökkurlýsingu og rauðmáluðum veggjum, hljóðfærin uppstillt á pallinum og lagt á borð fyrir bara okkur og enga aðra. Það var ljúfur matur (kjöt) sem rann fljótlega inn á borðin og mettuðu okkur vel fyrir skemmtiatriðin. Þar fóru á kostum talendur árgangsins og var mjótt á mununum hver hafði betur í að mæra okkur, þeir sem töluðu frá hjartanu eða þeir sem töluðu í bundnu máli. Alla vega var vel hlegið, grátið og slegið á læri. Þessum frábæra degi lauk svo ýmist með sveiflu á gólfinu eða pískri í horni.Við (sumir meira en aðrir) höfum verið ótrúlega ötul að taka fram tímamót til að minnast og gleðjast saman yfir því "að vera til og vera við"! Hittingur sem þessi er hvorki sjálfsagður og verður heldur ekki til af sjálfu sér. Áður fyrr var slík uppákoma bara tilkynnt og svo gerðust bara hlutirnir. Sjálfkrafa ?, nei - ekki aldeilis; það gerist ekkert sjálfkafa, það er alltaf "maður á bakvið tjöldin"! Eins og ég sagði einu sinni (ekki tvisvar), þá þarf alltaf að hafa fyrir hlutunum til þess að þeir takist vel og það viljum við öll. Þá var ég að væla yfir því að heyra ekki í fleirum á síðunni okkar, en með tímanum hefur "meðvirknin" aukist og sú hætta við að tjá sig virðist vera að líða hjá. Þó meginþunginn í undirbúningi þessa hittings hafi lent á staðarhöldurum sem fyrr, þá held ég að við hérna "hinumegin" höfum náð að leggja smá hönd á plóg. En meira þarf (almennt), ef duga skal eða ..... er þetta kannski bara allt í lagi - þetta hefur hvort sem er alltaf gengið upp .... :)) Ég held að þetta tengist hreinlega mismunandi hlutverkum sem eru í okkur og ná með tímanum að þroskast á ólíkan hátt rétt eins og hvað annað. Kannski er það þess vegna sem við erum svo frábær saman að vegna ólíkra hlutverka, þá verða engir eða færri árekstrar og hópurinn nær betri samheldni en aðrir :) Þegar upp er staðið að þessu sinni get ég staðfest hvað mig varðar og það sem fram hefur komið á síðunni, að vel hafi tiltekist. Það verður hins vegar að viðurkennast að það varð undarlega hljótt í kjölfarið. Kannski er það rétt þegar öllu er á botninn holft að aldurinn hafi þar eitthvað að segja. Líffræðilega séð er það engin spurning, en svo geta margir utanaðkomandi þættir einnig haft þar áhrif. Kæru skólasystkin. Ég vil framfæra hjartans þakkir fyrir hönd þeirra sem mættu, til þeirra sem leynt og ljóst lögðu hönd á plóg til að gera þennan 60-tugs ára hitting að þeim skemmtilega veruleika sem hann varð. Ég vil enn einu sinni hvetja okkur til að halda á fram að tala saman, hittast og eiga ánægjulegar samverustundir, því hver stund og hver dagur sem líður kemur aldrei aftur nema sem minning. Orðum mínum til staðfestingar ætla ég að vitna í kvæði Tómasar Guðmundssonar, "Dagar vors lífs".Enn leysa dagar vors lífshver annan af hólmi,þótt lögð sé á þá sú kvöðað bera oss, fávísa menn,þrotlaust um allar vegleysur vöku og svefns,og hvorki þeir né vér séum látnir vitahvert erindið sé (sem ýmsum finnst bagalegt)og því síður hvar eða hvenær ferðinni lýkur.En veki mönnum óvissa nokkurn uggþeim ætti að vera fróun að vita það,að aldrei nema einum þessara dagaer ætlað að skila oss af sér. seint eða snemma,alla leið í öruggan gististað. Sat, 01 Nov 2014 11:17:37 GMT http://1954.123.is/blog/record/700492/ Kæru skólasystkin!Loxins er maí-inn kominn og gott betur. Ég er meira að segja búinn að fá "áminningu" um að ég sé orðinn á eftir í textanum okkar um lífið og tilveruna. Við því eru margar handfastar skýringar; því þetta er annars vegar mikill annatími í skólanum, en einnig hefur verið óvenjumikið af aðgerðum sem allar hafa líka þurft "sinn tíma"! Það ánægjulega við hvorutveggja er þessi tilfinning eins hjá stránum sem eru að losna undan spennu og fargi snjós og klaka þegar sólin brýst með birtu og hlýju inn í kulda, myrkur og vonleysi og hleypir inn gleði, tilhlökkun og nýrri von fyrir framtíðinni. Í vetur hefur mikið mætt á 4. árs læknanemum, sem hafa annars vegar verið í verklegri þjálfun og hins vegar í fyrirlestrum. Þeir hafa nýlokið prófum í verklega hlutanum sem ég kalla "uppskeruhátið", því þá eru þau að sýna og sanna hvernig okkur hefur tekist til við þennan hluta uppeldisins. Þarna reynir ekki bara á minnið heldur einnig framkomu þeirra, verklag og hvernig þau vinna úr þeim upplýsingum sem þau ná að afla sér. Það er því mikil spenna í loftinu, ekki bara þeirra megin, heldur einnig mín megin - hvernig tekist hefur til. Þarna skiptast á skin og skúrir, hlátur og grátur, Mér verður því oft hugsað til ´54 árgangsins okkar, þegar ég skynja hvað einn árgangur getur verið ólíkur öðrum í samvinnu og samstöðu. Í framhaldinu - núna skella svo skriflegu prófin á, þar sem hver og einn grúfir sig yfir svarblöðin til að klemma fram það sem situr eftir í hugarfylgsnunum, en svo svo rísa þau aftur upp eins og stráin á vorin ..........Í vor hafa 3. árs læknanemar verið í rannsóknarverkefni þar sem þau taka fyrir ákveðin vandamál eins og "hversu algeng hryggbrot hafa verið á síðastlinum 10 árum þar sem einnig hefur orðið áverki á mænuna með tilheyrandi taugaeinkennum" og önnur rannsakaði "hversu algengt það er að börn á höfuðborgarsvæðinu hljóti beinbrot og/eða tognanir á liði við íþróttir". Þessum verkefnum lauk með ráðstefnu þar sem hver og einni kynnti niðurstöðu sína og fengu einkunn frá fundarstjóra, rannsóknarstjóra og norrkum samnemendum; lokahnykkurinn var svo ritgerðarbók sem kom úr prentun sl föstudag, en þar þarf að koma fram staða vandamálsin á heimsvísu, af hverju rannsóknin var gerð, niðurstöður hennar og hvernig þær eru í samanburði við aðrar þjóðir. Önnur stúlkan kom valhoppandi af gleði og létti yfir því að nú væri þessu lokið og afhenti mér bókinu með innilegu "knúsi"; hin stúlkan kom stuttu síðar með þungum en ákveðnum skrefum og afhenti mér sína bóka - en svo koma flóðgátt af tárum sem skolaði burtu bæði fallegan farða en einnig klaka spennu og eftirvæntingar og í kjölfarið kom breitt bros og gleðiglampi, eins og stráin á vorin ......Að undanförnu hafa einnig verið "erfiðar" aðgerðir; ekki endilega erfiðar tæknilega séð, heldur erfiðar vegna alvarleika þess sjúkdóms sem gerði þær nauðsynlegar og þeirrar óvissu sem kemur upp um bæði núið og framtíðina. Í dag er miklu meira rætt "um hlutina", þ.e. bæði sjúkdóma og aðgerðir heldur en áður fyrr, bæði af hálfu þeirra sem eiga í hluta og einnig þeirra sem að koma. Stundum er hægt að segja með vissu "af hverju" og "hvers vegna", en stundum er það barasta ekki hægt .......! Á slíkum tíma og slíkum stundum hef ég fundið gegnum árin að þrátt fyrir allar þær breytingar sem orðið hafa á bæði okkur og þjóðfélaginu, þá eru allir tilbúnir að ræða um traust sitt á trúnna og hvernig hægt sé að varpa áhyggjunum á Guð föður okkar, hvort sem hann er á himnum eða á rúmstokknum. Þó svo ég ætli nú ekki að fara að breyta hugleiðingum mínum í prédikun, þá vildi ég bara deila með ykkur, hvílik lausn þessi umræða varð inn í tilfinningar myrkurs og vonleysis sem varð skyndilega og nýlega hjá tveimur fjölskyldum, en sem breytti kringumstæðunum í bros og gleðiglampa í kjölfar viðtals okkar, eins og stráin á vorin ......Kæru skólasystkin. Nú er "erfiður" vetur á Íslandi senn á enda; ég segi senn, því í heimabyggð okkar eru garðar enn fullir af snjó á meðan slátturvélarnar þeysast um á Suðurlandinu. En eins og við öll munum eftir maí, þá var þetta tími prófa og undirbúnings fyrir sumarið með allri þeirri tilhlökkun sem hvert og eitt okkar átti hjá sér. Eins og að framan kemur eru tilfinningar okkar alltaf á sínum stað, af mismunandi toga og í mismiklu magni. Ég þori samt að staðhæfa að öll munum við eftir hvernig lækir og fossar mynduðust í fjöllunum okkar og hljómur þeirra og angan af grasi og blómum barst inn um gluggan í prófatinu á vorin. Ég þori einnig að staðhæfa að einhver okkar hafi verið haldinn slíkri spennu að hann eða hún hafi farið með a.m.k eina línu í Faðir vorinu áður en prófblaðinu var snúið við til að horfast í aug við þær spurningar sem biðu úrlausnar hverju sinni .... Já - texti minn í dag hefur tileinkast tilfinningum og trú og hvernig við getum með því að tala við þann sem við treystum algjörlega fyrir lausn úr vonlausum kringustæðum risið aftur upp eins og stráin á vorin ...... Orðum mínum til staðfestingar ætla ég að vitna í kvæði Davíðs Stefánssonar: "Nú skil ég stráin"! Nú skil ég stráin, sem fönnin felur,og fann þeirra vetrarkvíða.Þeir vita það best, sem vin sinn þrá,hve vorsins er langt að bíða.Að haustnóttum sá ég þig sigla burtu,og svo kom hinn langi vetur.Þótt vald hans sé mikið, veit ég þó,að vorið, það má sín betur.Minningin talar máli hins liðna,og margt hefur hrunið til grunna.Þeir vita það best, hvað vetur er,sem vorinu heitast unna.En svo fór loksins að líða að voriog leysa mjallir og klaka.ég fann, að þú varst að hugsa heim,og hlaust að koma til baka.Þú hlýtur að vera á heimleið og komameð heita og rjóða vanga,því sólin Guðar á gluggann minn,og grasið er farið að anga. Sun, 11 May 2014 11:16:10 GMT http://1954.123.is/blog/record/697466/ Kæru skólasystkin!Nú eru páskarnir að bresta á og margir eflaust farnir að hugsa vestur. Hvað þýðir þetta eiginlega "að hugsa vestur"? Ætli þeir sem ættaðir eru frá öðrum stað eða eiga engra hagsmuna að gæta þar séu þá farnir að "hugsa norður" eða í einhverja allt aðra átt - kannski "til sólarlanda" eða hugsa sér ekki neina átt, heldur bara að vera á þeim stað þar sem þeir eru núna. Allavega vitum við sem erum að vestan nokkurn veginn hvað þetta þýðir í okkar huga, Við erum ósjálfrátt að rifja minningar í hugarfylgsnum okkar eins og þegar Ísafjörðurinn okkar skartar sínu fegursta með endurspeglun fjallanna í Pollinum eða með snæviþöktum sólbjörtum fjöllum eða ysi og þysi í bænum eða dúndrandi hljómlist frá dansleik eða tónlistarhátið og tilheyrandi uppákomum til að gleðjast yfir þessum tímamótum ársins; önnur hlið þessa tíma er undirbúningur fyrir komandi próf og skólalok eða keppnir og lok skíðavertíðar. Samanlagt má segja að páskarnir á Ísafirði einkennis af nokkurskonar uppskeruhátið vetrarins og fögnuði yfir komandi vori, hækkandi sól og sumaryl.En öllu gamni fylgir alvara. Einhver okkar eru kannski ekkert "að hugsa vestur" - hvarflar ekki að þeim, vegna þess að rætur þeirra hafa losnað eða hreinlega slitnað af margvíslegum ástæðum; þeim líður betur annars staðar. Sumir fara til kirkju af því öll fjölskyldan er að fara til messu "að fornum sið", en einhver okkar fer til að fagna upprisu Jesú Krists frá dauðum. Óháð stöðu, ástæðu og kringumstæðum er ég sannfærður um að innst inni í okkur röllum leynist fræ sem aldrei verður hægt að ná úr okkur og það er 1954 fræið. Það er þarna og hjálpar okkur í blíðu og stríðu til að hugsa til hvers annars, sína samstöðu og samheldni og gera tímann okkar að dýrmætustu stund hverju sinni.Kæru skólasystkin. Árið í ár er einmitt slík tímamót þar sem okkur gefst tækifæri til að í alvöru fagna með hvert öðru. Eins og þeir sem lesa síðuna okkar sjá glögglega eru skráðir afmælisdagar okkar 80 talsins og telst örugglega til stærsta árgangs sem orðið hefur til í landinu. Þó einhverjir vilji láta lítið fyrir sér fara, þá erum við öll svolitið börn inn í okkur þannig að ein afmæliskveðja mun ekki skaða okkur til frambúðar. Ég vil því nota tækifærið til að óska okkur öllum gleðilegrar páskahátíðar hvernig svo sem henni verður háttað og hvetja okkur til að óspart senda inn afmæliskveðjur til hver annars á viðeigandi dögum , hver "með sínu nefi"!Orðum mínum til stuðnings í dag ætla ég að vitna í ljóð Þorgeirs Sveinbjarnarsonar, "Á páskum"! Aldrei hefur birta morgunsinsog litur landsinsljómað eins skært og í dag.Sjá, auga lyftistog fær ljós að gjöf.Lífbrún fagnar moldinog angar.Enginn skuggivið gröf.Geisli leikur tónmjúktsterkri hendivið stráin.Enginndáinn.Gangan er léttúr garðitil glaðra endurfunda.Það sem varer heiltframundanhorfið,en ekki liðið.Í birtu morgunsinsmætir þú Kristivið hliðið. Sat, 05 Apr 2014 09:48:41 GMT http://1954.123.is/blog/record/694683/ Kæru skólasystkin!Í kjölfar mikils húllum hæ og sigra í nafni 1954 á Sólarkaffinu, hefur hver lægðin á fætur annarri dunið á Eyjunni okkar með annað hvort grenjandi rigningu eða snjókomu. Já - hver þekkir ekki til þess að stórsigur sé ekki samningur upp á eilífa sælu .... Ef ræða Bjarndísar er grannt lesin og orð hennar hugleidd, þá kemur í ljós að inn á milli hlátraskalla eru raunir sem tekið var á og (vanda)málin löguð eða leyst eða samið um og sæst ....... og gleðin tók við (tók völdin) á ný? Gleðin tók völdin á ný - gerði hún það virkilega eða var þetta ákvörðun að taka gleðinni á ný, þar sem ekkert annað var í boði. Hver er svo sem að bjóða upp á marga valkosti við erfiðar kringumstæður aðrir en við sjálf. Það er örugglega stundum auðveldara "að dvelja í fortíðinni", en það leysir aldrei orðinn hlut, gefur okkur aðeins möguleika á að hugleiða hann á jákvæðan eða neikvæðan hátt. Í raun var Bjarndís að segja okkur: "stormar hafa stælt mig", en ég tók þá ákvörðun að "sál mín væri sól" ...... Kær frændi minn datt af stillans um daginn og hlaut alvarlega áverka á hálshrygginn. Eftir aðgerð og í endurhæfingunni var hann svo endalaust glaður og jákvæður að umhverfið hans breyttist úr drungalegum vinnustað í Gleðispítala. Þegar ég hafði gengið úr skugga um að þetta væri ekki vegna lyfja, þá spurði ég hann hreint út hvernig á þessu stæði. "Jú, sérðu frændi, ég fer aldrei að sofa nema fyrirgefa öllum sem mér finnst að ekki hafi gert rétt og hreinsað hugann af öllu sem er að angra mig - þá sef ég án svefnpillu og er fullur af orku til að takast á við nýjan dag og verkefni"."Vá" - sagði ég, "en ferðu þá ekki með neinar bænir"?. "Jú, jú - það geri ég líka"! Að svo mæltu, spratt hann út úr rúminu, fram á gang og inn í setustofu. Þar tók hann í hendina á manni í hjólastól og brosti til hans, kom svo tilbaka og settist á rúmstokkinn. Ég vissi ekki hvað var í gangi annað en að hann væri að æfa stuttar gönguferðir og svo hvíla sig. "Sérðu frændi, þessi maður getur ekki hreyft sig sjáflur eða tjáð sig, en eftir að ég fór að taka í hendina á honum og brosa til hans, þá er hann farinn að brosa þegar ég kem - það gleður mig mikið". Þrátt fyrir að frændi ætti nóg með sjálfan, þá var "sál hans orðin sól" inn þær kringustæður sem óhappið hafði valdið honum og leitt hann til!Já, kæru skólasystkin framundan eru páskar og margir eflaust farnir að hugleiða hvað gera skuli um þá hátíð. Með framansögðu vil ég blása okkur sól í brjóst og ítreka að hugur okkar og afstaða hverju sinni ræðst að miklu leyti af þeirri ákvörðun hvernig við ætlum að taka deginum og tímanum framundan. Látum því umhverfi okkar endalaust sjá og finna til tryggðar og uppörvunar í návist okkar sem tilheyrum árgangi 1954. Orðum mínum til staðfestingar vitna ég að þessu sinni í ljóð Guðmundar Guðmundssonar, "Sál þín er sól". Sál þín er sól. - Ef hrösun bróðir hendir,lát hennar yl og blíðu til hans ná.Hún geislastrauma´ í allar átti sendir,ef átt þú kærleiksvilja´ og himinþrá.Sál þín er sól. - Sá góði guðdómsmáttur,er geislum hennar stýrir, býr í þér.Í samúð vakinn hver þinn hjartaslátturtil hjálpar öðrum styrk og gleði ber.Sál þín er sól - Þú átt að láta ljómaþitt ljós í samhug fyllsta´ á vegum hans,sem berst við skilningsskort og hleypidóma,er skyggja´ á sannleiksfána meistarans.Sál þín er sól. - En hvort hún skín í heiðiGuðs himinljóma, valdi þínu´ er á.Lát mildi´ og ástúð rýma´ úr hug þér reiðiog raupi´ og hatri, - fegurst skín hún þá. Sat, 08 Mar 2014 10:05:35 GMT http://1954.123.is/blog/record/691880/ Kæru skólasystkin!"Þið áttuð Sólarkaffið", var sagt að skemmtun lokinni. Hakan lyftist, brjóstkassin þandist og hjartað barðist hraðar yfir þessari siguryfirlýsingu til handa 1954 árgangsins. Við vorum hins vegar mætt aðeins fjórðungur af öllum hópnum. Þeir sem raunverulega héldu uppi hita og þunga kvöldsins voru Konni og Bjarndís ásamt nokkrum öðrum, þó heildinni væri eignaður sigurinn. Hvað gerðu þau eiginlega til þess að ná athygli okkar?; jú- þau voru þau sjálf. Konni komst að í lotum á meðan Bjarndís átti gólfið, púltið, mikrafóninn og eyru allra á meðan hún talaði. Grunntónninn í tali þeirra til okkar og annarra sem á hlustuðu byggði á lífshlaupi þeirra; lífinu á Hlíðarveginum, staðnum, blokkinni, fólkinu, sambýlinu og hvernig hlutir þróuðust. Þó svo að líf þeirra á ákveðnum tíma hafi verið mjög samtvinnað, þá var það ekki eins, því þau áttu (og eiga) "hvort sitt líf"! Engu að síður mátti sjá hvernig einn og sérhver upplifði fyrri tíma í frásögn þeirra, því ýmist datt á slík þögn að heyra mátti saumnál detta eða allt ætlaði um koll að keyra í gleði- og hlátursköllum. Það voru því Konni og Bjarndís sem "áttu Sólarkaffið" með réttu, þó svo við höfum stolist til að smjatta á því með þeim :)) Í dag eru karlmenn farnir að tjá tilfinningar meira en áður. Tilfinningar tilheyrðu annars heimi kvenna og þeir karlmenn sem hættu sér inn á slíkar brautir voru kallaðir vælukjóar. Margvíslegar þjóðfélagsbreytingar hafa síðan leitt í ljós að karlmenn eru ekkert síður með tilfnningar en konur, heldur er það tjáningin sem er öðru vísi. Það var því mikil unun að heyra hvernig systkini okkar tjáðu sig um sama hlutinn en með mismunandi hætti konu og karls. Boðskapur þeirra skildi örugglega hver á sinn hátt, en grunntónninn var: "Líf þitt átt þú ........... " - lifðu því! Ég fagna því að fleiri og fleiri eru farnir að láta í sér heyra á síðunni okkar. Það að lyfta upp hendi og gefa til kynna að maður vilji leggja orð í belg eða tjá sig sérstaklega getur verið bæði auðvelt og erftitt. Ég er sannfærður um að allir hafi skoðun á hlutum hvort sem það er jákvætt, neikvætt, uppbyggjandi eða niðurlægjandi. Það minnsta sem hægt er að segja (fyrir utan að þegja) er t.d. bara hæ! Það gefur alla vega til kynna að við erum á lífi :) Það er líka hægt að tjá sig með myndum, en þær segja oft meira "orð fá lýst"! Tíminn líður og áður en við vitum af verður komið að hittingnum okkar í haust. Til þess að vel verði þarf að undirbúa slíkt og sjá til þess að allt lendi ekki á fárra manna (og kvenna) herðum. Það er því mikilvægt að hvert og eitt okkar strengi þess heit að í fyrsta lagi komast á staðinn og ekki sízt hugsi sig um hvernig leggja megi hönd á plóg. Þá er síðan kjörin vettvangur til að komas líku til skila eða ef einhver vill tjá sig í hljóði að senda þá tölvupóst til ritara hópsins. Tíminn er núna, þegar hver lægðin á fætur annarri skellur á eyjunni okkar, þannig að ekki er hundi út sigandi, þá gefst tækiufæri til að láta hugann reika aftur að 1960, en það verður viðmiðunarárið okkar í frásögnum. Ég hlakka mikið til að heyra og ekki síður bókfæra allar sögurnar sem líta munu dagsins ljós. Ég sé fyrir mér að hver og einn skrifi frá sínu hjarta eða frá sínum "sjónarhóli" og ekki undir nafni, heldur með fyrirsögninni: "Líf þitt átt þú .......... " og þannig munu sögurnar samanlagt lýsa hinu margvíslega og hinum margslunga tímaskeiði 1954 árgangsins :))Kæru skólasystkin. Sólarkaffið 2014 varð "okkar", þó svo að hafi verið frásögn af og úr lífi Konna og Bjarndísar og allt þar í kring. Það er það gleðilega við árganginn okkar hvað við eigum margt sameiginlegt til að rifja upp og gleðjast yfir. Nýtum tímann sem er framundan - hann kemur ekki aftur - aðeins minningarnar! Orðum mínum til hvatningar vitna ég að þessu sinni í mjög stutt kvæði Jóns úr Vör til að leggja áherslu á og ítreka að það er ekki stærðin á hlutunum sem skiptir máli, heldur hugurinn á bak við þá.Líf þitt átt þú.Ekki á ég það.Enginn á þaðnema þú.En hamingjuna,hver á hana?Hana á enginn einn. Sun, 09 Feb 2014 08:16:48 GMT http://1954.123.is/blog/record/688371/ Kæru skólasystkin!Þá er nýtt ár, 2014, gengið í garð og það gamla "liðið í aldanna skaut"! Mér finnst það alltaf einkennileg tilfinning þegar kirkjuklukkurnar hljóma um jól og áramót. Klukknahljómur er nefnilega að gefa eitthvað til kynna; lest að fara af stað, bátur að leggja frá, athöfn að byrja eða enda í kirkjunni .......... eða eins og við höfum nýlega heyrt: útvarpsmessan kl 18 í Dómkirkjunni eða árinu lokið kl 24 á gamlársdag. Í þetta sinn er nýja árið merkilegt fyrir þær sakir að 60 ár eru liðin síðan við fæddumst og það verður því að kallast "stórmerkilegt" ár! Okkur finnst mismunandi hversu hratt tíminn hefur liðið, líklega f því viðmiðin eru ólík. Ég man eftir því þegar ég stóð fyrir utan Barnaskólann okkar haustið 1970 og beið eftir pabba, sem var að koma af fundi með Jóni Baldvini og sagði að þessi Menntaskóli tæki að minnsta kosti 4 ár. Glætan - 4 ár til viðbótar við öll hin árin - ég kikknaði í hnjánum og var ekki viss um að ég nennti að labba aftur heim. Þessi tími leið síðan eins og annar tími og allt í einu stóðum við í myndatöku út í Blómagarði og strákarnir flestir með hár niður á herðar. "Við" fórum einnig í Iðn- og tækniskólann, en ég veit ekki hvar sú myndataka fór fram. Ég held ég geti staðhæft að um þetta leiti hafi flest okkar fluttst úr "föðurhúsum" til Reykjavíkur og byrjað enn eitt tímabilið ....... Við könnumst öll við það "hvað allt breytist", þó við förum að heiman bara í nokkra daga. Viðbrögð okkar við breytingunni eru misjöfn allt frá því að láta breytinguna fara óáreitta gegnum hugann upp í að tjá sig með háreistum yfir því að "hér hafa hreinlega verið unnin skemmdarverk"! Við þekkjum eflaust flest til einhverra sem hreinlega neita að koma aftur til Ísafjarðar af því að bærinn hefur breyst svo mikið frá að þau ólust þar upp eða eða búið sé að skemma lögun Eyrarinnar frá því sem hún var í upphafi. Ég er sannfærður um að í slíkum tilvikum er eitthvað annað að og skuldinni því skellt á þessa náttúrulegu hluti sem tilheyra "tímans tönn"!. Við erum hins vegar svo heppin að eiga 1954 rætur sem ekki láta bifast þrátt fyrir 60 ár í blíðu og stríðu. Þegar ég fer vestur, þá er alltaf stoppað í Ögurnesinu og á Litlabæ, þar sem amma og afi áttu heima, labbað gegnum Tangagötuna og Hrannargötuna þar sem þau áttu heima síðustu árin og upp Hafnarstrætið þar sem "bæjarkarlarnir" voru alltaf á sínum stað þar til þeir fóru einnig til "sinna heima". Þau okkar sem voru á síðast hittingi heima og löbbuðu gegnum nýju grunnskólabygginguna muna vel eftir þeim tilfinningum sem bæði komu fram í hugann og var einnig lýst í orðum þegar við settumst í gömlu skólastofurnar okkar í Barnaskólanum. Þarna komu fram raddir sem aldrei mega hljóðna ...... Þess vegna er svo mikilvægt að við höldum áfram að heyrast, hittast og rifjum upp liðinn tíma sem bara verður lengri með árunum. Ég hef áður minnst á nauðsyn þess að segja líka öðrum frá þessum liðna tíma, hvort sem það eru vinir, makar, börn eða barnabörn. Sumir kannast við að hafa átt svipaða æsku og uppvöxt, en oftar en ekki eigum við vinninginn. Ég man hvað það snart mig þegar ég var kyrrsettur af einu barnabarninu mínu á göngu gegnum Kaupfélagsplanið, því hún þurfti að klifra upp í grindina sem þar er. Hún var snögg upp á efsta stallinn og hrópaði þaðan sigri hrósandi: "afi. ég sé fjallið þitt"! Það er í eina skitpið sem ég hef óskað þess að María væri eins lengi og hún vildi inn í búðinni ......... :)) Kæru skólasystkin. Klukkurnar hafa hringt og nú er gengið í garð sextugasta aldursár okkar. Eins og þið sem hafið lesið einn og einn pistil hafið rekið ykkur á, þá hef ég aldrei minnst á hraða tímans, því það er tilfinning hvers og eins okkar. Ég þreytist hins vegar seint á því að rifja upp tímann okkar og hvað við höfum aðhafst bæði sundur og saman, því það endurfæðir okkur og nærir fyrir framtíðina. Ég geri mér fyllilega grein fyrir að það sé misjafnlega erfitt að rifja upp liðinn tíma og atvik sem varpa ljósi á bæði gleði og annað minna skemmtilegt. Ég tel samt að við höfum öll eitthvað jákvætt fram að færa sem vert er að minnast og segja hvert öðru og öðrum frá. Ég skora því á eitt og sérhvert okkar að gera allt til þess að komast á hittinginn okkar heima á Ísafirði í haust til að gera liðinn tíma og þá stund eftirminnilega, því raddir okkar mega aldrei hljóðna ........... Orðum mínum til stuðnings í dag ætla ég að vitna í kvæði Guðmundar Böðvarssonar, "Raddir sem aldrei hljóðna":Svo hljótt þaut mín jörð yfir himinsins naflausu vegi,að hjarta mitt fann ekki mismun á nóttu og degi,í feimninni þrá, sem endalaust bíður og bíður.Hann blekkti mig, tíminn, ég vissi ekki, hvernig hann líður.Og svo flaug hann á burt með mitt vor yfir heiðar og hlíðar,með höll mína, tign mína og ríki, - ég vissi það síðar,með hið fegursta og besta, sem aðeins af afspurn ég þekki. - Og ég átti það, átti það allt, en ég vissi það ekki.Nú undrast ég það, þar sem einn ég í skugganum vaki,að mín æska er liðin, er horfin, og langt mér að baki,á einfaldan hátt, ein og auðfarin spölur á vegi,og þó undrast ég mest, að ég gekk þar, og vissi það eigi. Sat, 04 Jan 2014 11:13:16 GMT http://1954.123.is/blog/record/685848/ Kæru skólasystkin! Í síðastliðnum mánuði hefur margt borið við í landinu okkar. Sumt þekkjum við og hlustum á það "með öðru eyranu" í fréttamiðlunum; annað er nýtt og bregður okkur þá mismikið í brún. Víð grínumst oft með það á spítalanum að ef eitthvað skrítið er til eða eitthvað einkennilegt kemur uppá, þá verður það á Íslandi. Það er samt sérkennilegt hvernig þessar svokölluðu uppákomur lenda í umræðunni. Í heilt ár er búið að ræða og rífast yfir hvernig beri að leysa skuldavanda heimilanna. Dag einn var lausnin svo birt, en umræðan varð engin. Í jafnlagan tíma er búið að ræða og rífast yfir fjárhagsvanda spítalans sem endaði með því að forstjórinn sagði af sér við birtingu fjárlaga. Í fyrradag komu 3.5 milljarðar til lausnar án þess að ein rödd um þakklæti eða ein augabrún hækkaði til að fagna. Þurfum við virkilega að skjóta fólk til að vekja athygli á þeim vanda sem þjóð okkar eru komin í? Aðrir hlutir okkur nær hefur verið umræða um komandi 60 ára afmæli okkar á næsta ári. Það hefur ótrúlega lítið komið inn af tillögum að framkvæmd slíks viðburðar - kannski er hann bara ekki virði meiri umræðu eða vandkvæða. Engu að síður er þetta viðburður sem okkur ber að fagna okkar hátt. Einhver okkar vill eflaust fagna heima hjá sér og á sínum forsendum og er í raun ekkert við því að sakast. Hópurinn okkar er þó betur þekktur af því að sjást og heyrast á heimavelli. Stóri munurinn á okkur og þjóðinni er nefnilega sá að við berjumst á ögurstund, við gleðjumst á sigurstund og við syrgjum þegar í okkur er höggið. Þannig er 1954 hópurinn okkar öðruvísi en "almenningurinn" og mér (og fleirum) finnst aðdáunarverð sú eljusemi og samheldni sem í okkur ríkir. Ég hefur áður sagt, "þetta eru genin" og staðreyndin er sú (sem betur fer), að þeim verður ekki breytt! Allavega er komin tillaga frá stjórn okkar að við hringjum til fagnaðar þann 6. og 7. september 2014 og nú sem fyrr er bara að mála, hringa inn eða rispa á dagatalið og gera allar þær ráðstafanir sem þarf til að koma saman þessa helgi. Það er því ekki seinna vænna en núna að láta hugann reika um heimahagana til að rifja þann tíma sem við áttum þar saman. Það má eflaust finna ýmsu til ama og falla í gryfju moldvörpunnar, en núna er blásið til fagnaðar og þá tökum við fram lúðra og spil en ekki sverð og skjöld. Mig langar sérstaklega til að við festum á blað skemmtilegar sögur eða frásagnir og myndir sem við tökum með okkur til opinberunar og til að setja síðar inn á stað sem okkur öllum verður aðgengilegur á elliheimilinu. Í dag er aðventan. Á Vísindavef Háskólans stendur að aðventan sé annað heiti á jólaföstu. Hún hefst fjórða sunnudag fyrir jóladag og stendur því í fjórar vikur. Orðið aðventa hefur verið notað í málinu að minnsta kosti frá því á 14. öld og er tökuorð úr latínu adventus í merkingunni 'tilkoma'. Að baki liggur latneska sögnin advenio "ég kem til" sem leidd er af latnesku sögninni venio "ég kem" með forskeytinu ad-. Framan af virðist orðið jólafasta hafa verið algengara í máli fólks ef marka má dæmi í fornmálsorðabókum og í seðlasafni Orðabókarinnar. Nafnið er dregið af því að í kaþólskum sið var fastað síðustu vikurnar fyrir jól og ekki etið kjöt. Í Grágás, hinni fornu lögbók Íslendinga, stendur til dæmis ,,Jólaföstu skal fasta hvern dag og tvær nætur í viku nema messudagur taki föstu af" (1992:30) og á öðrum stað segir: Jólaföstu eigum vér að halda. Vér skulum taka til annan dag viku að varna við kjötvi, þann er drottinsdagar eru þrír á millum og jóladags hins fyrsta. Þá skal eigi eta kjöt á þeirri stundu nema drottinsdaga og messudaga lögtekna. (1992:31) Kæru skólasystkin. Hjá okkur einkennist þessi tími af undirbúningi fyrir skólalok, klár ógerða hluti frá árinu, skreytingar, jólakortaskrif og jólapakkasendingar og ekki að gleyma öllum jólamatnum. Ég vil því biðja okkur að þrátt fyrir mikið annríki hugsa vel til hvers annars og velta fram hugljúfum minningum liðinna ára sem gaman verður að deila með hvert öðru á hittingnum í haust. Orðum mínum til staðfestingar ætla ég að vitna í kvæði Steingerðar Guðmundsdóttur, Á aðventu. Ég óska ykkur og fjölskyldum ykkar Gleðilegra jóla og friðar með ósk um farsælt nýtt ár 2014. Í skammdegismyrkri þá skuggar lengjast er skinið frá birtunni næst ber við himinn hæst. Hans fótatak nálgast þú finnur blæinn af Frelsarans helgiró - hann veitir þér vansælum fró. Við dyrastaf hljóður hann dvelur - og sjá þá dagar í myrkum rann hann erindi á við hvern mann. Þinn hugur kyrrist þitt hjarta skynjar að hógværðin býr honum stað þar sest hann sjálfur að. Og jólin verði í vitund þinni að vermandi kærleiks yl sem berðu bölheima til. Sat, 07 Dec 2013 11:23:29 GMT http://1954.123.is/blog/record/681075/ Kæru skólasystkin!Það má með sanni segja að "fljótt skipast veður í lofti" á landinu okkar. Það á ekki bara við um sjálft veðrið eins og orðtakið ber með sér heldur einnig hvers kyns kringumstæður. Í síðasta mánuði dæstum við yfir fjárlögunum, sem var svo sem ekkert nýtt, en viðbrögðin urðu mismikil og misgóð, eftir því hver átti í hlut; hjá mér t.d. yfirgaf skipstjórinn skútuna. Fyrsta dagsverk nýja skipstjórans, sem er geðgóður og kann greinilega tökin á smábörnum, var að gefa ungviðinu að borða. Viðbrögðin létu ekki standa á sér - þau hættu að gráta yfir framtíð sinni og tóku að hlaupa á ný; þetta var fagur dagur ..... Það fer ekki framhjá neinum að við eigum heimsmet á flestum sviðum; eitt af þeim er útrýming blessuðu rjúpunnar. Björgunaraðgerðir beinast að fækkun veiðidaga. Enn og aftur dæsum við yfir því að dagarnir séu fyrirfram ákveðnir, því þar sem við búum á Íslandi, skipast fljótt veður í lofti, þannig að ekki verði hundi út sigandi. Þannig fór og fyrir fyrsta veiðitímanum að ekki sá út úr augum fyrir stormi og snjókomu. Engu að síður héldu landsmenn inn til dala og upp til fjalla í veiðivon sem er okkur í brjóst borin. Þó segja mætti fyrirfram að heimkoman yrði létt í hendi, þá var samveran og samhugurinn í verki ekki síður sælli, þannig að þegar hugsað er tilbaka, þá var þetta fagur dagur ...... Í raun getum við ekki séð fyrir um hvernig hver dagur eða tíminn framundan kemur til með að vera. Þegar við erum ung, þá ýmist stefnum við þangað sem erfðaefnið segir til um eða mögulega sveigjum þar sem mótun á því gefur möguleika til slíks. Á þessum tíma eru ekki áhyggjur af tíma, hann er til þess að njóta, hvort heldur við erum vakandi eða sofandi. Ég veit ekki hvort það er í erfðaefninu eða hormónunum, en þá er það oftar en ekki þannig að "maður er manns gaman" og er hér átt við félagsveruna í okkur, þ.e. að vera frekar saman heldur en sundur eða vera ekki ein-manna. Hér hefur okkar nánasta umhverfi örugglega mikið að segja, en ekki síður erfðirnar. Ég efast ekki um að hvert og eitt okkar geti fundið samlíkingu og mögullega sannfæringu á þessum málum úr sínu eigin umhverfi. Þetta sé ég sjálfur bæði heima og að heiman. Mér finns t.d. bæði spennandi og skemmtilegt að sjá hvað nemar (lækna-, hjúkrunar- og sjúkraþjálfara) sem ég er að kenna geta verið ólíkir frá ári til árs; eitt árið er samheldnin slík að það er eins og ég sé með risa systkinahóp eða að hóparnir eru sundurleitir, hver í sínu horni eða nokkrir saman. Hver man ekki frá tímanum þegar við vorum að byrja saman - já algjörlega í fyrsta sinn. Það voru nokkrar einmanna sálir, nokkur pör, nokkrir hópar ..........; það eina sem við áttum í raun sameiginlegt var fæðingarárið 1954 og svo kannski skólinn. Þó svo ég sé ekki að hengja mig algjörlega í erfðaefnið, þá vil ég halda því fram að ártalið og þar með árgangurinn skipti miklu hér máli eins og við sjáum (og heyrum) viðar þegar talað er um veður, uppskeru, vín, bíla, byssur, málningu ...... og svo mætti lengi telja. Þessu til staðfestingar finns mér ég eiga alla samleið með 1954 árganginum og enga með menntaskólanum, en þar voru nefnilega ekki allir fæddir á sama ári þó við "gengum aftur" í sama skólann eða barnaskólann :)). Það er mikið vatn runnið til sjávar síðan vorið 1960 að við hittumst öll í fyrsta sinn. Vízt var þetta gaman - var það ekki ? Foreldrar okkar höfðu greinilega komið við í Bókhlöðunni og keypt hliðartöskur með Andrésar Önd mynd - einnig áttum við pennaveski í stíl eða pennastokk og svo vorum við með nesti :)) Sumir foreldrar komu með til að byrja með - aðrir létu á reyna hvernig heimakennslan skilaði sér. Allavega höfðum við ólíka sín á þessum fyrstu stundum í skóla lífisins; mögulega var þessi dagur fegursti dagurinn í okkar hjörtum á meðan að fegursti dagur hjá foreldrum okkar var þegar við fæddumst ............ !Kæru skólasystkin. Ég er enn og aftur að rifja upp og róta í tilveru okkar. Tilgangurinn er að ég tel hana vera mikilvæga í minningunni og ástæðan er að ég vil að við hjálpumst að því að njóta hennar saman. Ég vil enn og aftur hvetja okkur til að hrista upp í huganum og taka til í skúffunum, því ég veit að einhver okkar eiga ennþá Andrésar Andar töskurnar með veski og blýanti í og þegar betur er að gáð nokkra sneppla með ástarkveðjum og ýmsu öðru skemmtilegu .......... Orðum mínum til stuðnings í dag ætla ég því að vitna í kvæði Jóhanns Hjálmarssonar, "Fegursti dagurinn".Dagurinn sem hann fæddistvar fegursti dagur ársins.Heiður himinn og stigi frá sólinniniður á göturnar.Frost, en heitt brjóstiðog fljúgandi hugurinnfundu það ekkií rauðu skini dagins.Það var dagurinn sem hann fæddist,sonurinn, fyrsta barnið.Á þessari stundu voru tvær litlar hendurað þreifa sig áfram í birtunni fyrir utan.Fegursti dagur ársinsengum öðrum dögum líkurgekk upp og niður stigannmilli sólarinnar og strætanna. Sun, 03 Nov 2013 08:02:03 GMT http://1954.123.is/blog/record/677432/ Kæru skólasystkin!Mikið var gaman að fá tvö "komment" (athugasemdir) síðast; annars vegar frá Reykjanesbæ og hins vegar frá Svíþjóð - það þýðir í raun að hægt sé að lesa síðuna víðar en á Höfuðborgarsvæðinu :)) Já - árin okkar líða áfram eins og hjá öðrum; einhver sagði, "bíddu aðeins", en það er vízt það eina sem ekki er hægt að gera nema stöðva tímann. Sumir nefna sextugsaldurinn sem eitthvað hræðilegt, en mér finnst fleiri staðfesta ágæti hans. Því er samt ekki að neita að úthaldið og þolinmæðin hafa breyzt - en ég veit ekki alveg hvernig á að breðast við skilaboðunum sem mér finnst ekki fara saman og það er að: æfa meira til að styrkja úthaldið og sitja á mér til að stilla skapið. Allavega var notalegt að geta hlaupið út í náttúruna í vikunni þegar fjárlögin voru birt í stað þess að sitja undir þeim niðurskurði sem talinn var upp. Það er ljóst að enn þurfa landsmenn að herða ólina og við eigum því miður eftir að horfa upp á meiri samdrátt í "kerfinu" og áframhaldandi flótta fólks til útlanda, m.a. til Canada. Við sem ætlum að vera eftir þurfum að huga að skipulagningu 6tugs hátíðar næsta árs og ég er sammála því að slíkur viðburður á bara að vera "heima, í faðmi fjalla blárra". Við þurfum því öll sem eitt að leggja huga og hönd að verki og koma með tillögur að því hvernig bezt verði að staðið. Ég tel rétt að fram komi tillögur og gagntillögur að dagskrá og að við sem ekki erum á staðnum fáum einnig að leggja hönd á plóg. Það er því enn einu sinni kominn tími til að hvert og eitt okkar drepi niður penna í vetur til að festa á blað sögur og frásagnir sem detta upp í hugann og vert og skylt er að minnast og ekki sízt setja inn á síðuna okkar til upprifjunar síðar meir - það sama á við um myndir sem gætu þurft að vinnast á nútímaform; með öðrum orðum nú skal allt upp úr skúffunum, bæði úr herbergjum og af háalofti.Ég heyri oftar en ekki að 1954 hópurinn okkar hljóti að vera náinn miðað við það hvernig við ræðum saman og skiptumst á upplýsingum og skilaboðum gegnum heimasíðuna. Ég staðfesti með stolti að svo sé og hafi alltaf verið. Ég hlakka því óendanlega mikið til að heyra og sjá hvað kemur upp úr skúffunum þegar líður tekur á árið. Ég veit líka að mörgum finnst vont að vera hafa sig í frammi á svo opinberan hátt sem við gerum. Ég get þá staðfest að það er bara vont fyrst - svo venst það. Allavega er ég sannfærður um að þessi leið haldi okkur saman og stappi í okkur stálinu þegar við þurfum á slíku að halda. Ég veit að mörg okkar eru einnig á "Facinu", þar sem einnig er hægt að tjá sig og draga fram myndir. Einhvern veginn hefur það samt ekki náð því flugi sem gert var ráð fyrir í upphafi og þar verður samheldni okkar minni í mergðinni. Ég ætla því enn og aftur að hvetja okkur til dáða á komandi vetri með tilhlökkun í huga yfir komandi afmælishátið að vori.Kæru skólasystkin. Orðum mínum til stuðnings ætla ég að þessu sinni að vitna í kvæði Matthíasar Jochumssonar, Lífsstríð og lífsfró. Þetta er svolitið þungt í lestri en ég tel að skilaboðin höfði inn í kringumstæður okkar.Ég leitaði´ um fold og sveif yfir sæ,því að sál mín var hungruð í brauð,en ég gat ekki neins staðar gulli því náð,sem oss gefur þann lifandi auð.Og svo varð ég uppgefinn, sál mín svo sjúk,að hún sá ekki líkn eða fró,því allt traust á mér sjáflum með trúnni var burt,og af tápinu sorglega dró.En þá var það eitt sinn á ólundarstund,að ég eigraði dapur á sveim;og ég reikaði hljóður um víðlendisvang,því ég vildi´ ekki í tómleikann heim.Þá heyrðist mér rétt eins og hvíslaði rödd,svo að hjarta mitt greiðara sló:"Ef þú horfir með ólund á himin og jörð,þá hlítur þú aldregi ró"!Þá leit ég í kringum mig, loftið var alltein logandi kveldroðaglóð,meðan sólin mér heyrðist við sæflötinn ystvera´ að syngja mér óminnisljóð.Og fuglarnir, lyngið og lækir og grjótog lömbin og fjöllin og hjarnfékk aftur sinn heilaga samelskusvip,og ég sjálfur? - Ég lék eins og barn! Sat, 05 Oct 2013 09:47:01 GMT http://1954.123.is/blog/record/675504/ Kæru skólasystkin!Haustið er komið - allavega "í veðrinu"! Bíddu við - hvenær kom þá sumarið? Það er "þungt" í fólki, hvar sem stungið er niður. Það er ýmist verið að bíða eftir bata í efnahags- og atvinnumálum eða hvernig "óstandið" endar inn á spítalanum. Það jákvæðasta sem fram hefur komið síðustu daga er frá íslenska fótboltanum og í Fréttablaðinu í morgun segir sænski þjálfarinn: "Ég dáist að viðhorfi Íslendinga - þeir eru vanir að taka ábyrgð í stað þess að bíða eftir hjálp"! En er þetta ekki gamla viðhorfið okkar - hefði hann sagt þetta ef við hefðum ekki unnið? Er hann kannski að lýsa veröld fótboltamannsins sem takmarkast af stærð vallarins og bóndans sem takmarkast af stærð jarðar sinnar og flugfélagsins sem takmarkast af stærð Íslands. Misstum við kannski stjórn á hlutunum við allar sameiningarnar og við það að reyna blanda Íslandi við umheiminn. Er vandamálið kannski það að búið sé að kveða niður eða kæfa frumkvæði og forystu einstaklingins í hítinnni? Þegar ég spyr í kringum mig: "af hverju siturðu" er svarið "ég fæ ekkert meira fyrir að standa" eða "eigum við ekki að drífa í þessu", er svarið "til hvers - vandamálið fer ekki, því enginn annar vill taka á því"? Hér eru hlutirnir greinilega ekki eins og þeir ættu að vera - en af hverju ættu þeir að vera öðruvísi - "ég fæ ekkert meira fyrir að hlaupa á eftir þér"! Hvað er eiginlega að - jú, það er umbunin eða uppskeran af verkunum sem er horfin - og það slekkur einnig allt framtak og vinnugleði sem við erum annars almennt þekkt fyrir. Viðbrögð okkar hafa verið eins og forðum að við leitum hreinlega "annarra miða", bæði nær og fjær. Vegna smæðar okkar eru nærmiðin þétt skipuð svo næstu mið verða því gjarnan annar kostur - ekki sízt ef fók hefur verið þar áður og þekkir þau af góðu einu. Ástandið minnir óneitanlega á landflóttann mikla til Canada ..................En af nógu er að taka "heimafyrir", það er þeirra sem ekki ætla til Canada :)) Á þessum tíma eru það haustverkin. Með tímans tönn hefur dregið úr sveitatengdum skyldum eins og kartöflurækt, berjatínslu og sláturgerð og meiri áhersla orðið á undirbúning heimilis fyrir veturinn fyrir skólagöngu og félagsstörf. Já - það þýðir ekki lengur að bara mæta; það þarf að skipa í nefndir og skilgreina hvað hver og einn á að gera og ekki gera og gefa það út fyrir ákveðin tímamörk á bæði skriflegu og rafrænu formi. Þannig erum við að færast hægt og bítandi inn í hinn rafræna heim upplýsinga sem smám saman gerir bókformið ónauðsynlegt. Þetta hefur mögulega áhrif á víðsýni okkar og þekkingu, en ekki kunnáttu. Þannig á námsfólk í dag mjög greiðan aðgang að öllum þeim fróðleik sem þau þarfnast en minnið nær ekki að halda öllu til haga þegar á hólminn er komið; þá rekur í vörðurnar og vantar "gúgglið"! Sama er upp á teningnum þegar þarf að skrifa og það hratt - bæði sú kunnátta og þjálfun fer forgörðum með bæði tölvunum og sérstaklega "pöddunum", þannig að tjáningarformið sem eftir situr verður tungan eða frumtjáningin. Hvort heldur er að fólk flyst burt eða hættir að geta skrifað, þá er búið að sjá fyrir hvorutveggja vandamálið með "skæpinu". Í dag er skæpið bara á "on" og "þá erum við alltaf eins og saman"! Þarna er greinilega kjörið tækifæri fyrir okkur að alltaf vera saman hvort sem við erum í vinnunni, heima eða á elliheimilinu. Það er kannski eins gott að tækið sé í gangi aðeins fyrir líðandi stund og ekki í stöðugri upptöku, því það væri ekki gott fyrir síðari tíma. Engu að síður tel ég þetta ekki koma í veg fyrir að við hittumst líka, því enn eru staðhæfingarnar úr Hávamálum í fulli gildi varðandi: "maður er manns gaman"!Já - kæru skólasystkin. Mér dvaldist kannski of lengi við haustverkin, en þau voru hreinlega þyngri og umfangsmeiri en áður. Nú er spennanndi vetur í aðsigi og við tökum honum fagnandi. Það er gott að við vitum af hvert öðru og leitum stöðuglega styrks í trúnni eins og biskupinn hún Agnes skólasystir okkar er stöðuglega að brýna okkur á að gera. Ég bið ykkur einnig að hugleiða alvarlega hitting og það kæmi mér ekki á óvart að við næðum að skíra hann í tilefni einhvers eftirminnilegs úr fortíð okkar.Ég ætla að ljúka þessum pistli með tilvísan í kvæði Snorra Hjartarsonar: "Mér dvaldist of lengi"!Mér dvaldist of lengi það dimmir af nótthaustkaldri nótt á heiði.Ég finn lynggróna kvos við lækjardragog les saman sprek í eldinnbarnsmá og hvít og brotgjörn sprek.Sjá logarnir leika við strauminnrísa úr strengnum með rödd hans og glit.Ó mannsbarn á myrkri heiðisem villist í dimmmunni vitjaðu mínvermdu þig snöggvast við eldinnfylgdu svo læknum leiðina heim. Sat, 14 Sep 2013 08:46:29 GMT http://1954.123.is/blog/record/663774/ Kæru skólasystkin!Í dag er allt að gerast; útskriftir úr skólum landsins, ný ríkisstjórn í mótun og Sjómannadagurinn. Það eru því víða veislur og samankomur fólks með tilheyrandi umræðum um lífsins gang og framtíðarhorfur, heilræðavísur þeirra sem eldri eru og afrekssögur og ýmisskonar frásagnir í dagblöðunum. Ég var boðinn í útskriftarveislu í gær. Að sjálfsögðu fagna allir yfir ánægjulegum áföngum í námi og á lífsleiðinni, en eitt leiðir af öðru; hvað svo? Í einu horninu var spáð í hvernig ríkisstjórninni takist nú að leysa úr öllum vandamálum síðstu stjórnar og eins og alltaf eru það fjámálin, eða "fjárhagsvandi heimilanna", eins og það er kallað í dag. Eins og einkennir íslenska pólitík var mikill hiti í þessu horni, svo ég reikaði áfram til mér meira áhugaverðari umræðu. Þá var togað í jakkann minn af eldri manni sem hafði setið mjög virðulegur og hljóður út við gluggan frá upphafi. Hann réttir mér hönd sína og heilsar þéttingsfast - sæll, Björn heiti ég - hver ert þú? Ég heiti Halldór og er frá Ísafirði. Ég er frá Hlíð í Grafningnum og var verkstjóri við virkjanagerð í Sogninu, en er hættur og bý nú í Reykjavík ...... Í framhaldinu fékk ég að heyra bæði frá tímanum hans sem verkstjóri í Sogninu og sem háseti á síðutogaranum Mars, með Karkúsi Guðmyndssyni. Andlit hans ljómaði yfir frasögninnin "hvernig honum hafði tekist til að koma mörgum drengnum til manns". Á hverju vori var honum sendur hópur stráka til sumarvinnu og voru þeir bæði misjafnir í laginu og mistilbúnir til að fara að vinna með ýmisskonar verkfærum. Hann sagði það hafa verið ásetningur sinn að taka öllum jafnvel frá upphafi með þéttingsföstu handtaki og tjáð þeim að allt sem þeir gerðu, skyldu þeir vinna af alúð og með góðri samvisku. Ekki voru nú allir tilbúnir í slíka undirgefni í fyrstu, en að sumri loknu hafi hann undantekningalaust fengið þakkir fyrir að vera heiðarlegur og réttlátur í samskiptum. Þá sagðist hann ekki vera í vafa um að framkoma hans hafi skilað sér til margra þessara drengja þegar reyndi á þá við hin ýmsu störf sem þeir tókust á hendur síðar á ævinni. Þegar heim kom, fletti ég fram upplýsingum um þennan heiðursmann. Þar mátti finna í minningum um Guðmund föður hans: "Handtak hans var ákveðið og þétt og lýsti vel persónuleikanum. Hann var stefnufastur og hringlandi honum fjarri. Hann naut ætið trausts þar sem hann var .....". Í bók Gunnars Hersveins, Gæfuspor, segir um uppeldi: "Einstaklingur þarf að tileinka sér ýmsar dyggðir til að honum farnist vel . Þar má nefna hófsemi, visku og réttlæti ..... sem Forngrikkir nefndu höfuðdyggðir og sem líða ekki svo glatt undir lok, hvorki í uppeldi né öðrum mannlegum samskiptum. Þarna sýndi það sig hvernig þéttingsfast handtak þessara feðga hafði orðið sem dyggð tveggja kynslóða og mjög líklega skilað sér lengra.Það sem situr eftir í huga mér eru hugleiðingar um handtakið og mannlegu samskiptin. Handtak milli tveggja einstaklinga sem er annars vegar staðfesting á kurteisi og hins vegar staðfesting á samkomulagi, sbr "gentleman´s agreement"! Í dag er handabands staðfesting á samkomulagi orðin rafræn, sbr. rafræna undirskrift og PIN númer í öllu sem samþykkja þarf, annars er það ekki gilt. Það sem eftir lifir er þá staðfestingin á kurteisi í því skyni að staðfesta að viðkomandi sé velkominn eða að það sé gaman að sjá hann. Slík staðfesting er þó einnig á útleið vegna hættunar á dreifingu á sýklum manna í milli. Því verður allt algengar að notast við hugtökin "hæ og bæ", heldur en handtak með orðunum "komdu sæll" og "vertu blessaður". Þar með er endanlega höggið á dyggðir og tryggð sem felst í "mannlegum" samskiptum og við taka "rafræn" samskipti. Ég hef "því miður"?? orðið þessa áskynja að undanförnu bæði í samskiptum fólks almennt og innan háskólans. Í sjúkdómsgreiningum er viðtal og skoðun á undanhaldi á meðan að rannsóknum og flóknum rannsóknatækjum fjölgar. Í kennslunni eru samskipti við nemendur á undanhaldi á meðan að frásagnir gegnum myndbönd og rafrænar uppflettingar og tilvitnanir ryðja sér rúms. Mögulega er þetta bein afleiðing eðlilegrar þróunar á öld tölvuvæðingar og að í stað þess að vera aðfinnslusamur eigum við að taka þessum "frábæru" og "eðlilegu" hlutum fagnandi. Allavega virðast flókin mál og verkefni leysast betur í þessum nýja heimi og jákvæðni þar í ofanálag léttir lundina. Kæru skólasystkin. Þó við tökum þátt í þessari "eðlilegu" þróun lífsins, hvet ég ykkur til áframhaldandi hittings, handabanda og faðmlaga og passið ykkur að missa ekki lífrænu sjónina og tengslin hvert við annað, fjölskylduna, vini og vandamenn (sbr. orðtakið: "að eignast vin tekur andartak, .... að vera vinur tekur alla ævi!") Orðum mínum til stuðnings ætla ég að vitna í ljóð Kristjönu E. Guðmundsdóttur: "Trú, von og kærleikur".Eins og stjarnanlýsir í myrkuhiminhvolfinulýsir trúin í myrkri angistar okkar.Eins og fræiðliggur í moldinniog vaknar að vorilifir vonin í djúpi sálar okkar.Eins og glóðinlifir í öskunniog kveikir báliðvermir kærleikurinn hjörtu okkar.Missum ekki trúnavonina ogkærleikannleyfum þeim að lýsa upp líf okkar. Sat, 01 Jun 2013 12:10:05 GMT http://1954.123.is/blog/record/660803/ Kæru skólasystkin!Til hamingju með nýliðið 45 ára fermingarafmælið okkar; tíminn líður og veðrið er eins og það er. Ég man eftir þessum 28. apríl eins og hann hafi verið í gær. Það gekk flensa í bænum og fólk misjafnlega vel á sig komið til kirkjuferðar, en séra Sigurður gaf engan afslátt á því að við þyrftum að mæta til brauðsbrotningar; "þið hressist bara á því"! Rósa kastaði upp í lúkurnar á pabba sínum, en ég náði að hlaupa út - síðan var gengið til altaris og fermingin staðfest með víni og brauði. Það urðu allir hressari á eftir og hvergi slegið af tilheyrandi veisluhöldum. Veður var kallt; hvasst, frost og snjór. Við tók hefðbundið upplestrarfrí og próf .........Undanfarin ár höfum við vanist því að sumarið komi fyrr (í apríl) með hlýindi og sól. Að sama skapi hefur veturinn verið snjóléttari og færri tækifæri til skíðaiðkunar, sérstaklega svig og bretti, sem í dag eru algjörlega háð því hvort lyfta sé í gangi eða ekki. Það kom því flestum skemmtilega á óvart hvað Ísafjörður skartaði bæði miklum snjó og fallegu veðri um páskana. Dalirnir "okkar" voru til þvílíkrar fyrirmyndar hvað varðar alla aðstöðu til útiveru, en það merkilega gerðist að aðeins nokkrir mættu á svæðið til að njóta. Fyrsti morguninn minn á svæðinu fór í að "taka út" aðstæður og njóta þessarar dýrðar sem snjórinn, sólin og lognið sköpuðu í faðmi þessara vestfirsku fjalla. Annan morguninn tók ég snemma og var mættur upp úr 10, en þá sagði Steini Magnfreðs stjóri á efstu lyftunni: "Halldór, þú hefðir átt að vera hér í morgun, þegar sólin læddist upp fyrir fjallsbrúnina og skreið niður dalinn - þá var líka logn". Vá, hvað ég var smá spældur að hafa verið sofandi í slíkri dýrð. Þriðja morguninn var ég mættur snemma og fékk þá að upplifa það sem ég svaf af mér daginn áður, en Steini hafði greinilega fengið nóg, því hann lá fram á kaffiborðið og var greinilega í öðrum heimi en þessum. Þegar líða fór að hádegi og ennþá fámennt á svæðinu spurði ég Steina, hvar allt fólkið væri? Steini hvessti á mig augun eins og ég hefði gert eitthvað af mér og sagði mjög alvarlega: "Halldór, það er fast í internetinu"!Þessi setning "fast í internetinu" skaut mig í hjartastað. Á leiðinni upp í lyftunni sá ég fyrir mér fólk fast í neti og berjast um eins og seli í fiskineti ....... Þetta var mjög truflandi, sérstaklega af því að ég sá ekkert fólk á Dalnum og Steini var mjög sannfærandi. Þegar ég kom heim, þá sá ég að Steini hafði rétt fyrir sér, því fólk fór beint í símann sinn, Paddinn eða í tölvuna til að taka púlsinn á því sem gerst hafði frá því að við fórum fram eftir um morguninn! Ég var svo smám saman leiðréttur og bent á að dagarnir eins og þeir væru núna hefðu ekki verið til staðar í mörg ár og á þessum tíma hafi fólk hreinlega fundið sér aðrar tómstundir en að stunda skíði ........ Þannig væri nú til staðar kynslóð sem ætti engar skíðagræjur, heldur bara tölvur og ýmislegt annað sér til skemmtunar og viðurværis.Það sem greinilega hafði ekki brugðist í tímans rás og óháð veðri og vindum er tónlistarlífið á Ísafirði. Annars vegar er þar afsprengi frá Tónlistaskólanum með áframhaldandi þróun einleikara og kóra: Þar ber hæst frænkurnar, okkar Margréti Gunnars og (okkar Einars) Sunna Karen sem hvergi láta deigan síga með söng og undirleik; og hins vegar er það hann Mugison sem bara skátengist okkur, en er að engu síður orðinn og búinn að gera Ísafjörð heimsfrægan fyrir sína páska uppákomu. En þrátt fyrir allar þessar skemmtistundir er ótrúlega stutt í gráma hversdagsleikans, því strax í kjölfar páskanna átti sumarið að koma með hækkandi sól og blíðviðri, sem algjörlega stendur á sér eins og myndun nýrrar ríkisstjórnar. Á meðan að við bíðum, þá berjumst við bara fyrir endurbótum í samgöngum með því að senda vöruflutningana aftur út á haf og bora fleiri göt í fjöllin okkar til að sleppa við að aka um alla þessa fallegu firði.Já; þrátt fyrir kuldann, stefnir hugur Ísfirðinga hátt ef marka má fréttir úr fjölmiðlum þaðan. Ég fæ ekki betur séð en að þar sé endurreisn í gangi bæði í huga og í verki. Við erum búin að fá nýjan bæjarstjóra sem er uppalinn á staðnum og flestur hnútum kunnugur og síðan er hvert sprotafyrirtækið á fætur öðru "að gera það gott" og að verða heimsfræg eins og eiginlega allt sem byrjar og verður til á Ísafirði. Kæru skólasystkin. Þrátt fyrir kalda sumarbyrjun, þá vil ég hvetja ykkur til að minnast staðfastra róta ykkar og það trausta bjarg sem þær gefa ykkur inn í hvern dag lífs ykkar; minnist bara hvað það kom nú alltaf leiðinlegt veður eftir vorprófin, en svo kom loxins sumarið og spóinn - þannig hafa þau alltaf komið aftur óháð "internetinu" ....... Máli mínu til stuðnings í dag ætla ég að vitna í ljóð Jóhannesa úr Kötlum, "Tal við spóa", sem gæti hafa farið fram á Ísafirði.Ég átti í morgun tal við spakan spóa,sem spígsporaði um þýfðan sinuflóaog var að flauta fjörugt ástarstefog föndra við sitt langa og bogna nef.Hann sagði, að hvergi væri betra að verané viturlegra hreiður sitt að geraen hér á þessum hlýja og frjálsa stað,og hjartanlega vall hann upp á það.Ég grét af öfund, vildi verða spóiog vildi að landið yrði tómur flói,og vildi elska og syngja í sinu þess, - þá sagði spóinn: Jæja, vertu bless! Sun, 05 May 2013 07:09:23 GMT http://1954.123.is/blog/record/656425/ Kæru skólasystkin!Af hverju fer maður vestur og af hverju fer maður suður? Þessum spurningum verður hver og einn að svara sjálfum sér, en almennt er talið að það sé lengra í aðra áttina! Ég og María fórum vestur fyrir páska með strákana og eina kærustu. Við fórum akandi til þess að kenna börnunum um staðhætti í Djúpinu og til þess að njóta þeirrar ásyndar sem þar ber fyrir augu, sérstaklega á góðviðrisdögum eins og við fengum. Á vesturleiðinni var dottið á myrkur sem gerði suðurleiðina enn þá meira spennandi og tilkomumeiri. Það er alltaf jafnótrúlegt hvað hægt er að forfæra baráttu fortíðarinnar til sigurvímu hvert sem augað lítur og hvað sem rætt er um. Það var af nógu að taka þar sem ættirnar komu að beggja vegna Djúpsins. Líflegar undirtektir strákanna örvaði mjög frásagnargleðina, en hemilinn hafði ég í baksýnisspeglinum þegar augu kærustunnar fóru að snúast í hringi. Það er alltaf jafnólýsanlegt að "detta inn" í Skutulsfjörðinn í þvílíku spegillogni að himinn og fjöll líta eins út hvort sem horft er til himins eða hafs.Annars er ekkert jafn unaðslegt og að hitta og umgangast fjölskyldu og vini, sem er því miður alltof sjaldan. Það þarf orðið "tilefni" til allra slíkra athafna, þar sem dagatal og skipulag ræður orðið ríkjum yfir öllum tímasetningum; tilefnið "þarf að passa öllum"!. Þrátt fyrir háan meðalaldur í hópnum var "páskafrí í skólanum" samnefnari þess að hægt var að fara og svo þurfti einnig að "deila upp" álaginu. Það þarf ekki síður að sýna og segja frá þegar komið er "heim", bæði innanhúss sem utan; yfirgnæfandi fjöllin í bak og fyrir, skipin í höfninni, fólkið í bænum, uppgerðu húsin, bílarnir í götunni og veðrið.Snemma morguns bárust hamarshögg og vélahljóð frá höfninni inn um stofugluggann - einnig þrastarsöngur. Vorið staðfestir komu sína með sólroða á fjallstindana - en það er ennþá mjög kallt úti á tröppum. Fréttaflutningur brestur á í batterísútvarpinu - alltaf jafn brjálað þarna í Reykjavík og svo kemur veðrið með góðu útliti fyrir daginn - allavega "á miðum og annesjum" allt í kring! Við drífum okkur á skíði "til þess að nýta daginn". Það er fátt um manninn á Tungudalnum, því það er "bara helgi" - ekki komnir páskar. "Það er eins og allir séu fastir í internetinu" sagði lyftuvörðurinn og dæsti; "ég ætla sko ekki að fá mér tölvu - þetta er skrímsli sem étur mann"! Ég greip í lyftustöngina og þeyttist upp brekkuna. Ég var lyftunni mjög þakklátur að toga mig burtu frá þessari "gífurlegu" yfirlýsingu og lyfta mér upp í sólina og sjá hvernig Ísafjörður og öll fellin (Sandvell, Miðfell, Búrfell og Kistufell) birtust hægt og bítandi í öllu sínu veldi - ekki var það síður að snúa sér við upp á endastöð og sjá alla heiðina blasa við með sína spegilglampandi ásjónu í sólinni. Fólk sigraðist á deginum með margvíslegum hætti; fóru aftur niður í löngum og hægum boga til að sólin skini jafnmikið á báðar kinnarnar, fóru svörtu brekkuna í einum rykk, fóru í Gilið á brettinu, fengu börnin með sér í áttina að Orustuhól með loforði um Prins Póló þegar þangað kæmi eða kakói þegar niður kæmi. Aðrir fóru gamla skíðaveginn upp á Seljalandsdal og gengu þar í mislöngu spori allt eftir því sem markmiðið hafði verið var sett fyrir daginn; þriðji hópurinn þeyttist á vélsleða upp um ósnertar fjallshlíðarnar og merkti sér þær með tilheyrandi krúsidúllum. Allavega var umræðuefnið ærið þegar komið var í heitapottinn í Víkinni með snæviþakinn Ernirinn gínandi yfir sér. Það sem vakti mann sérstaklega til umhugsunar var það mikla öryggi sem talið er að göngin veiti á sama tíma og fólk fjölmennir til allskyns útiveru á hinni stórhættulegu Óshlíð. Allavega voru allir sammála um að ekki væri eins gaman að "keyra út í Vík" eins og áður!Þegar betur er að gáð, snýst lífið í bænum okkar ekki bara um útiveru og náttúruaðdáun, flug og fisk! Það er mikið verslunar-, iðnaðar og menningarlíf sem er innilokað í öllum húsunum niður í bæ; þetta verður maður ekki var við nema fara líka þangað. Fyrst verður fólk hugfangið af öllum nýuppgerðu húsunum og þegar inn er komið, hvað mikið er í gangi þar. Heitasta umræðan snerist eðlilega um páskana og eins og sagt er í dag hátíðina "Aldrei fór ég suður"! Þrátt fyrir að þetta sé mikill viðburður í bæjarlífinu, þá halda bæjarbúar alveg ró sinni og festu í daglegu amstri. Endurreisn Edinborgarhússins og Neðstakaupstaðar hefur tekist með undraverðum hætti. Þar er alltaf mikið af fólki, sérstaklega ferðamönnum sem vilja kynnast okkur betur. Þó svo að þar sé allar heimsins upplýsingar að finna, mun ég alltaf sakna "Bæjarkarlanna" sem settu svip sinn á bæinn og vissu nákvæmlega um allt sem maður þurfti að vita hverju sinni.Kæru skólasystkin! Það er alltaf margs að minnast; sumt gott, sumt vont. Tímann er ekki hægt að spara - aðeins hægt að nýta hann betur. Þá er mikilvægt að draga fram það góða og jákvæða úr átthögunum og miðla áfram til komandi kynslóða. Framundan eru ýmis merk tímamót sem vert er að minnast og kætast yfir, en eins og ég sagði í upphafi krefst allt í dag undirbúnings og skipulagningar til að flestir geti tekið þátt og notið samverunnar í okkar bláa fjallahring. Máli mínu til staðfestingar ætla ég að vitna í "Vorvísur" Valdemars V. Snævarr.Vakir vor í landi.Vorsins blíður andiköldum klaka eyðir,kveður starfa til.Kátur fossinn freyðir,fyllir hamragil. Vakir vor í landi.Vakir vor í landi.Vorsins blíður andivekur blóm á bölum,býður fuglum heim.Drótt í frónskum dölumdátt mun fagna þeim. Vakir vor í landi.Vakir vor í landi.Vorsins blíður andigleður, fjörgar, græðir,gleymast vetrarsár.Kapp og framtak fæðirfjallahringur blár. Nú er líf í landi.Vakir vor í landi.Vorsins blíður andivekur von og gleði,vermir allt, sem kól.Nú er glatt í geði,gullbjört ljómar sól. Nú er líf í landi. Fri, 29 Mar 2013 09:13:05 GMT http://1954.123.is/blog/record/653267/ Kæru skólasystkin!Eina stundina er eins og tíminn standi í stað og aðra stundina er eins og hann bruni áfram. Um síðastliðin jól stóð hann allavega kyrr um stund, en skrölti svo aftur af stað upp úr áramótunum. Hann tók svo sérstaklega vel við sér í lok janúar þegar sólin gægðist yfir fjallatoppana og við gátum fagnað með hvort öðru í Sólarkaffinu. Þá leitaði hugurinn til fyrri tíma, sérstaklega þegar Hrólli fór að rifja upp öll prakkarastrikin sín og nánustu vina sinna. En auðvitað er enginn undanskilinn - þetta hreinlega viðgekkst á þessum tíma, þetta var okkar "prakkaratími". Það hefur oft hvarflað að mér hvað kynslóðirnar á eftir okkur ætla að tala um þegar þau koma saman og fara að rifja upp svipaðan tíma og okkar; ég hef grun um að þau setjist bara í hring með iPaddinn sinn og fara í einhverja rafræna leiki eins og tíðkast í dag. Já, hugsið ykkur hvað við vorum í raun heppin að hafa fæðst á þessum tíma, því það var ekki bara tíðarandinn sem mótaði okkur, heldur einnig umhverfið sem við lifðum í og tókum mið af. Á þessum tíma voru göturnar fullar af snjó, vegir lokaðir inn í Djúp og vestur án þessu að allt ætlaði um koll að keyra í sjónvarpinu - bara það væri flogið og Djúpbáturinn kæmist leiðar sinnar. Sum okkar stefndu upp í Stórurð eða fram á Dal meðan aðrir létu sér lynda að verða eftir í bænum. Á þessum tíma var það eðilegt að leika sér í og milli fjallanna, en í dag er það orðið hættulegt, nema að vel athuguðu máli. Hvað hefur gerst - hefur náttúran breyst eða hefur tæknin tekið völdin yfir "eðlilegum" kringumstæðum okkar og gert okkur hrædd við upprunann. Því er ekki að neita að veðurfarið hefur "tekið burtu" gamla góða snjóinn okkar og tímans tönn hefur breytt nánasta umhverfi, en ekkert fær tekið burt minningarnar.Framundan eru páskar sem vekja upp og kalla fram margvíslegar tilfinningar. Sumir hlakka til þeirrar helgihátíðar sem þeir í raun eru, en í hugum okkar flestra eru þeir byrjun vorsins með Ísafjarðalogni, sól, skíðum, skemmtun og góðum mat. Svo ekki gleymist nú allir gestirnir sem flykkjast á staðinn og fylla alla gististaði bæjarins - það verður eitt allsherjar risastórt ættarmót á þessum tíma. Já, það er stórmerkilegt eins og fjöllin eru há og brött og ógnvænleg og fyrir sumum hættuleg, þá flykkjumst við aftur og aftur heim og söfnumst saman í þeim eða á milli þeirra - það er eins og þau eigi sinn stað í brjósti okkar ............Kæru skólasystkin. Hugur okkar getur ekki alltaf verið samstilltur, en á sérstökum stundum sem páskarnir eru, þá leitar hann ósjálfrátt "heim". Við höfum mismunandi möguleika á að komast "milli fjallanna", en ég vona að hvar sem þið eruð eða verðið á þessum tíma, þá látið hugann fara gegnum þær góðu minningar sem við geymum í brjóstum okkar og styrkja samhugann milli okkar í hvert sinn sem þær koma fram. Orðum mínum til hvatningar ætla ég að vitna í ljóð Matthíasar Jóhannessen, "Fjöllin í brjósti þér"!Hann skín þér enn við augum dagur sá,sem öllum dögum fegri rís úr sjá.Og ennþá kemur hann á móti mér,og morgunbjört vor ættjörð færir þérsín himingnæfu fjöll - þú fylgir þeimsem fugl er snýr á nýju vori heim,þér fagnar ávallt heiði hrjósturgráog himnesk nótt með stjörnuaugu blá.Og fjöllin rísa björt í brjósti þér,þau benda heim svo langt sem auga sér.Og moldin vakir, mold og gróin tún - og máttug rís þín sól við fjallabrún.Þú kemur heim, þín sól við sund og víker seiður dags og engri stjörnu lík,hún bræðir hrím og vekur vor sem ersvo vængblá kyrrð og þögn í brjósti mér. Sun, 03 Mar 2013 09:04:11 GMT http://1954.123.is/blog/record/648735/ Kæru skólasystkin!"Öll él birtir upp um síðir", segjum við gjarnan þegar mikið hefur gengið á og síðan fer að lægja eða sér fyrir endann á þeim málum og þá yfirleitt vandamálum sem við horfum upp á eða erum aðilar að. Þannig var okkur vestfirðingum örugglega innanbrjósts þegar eitt af verstu vetrarveðrunum geisaði yfir um daginn, braut niður rafmagnsstaura, sleit sundur rafmagnslínur og lokaði helstu vegunum. Það er ótrúlegt hvað getur komið upp á, þrátt fyrir að við teljum okkur hafa undirbúið hlutina þannig eða búið svo um hnútana að allt eigi að vera öruggt og þekkt vandamál ekki að þurfa að endurtaka sig. Þannig hugsuðu þeir sem voru á vaktinni í Orkubúinu þegar drepa þurfi á ljósvélinni og ekki til rafmagn í endurstartið og þeir sem lokuðust inni í Súðavík og komust hvorki um lönd né strönd og við sem horfðum á eftir Katý skólasystir okkar eftir mikla baráttu við illvígan sjúkdóm. Já - það var blásið til Sólarkaffis Ísfirðingafélagsins í Reykjavík. Ég hef alltaf litið á þessar samkomur eingöngu ætlaðar öldruðum Ísfirðingum og ekki okkur unglingunum. En undanfarin ár hefur stíft verið leitað í raðir okkar að ræðumanni kvöldsins eins og í þetta sinn, þegar Hrólli varð fyrir valinu. Það var því ekki að ástæðulausu að fiðringur fór um 1954 árganginn af tilhlökkun eftir að heyra hvar skólbróðir okkar myndi grípa niður í minningabankann. Ég er sannfærður um að tilhlökkun Hrólla hafi ekki verið mikil fyrir að stíga á þennan stokk; hann hefði frekar viljað sjá beljandi sjó og spriklandi fiska heldur en öll þessi andlit, kringlótt af spenningi yfir því hvað hann myndi segja. Eins og vænta mátti fór hann á kostum í frásögn sinni af prakkarastrikum sínum og nánustu félaga hans, hverfabardögum Hlíðavegs-, Króks- og Neðribæjarpúka og óförum fólks sem allir þekktu. Þannig "birti öll élin okkar upp um síðir" með bardaga og sigurrræðunni hans Hrólla og síðan söng og spili skólahljómsveitarinnar Trapp sem viðhélt sigurvímunni inn í svefninn. Og hvað svo - jú, þó svo að "mér finnist svona samkoma ætluð öldruðum einstaklingum", þá ætla ég ekki að láta það trufla mig lengur, heldur njóta þessa tækifæris sem gefst til að við 1954-ingar hittumst og kætumst saman og náum þá einnig að hitta alla hina (þessa eldri) líka. Það var því sérstaklega ánægjulegt að mæta fyrst heima hjá Siggu og Hilmari, því þegar á hólminn kom var margt annað sem truflaði samveruna. Ég sakna þess meir og meir að ekki fleiri nái að koma og vera með. Eins og alltaf eru aðstæður misjafnar eða skilaboð, sími og tölvupóstur ekki að virka sem skildi. Ég er viss um að ef við leggjum okkur öll fram og ekki bara nokkrir, þá mun það takast smám saman að hópurinn stækkar og þéttist og fleiri tækifæri verði að raunveruleika.Eftir svona él, kemur yfirleitt blíða. Og þar sem við notum hér stöðugt samlíkingu við veðrið, þá var mér snemma kennt að "það er alltaf veður", en það er undir mér (okkur) komið hvernig við bregðusmt við því. Á þessum tíma er dagurinn farinn að lengjast eða birta hans að aukast enda sólin búin að ná yfir fjallatoppana fyrir vestan. Það minnir okkur á að páskar séu einnig skammt undan og markmiðin beinast því næst að þeim. Enn einu sinna getum við fagnað því að vera Ísfirðingar, því þar er fjörið og ekki í henni Reykjavík. Þannig geta þeir sem ætla vestur um páskana farið að hlakka til þess tíma og reiknað inn smá aflögustund til að hittast þar og kætast saman. Kæru skólasystkin. Ég vil enn einu sinni hvetja okkur til að hugsa vel til hvers annars og reyna að hafa upp á eins mörgum "týndum" systkinum og hægt er, til að ná þeim aftur inn í hópinn okkar. Þegar ég hugsa til ræðunnar hans Hrólla, þá fyllist ég eldmóði og átthagaþrá sem Hrólli staðfesti að væri innst inni í okkur, en ég tel mig einnig skilja efa og ótta sem getur auðveldlega komið upp og orðið þessum löngunum yfirsterkari og fjarlægðinni fegnari. Orðum mínum til stuðnings vitna ég í dag í kvæði Sverris Haraldssonar, "Stormar hafa stælt þig".Stormar hafa stælt þigog styrjaldirnar hert þig,nepjan hefur níst þig,svo nú ertu líkt og gengurkaldur ein og klakiog kvartar ekki lengur.Sorgin hefur sært þigog söknuðurinn grætt þig,bestu vinir blekkt þigsvo bærist varla lengurinnst í þinu eðliæsku þinnar strengur.En vorið hefur vermt þigog vonin hefur glatt þig,söngur hefur seitt þig,og svo mun hljóma lengurinnst í þínu eðliyndislegur strengur.Trúin hefur treyst þigog tryggðin hefur styrkt þig,vorið hefur vermt þigsvo verða muntu lengurbak við héluhjúpinnhjartagóður drengur. Sun, 03 Feb 2013 11:57:18 GMT http://1954.123.is/blog/record/645233/ Kæru skólasystkin!Það hefur mikið rignt að undanförnu, bæði utan húss og inni í okkur. Hver lægðin á fætur annarri hefur dunið á landinu okkar rétt eins og í byrjun síðastliðins hausts. Á annan dag jóla byrjaði hins vegar að rigna inn hópnum okkar þegar ástkær Katý okkar kvaddi þennan jarðneska heim eftir nokkurra ára baráttu við illvígan sjúkdóm. Ég hefði getað sagt: "játaði sig sigraða", en það gerði hún í raun aldrei - því hún var baráttukona frá fyrsta degi sem sjúkdómurinn greindist. Eins og ég sagði í minningargreininni, þá lét hún hann aldrei verða að vandamáli, hversu harkalega sem hann réðist að henni. Hún brosti jafnan breitt og var æðulaus; hún missti aldrei sjón á gildum lífsins. Katý var félagslynd að eðlisfari og ræktaði stöðugt bæði vini og fjölskyldu. Hún var líka vinnusöm bæði utan sem innan heimilisins, þótt sjúkdómurinn sækti að úr öllum áttum. Hún missti aldrei trúnna á læknavísindin þó hún hafi aðeins skilið helminginn af því sem sagt var við hana, enda stundum ekki fyrir heilvita mann að skilja þetta allt saman ........, sérstaklega ekki þegar dauðinn hefur betur ......, því hann kemur jú alltaf óvænt á þessum tíma lífsins ............! Á slíkri stundu er nauðsynlegt að gráta og láta rigna inn í sér......Fyrir tveimur árum síðan grétum við einnig sárt andlát Mumma Þórs. Hann var vélstjórnarkennari við Menntaskólann á Ísafirði. Á sama degi og Katý var jörðuð var opnuð Fab Lab nýsköpunarsmiðja sem var nefnd í höfuðið á honum, Guðmundarsmiðja. Því má með sanni segja að rigning okkar sem og annarra ber ríkulegan ávöxt. Því er ég sannfærður um að rigningin eftir hana Katý eigi einnig eftir að leiða gott af sér með því að við höldum nafni hennar og lífssýn hátt á lofti áfram. Framundan er ennþá skammdegi, þó svo að daga sé farið að lengja og birta að aukast. Fólk lætur þennan tíma fara misjafnlega illa í sig eða skapið á sér. þeir sem hafa möguleika á, stytta tímann til páska með margvíslegum hætti eins og að stunda ræktina eða fara í utanlandsferðir. Aðrir elta uppi mannamót eins og árshátíðir og þorrablót til að rifja upp óendanlega mikla vinnugleði og ómissandi "mat" sem var á borðum forfeðra okkar áður en ísskápur og frystikista var fundin upp. Þrátt fyrir fráfall Katýar, ætlum við "Ísafjarðarpúkar 1954" að fjölmenna á Sólarkaffi Ísfirðingafélagsins til að nuddast saman og rifja upp okkar fyrri stundir í bæði gleði og rigningu ......., því (eins og sagt er) "það hefði hún viljað"! Það verður allavega auðveld upprifjun af okkar hálfu, því þar mun stíga á stokk (eða í ræðustól) einn úr okkar hópi, sjálfur Hrólli skipstjóri. Þegar litið er tilbaka, þá er Katý sú 7-unda sem yfirgefur okkar 80 manna árgangshóp. "Þetta nær engri átt", sagði Konni í erfidrykkjunni sl. föstudag; "hvar er Guð eiginlega"? Presturinn sagði: " hann er allt um kring og nú er hún Katý okkar hjá honum, læknuð meina sinna og laus við allar þjáningarnar"! og þar sem við erum kristin, þá skildum við þessa staðfestingu séra Vigfúsar og öllum virtist líða betur á eftir. Alla vega þornaði rigningin upp sem var innra með okkur í útförinni og við náðum smán saman áttum á ný á meðan við sötruðum kaffið og meððí og kættumst smá yfir þessum stutta endurfundi. Já, við vorum 17 systkini mætt til að kveðja í þetta sinn. Það hlýjaði okkur í rigningunni hvað 1954 luktin "okkar" með áletruðum skildi sómdi sér vel við kistugaflinn; ég er viss um að það heyrðist þaðan barátturödd "að hætta þessu snökti, því það styttir alltaf upp um síðir ........"!Kæru skólasystkin. Ég bið ykkur að taka þessi orð alvarlega - það er í anda Katýar og þannig höldum við merki hennar, brosmildi og æðruleysi, á lofti. Orðum mínum til stuðnings vitna ég að þessu sinni í kvæðið "Rigning" eftir Einar Benediktsson.Hver er sem veit, nær daggir drjúpa,hvar dafnar fræ, sem ná skal hæst.Hver er sem veit, nær knéin krjúpavið kirkjuskör, hvað Guði er næst.Fyrst jafnt skal rigna yfir alla,jafnt akurland sem grýtta jörð, - skal nokkurt tár þá tapað falla,skal týna sauði nokkur hjörð?Hver er að dómi æðsta góður, - hver er hér smár og hver er stór?- Í hverju strái er himingróður,í hverjum dropa reginsjór. Sun, 06 Jan 2013 21:08:14 GMT http://1954.123.is/blog/record/641696/ Kæru skólasystkin!"Jæja, þá er aðventan gengin í garð .........."! Hvað, er einhver úti í garði? Það er ekki nema von að yngra fólk spyrji í dag hvað/ hvert við séum eiginlega að fara með slíku orðalagi, sem er notað í minna mæli en áður á þessari öld rafrænna viðskipta og umgengni.Það má vel vera að einhver sé út í garði, en með þessu er átt við að nú séu aðeins fjórar vikur til jóla. Þetta er heiti á tímabili sem hefst fjórða sunnudag fyrir jóladag og stendur yfir í 4 vikur og "er ætlaður til undirbúnings fyrir komu frelsarans og til að minnast fæðingu hans". Þessi tími var áður kallaður jólafasta, en þá var það kaþólskur siður að fasta síðustu vikurnar fyrir jól. Í er þessum tíma mjög misjafnlega varið; sumir eru í hugleiðingum, aðrir setja upp aðventuljós og kransa og enn aðrir eru á fullu í jólagjafakaupum og að skrifa jólakort til útlanda.Ég man eftir því frá skólaárunum á Ísafirði hvað þessir dagar lengdust eftir því sem nær dró jólunum og þó að við lentum ekki beinlínis í undirbúningi fullorðna fólksins, þá skynjuðum við hvernig spennan magnaðist og hraðinn á öllu jókst, nákvæmlega eins og í dag. Ég man aldei eftir því þá og hef ekki tekið eftir því nú að fólk væri sérstaklega að undirbúa jóldaginn sjálfan. Þessi tími hefur frekar verið nýttur til að gera hluti sem ekki hafa náðst yfir árið og síðan til að redda öllum jólapökkunum og ekki gleyma öllum matnum, því hvorki megum við fara í jólaköttinn eða svelta. Það sem ég sakna mest að vestan úr þessum undirbúningi okkar krakkanna, eru allar "verslunarferðirnar" sem við fórum til að safna drasli á brennuna. Þetta var nú ekkert smávegis basl að draga þetta á sleða og kerrum sem við fengum lánaðar úr Neista, Jónasarbúð og Apótekinu. Ég man líka eftir sigurvímunni sem fór um okkur þegar kveikt var í og við kvöddum árið með stæl í Hlíðinni "okkar"! Þannig var í raun "okkar" adventa.Í dag förum við ekki varhuga af afleiðingum svokallaðrar kreppu. Í stað undirbúnings er mikil spenna í þjóðfélaginu, ekki minnst inni á vinnustaðnum mínum, þar sem mikið er um uppsagnir og óvissu. Inn í þetta blandast öll óvissan um framtíð landsins okkar. Ef ekki nú, þá veit ég ekki hvenær við ættum að hjálpast að til að "gíra niður" og hugsa til fyrri ára og tíma og minnast þess að jólin komu nú alltaf á sama tíma, óháð því hvort við höfðum baslað mikið eða lítið í undirbúningum. Kæru skólasystkin. Ég vil hvetja okkur til að nýta aðventuna til góðra athafna eins og áður, en einnig til að hugsa vel til hvers annars og veita þannig styrk og hugarró inn í allra kringumstæður. Ég hef sagt það áður að tíminn okkar núna líður miklu hraðar en áður og hver líkamsfruma er eldri og úthaldsminni og þannig auðveldari bráð fyrir beyglum og skakkaföllum lífsins. Þannig er hver mínúta lífs okkar nú dýrmætari og verðmætari og okkur í (sjálfs)vald sett að fara vel með. Ég óska ykkur, fjölskyldum ykkar og vandamönnum Gleðilegra jóla og farsæls komandi árs! Ég þakk ykkur einnig fyrir "rafræna spjallið" sem við höfum átt á líðandi ári. Orðum mínum til stuðnings ætla ég að vitna í ljóð Steingerðar Guðmundsdóttur, "Á aðventu"! Í skammdegismyrkriþá skuggar lengjaster skinið frá birtunni næstber við himininn hæst.Hans fótatak nálgastþú finnur blæinnaf Frelsarans helgiró - hann veitir þér vansælum fró.Við dyrastaf hljóðurhann dvelur - og sjáþá dagar í myrkrum rannhann erindi á við hvern mann.Þinn hugur kyrristþitt hjarta skynjarað hógværðin býr honum staðþar setst hann sjálfur að.Og jólin verðaí vitund þinniað vermandi kærleiks ylsem berðu bölheima til. Sat, 08 Dec 2012 16:27:25 GMT http://1954.123.is/blog/record/637330/ Kæru skólasystkin!Um daginn varð að veruleika sá langþráði draumur að þeysast á mótorhjóli með Maríu í útlöndum. Við fórum með hagvönum vinum okkar til Orlando og ferðuðumst um á Flórída. Ég var búinn að vera þar áður og lenda í hremmingum, sem gerði endurminningar og frásögn þeirrar ferðar mjög leiðinlegar. Þá var búið að vara mig við umferðarmenningunni og sérstaklega trukkunum sem væru frekir og tillitslausir. Það var mikil spenna í loftinu þegar við mættum í Harley búðina til að ná í hjólin. Þegar ég stóð frammi fyrir síðhærðum, síðskeggjuðum, krosskeðjuðum afgreiðslumanni girtum hausarasveðju reyndi ég að vanda málfar mitt með fyrsta orðinu og rétti einnig fram hendina til að staðfesta að ég kæmi með friði. Hann horfði þannig á mig að ég vissi strax að fyrsta landið sem kom upp í huga hans var Mars. Til allra hamingju höfðum við prentað út pöntun okkar og samvinnan milli okkar jókst. Eftir klukkustunda yfirheyrslu, skriffinnsku, tölvuskráningu, ljósritun og undirritanir á leigusamningi, tryggingasamningi og greiðslustaðfestingu lyfti hann krepptum hægri hnefa. Það var mér til happs að kunna ennþá þetta atriði frumskógarlögmálsins, því með eldsnöggu hnefahöggi á móti var hjólasamningurinn innsiglaður með virðingu ...... Þegar ég sá splunkunýtt hjólið fór ég að skilja alvarleika samningins og hjarta mitt fór að mýkjast. Eftir að hafa dáðst að morgunrakstrinum í öllu króminu var farið að hlaða dóti í töskur og GPS á stýrið. Hjartað sló hratt á meðan hjólin runnu á stað um hverfið með stefnu á fyrstu hraðbrautina. Úti á aðreininni var ljóst af hraða umferðarinnar að hér var ekkert tilboð á "sorry - never been here before"! Í einni svipan þeyttust fákarnir inn í umferðarsogið sem var eins og beljandi jökulá. Þvílíkur urmull af bílum sem allir voru að flýta sér. Þegar við vorum búin að skanna inn umferðina á undan okkur var þar mikið af mótorhjólum af öllum gerðum sem og stjórnendur þeirra. Þrátt fyrir fjölda, hraða og margbreytilega einstaklinga var eins og allir færu þar fram með virðingu .......... Ups; nú var friðurinn skyndilega rofinn því ég sá í speglunum hvernig einn risatrukkurinn nálgaðist. Hann staðfesti skoðun sína á mér með því að blikka ljósunum. Í sömu andrá þeyttist mótorhjól framhjá okkur og ökumaður og farþegi stungu út höndunum og gerðu V með vísifingri og löngutöng. Ég sá fyrir mér hnefa afgreiðslumannsins sem ég fékk við samningslok sem "gentlemans agreement"! Við skiptum um akrein og trukkurinn rann upp að hlið okkar. Við settum bæði út hendi með V-fingur og fengum þá rokna lúðurhljóm tilbaka. Þar með var tilvera okkar með trukkakarlinum staðfest með virðingu ......... Að kvöldi dags var þægilegt að matsölustaðurinn var handan við hótelið okkar. Þegar ég kom inn um dyrnar vorum það ekki við sem héldum dyrunum opnum fyrir hvort öðru heldur maðurinn sem fór inn á undan okkur. Þar var biðröð og var okkur boðið í hana með "please sir"! Maturinn rann ljúflega niður eftir þennan fyrsta dag okkar "on the road"! Það skemmdi ekki fyrir þegar við gengum út að kallað var á eftir okkur: "good night guys"! Ferðin gekk vel og það skyggði ekkert á þetta viðmót sem við kynntumst á fyrsta degi og upplifðum allan tímann ..............Í ljósi fyrri reynslu minnar og þeirrar aðvörunar sem ég fékk gagnvart trukkum, varð mér tíðrætt um þá virðingu sem við mættum. Vinir mínir staðfestu að þetta væri almennt viðmót og ekki bara sparihegðun gagnvart ferðamönnum. Eftir heimkomuna varð mér þetta enn meira umhugsunarefni, því staðfesting á virðingu okkar gagnvart næsta manni hrundi í fyrstu matarinnkaupunum á Íslandi. Ég leitaði því í smiðju Gunnars Hersveins, en hann segir í bók sinni Gæfuspor um kosti okkar og galla: "Virðing er að umgangast aðra með tillitssemi, þekkja rétt annarra og kunna að meta hann. Hún er án hroka og felst í því að bera sigurorð af græðginni og skeytingarleysinu, sem er andstæða virðingarinnar".Kæru skólasystkin. Af framansögðu má sjá að mótorhjólaferðin okkar var ekki bara ævintýri og upplifun á öðrum menningarheimi, heldur einnig lærdómur á hvernig hægt er (þrátt fyrir útlitið) að umgangast hvert annað með kurteisi og virðingu og ekki með "víkingasiðum"! Sannleikurinn er sá að virðing er ekki meðfædd, heldur numin eins og aðrar dyggðir. Virðing er megingildi í mannlegum samskiptum, en hún kemur ekki af sjálfu sér, það þarf að rækta hana! Ég vil því hvetja eitt og sérhvert okkar til að endurskoða hversdaginn og bæta þessum skemmtilega náungakærleik inn í lífið og tilveruna. Orðum mínum til áréttingar ætla ég að vitna í ljóð Tómasar Guðmundssonar, "Rödd úr draumi":Það kemur sú stund, er haustið um hug þinn ferog hraðfleygu sumri tekur óðum að halla,að rödd úr draumi þér óvænt að eyrum berog ásakandi þér virðist á sál þína kalla.Samt spyr hún ekki um afrek, sem fáum er fært,og fæst því síður um völd og skammlífan hróður:"En kjósirðu að vinna góðverk, sem Guði sé kært,þá gakk þú aldrei fram hjá nauðstöddum bróður".Og ennþá niðdimm nótt yfir öllu lá.En næsti dagur? Hvort færðu með honum rataðá veginn, sem ungur þú villtist í gáleysi frá?Þar væntir þín ennþá líf, sem þú hugðir glatað. Sat, 03 Nov 2012 21:00:49 GMT http://1954.123.is/blog/record/632881/ Kæru skólasystkin!"Áleiðis" er einfaldlega að halda áfram, að komast áfram, að miða áfram, að líða áfram, að þokast áfram .............! Þannig fer tíminn áfram með okkur í öllu; nema stundum getur líðan verið óbreytt og samningaumræður um laun geta farið (og fara oftast) í algjöra kyrrstöðu. Okkur hefur hins vegar miðað áleiðis eða áfram inn í haustið sem skall á með þvílíkum hvassviðris og kulda lægðum að það hálfa hefði verið nóg. En þar sem við tökum öllum hlutum með stæl, þá er ekkert verið að valsa með einhverjar smálægðir, heldur bara alvöru lægðir. Það fyndna er, að ef rólegheit eru í pótlitíkinni, þá tekur fólk meira eftir veðursviptingum og öfugt. Í þetta sinn snerust hausthlutirnir (allavega á mínum vinnustað) um launakjör og berjatínslu. Hvorutveggja bar brátt að og lauk einnig mjög skjótt. Það fer ekki lengur leynt hvað fólki finnst um lífið og tilveruna og er greinilegt að efnahagskreppan hefur breytt lífssýn fólks til þess að meta sjálft sig, fjölskyldu sína og vini að meiri verðleikum en áður. Það er óhætt að fullyrða að það sé einn af jákvæðum þáttum "kreppunnar". Í dag hafa sumir borið betur úr bítum og aðrir síður eða ekki. Stöðuna verður hver og einn að meta fyrir sig og sína og fá eða leita lausna sem til eru í sérhverju tilviki. Oft geta kringumstæður litið vonlausar út og lausnir engar í augsýn, en tíminn liður og við þurfum að halda áfram og áleiðis að marki sem er nauðsynlegt í öllum tilvikum. Á vinnustaðnum mín kom lausn inn í umrædda kjarabót með afturköllun á launatilboði og berjatínslunni lauk með fyrsta næturfrostinu og þannig hélt starfið áleiðis ...... Með haustinu kemur einnig myrkrið sem lætur okkur upplifa að tíminn líði hægar og geri þannig leiðinlega hluti erfiðari úrlausnar. Í slíkum kringumstæðum hefur skólasystir okkar séra Agnes bent okkur á að taka fram bænir sem flest okkar hafa lært í "föðurhúsum" og ef ekki, þá veit ég að hún myndi fúslega hjálpa okkur til að kynnast þeim betur og læra að nota þær eins og hún hefur gert með þeim árangri að hún hefur komist vel áleiðis ........ Á unglingsárum okkar viljum við að tíminn líði hraðar, án þess að vita í raun hvað það þýðir annað en að við verðum fyrr fullorðin og fáum þá að gera "allt mögulegt"! Ég er sannfærður um að við höfum öll fundið fyrir þeim tímamótum að vilja hægja á klukkunni, því allt í einu snýst hún einfaldlega of hratt. Ég stend mig að því sérstaklega núna að hreinlega stoppa tímann. Það gerist með því að setja armbandsúrið í vasann, stoppa tikkið í verkjaraklukkunni með því að taka út batteríið, slökkva á sjónvarpinu áður en fréttir byrja ogsetja fréttablaðið ólesið í bunka. Engu að síður ber tíminn okkur áfram og áleiðis .........Kæru skólasystkin. Hvort sem við viljum, þá heldur tíminn alltaf áleiðis, óháð því hvernig við reynum að sporna við honum. Ég vil því hvetja ykkur til þess að vera frekar vakandi en sofandi og full tilhlökkunar í stað kvíða fyrir tilgangi tilveru okkar sem í öllum tilvikum mun þjóna ávkeðunum tilgangi og koma lífinu áleiðis ........... Orðum mínum til stuðnings vitna ég í ljóð Hannesar Péturssonar, "Áleiðis"!Haustkvöld. Langvegir.Ljósafjöld sveitanna slokknuðog allt þagnaðnema einn lækureinn hestur sem þræðirbeinan stígog ber mig í dimmunniyfir heiðalönd feðra minnatil fjarlægs staðar.Engu þarf að kvíða.Nú kular úr opnum skörðumog lækurinn hljóðnarí lautunum mér að baki.Engu þarf að kvíðaklárinn fetar sinn vegstefnir inn í nóttinameð stjörnu í enni. Sun, 30 Sep 2012 18:55:09 GMT http://1954.123.is/blog/record/628783/ Kæru skólasystkin!......., en til hvers eru haustin? - muniði hvað það var alltaf mikið stúss og at á þessum tíma og er kannski enn, en öðru vísi? Ég man það kannski sérstaklega vel, því mér varð svo illt í bakinu af þessu öllu saman; taka upp kartöflurnar, þvo þær og ganga frá; tína berin og hreinsa; svíða kindahausana, saga þá, hreinsa út heilann, pakka í Moggablað og fara með í frystihólfið. Frystiklefinn var líka ógnvekjandi - hvað ef hurðin skellur í lás og ég inni ?? Það var miklu skemmtilegra að smala og draga í dilka og hugsunin náði ekki lengra ....... !Ég veit ekki hvort þar var flutningurinn að heiman og þar með breyttir siðir og venjur eða leiðinlegar minningar sem gerðu að þessum hlutum var ekki viðhaldið eða vaktir til lífs þegar aðstæður leyfðu það aftur. Mögulega hafa þjóðfélagsaðstæður þar eitthvað að segja og kannski minnkuð þörf eða hvöt til að draga björg í bú. Minningarnar tengjast allavega bara endalausum annatíma.Nýlega gafst mér tækifæri til að fara á mínar fyrstu gæsaveiðar og síðar einnig á rjúpu. Ég furðaði mig á hvað allir voru spenntir eftir afrakstrinum og ekki síður að fá fyrsta smakkið; voru þetta kannski bara eðlileg viðbrögð við þeirri viðleitni að búa sig undir veturinn með nægum mat eða ....? Það reyndist því auðsótt að fá leyfi til að fara einnig í smölun til að endurgreiða veiðiréttindin. Þarna gafst góður tími til að aftengjast borgarþysinu og stilla inn á "móðir líf". Hlaupandi á heiðinni (Tröllatungu), hóandi og geltandi, rákum við kindur og lömb til byggða og í tún sem var endastöð lífs þeirra. Sama var uppi á teningunum þegar við földum okkur í skurði, með gargandi flautu til að lokka gæsina í tún sem einnig var endastöð lífs þeirra. Allt í einu spyr maður sig: "er þetta bara eðlilegur gangur lífsins, var þetta löngu ákveðið eða var þetta ákveðið hér og nú"? Eitt er víst að lífið og dagurinn er raunveruleikinn, sem hvorutveggja tekur sinn enda. Kæru skólasystkin. Tíminn líður stöðugt, í fyrstu allt of hægt en síðan allt of hratt. Öllum okkar er ætlað ákveðið hlutverk og vil ég hvetja hvert og eitt okkar 1954-inga til að sýna það og sanna að við stöndum okkar "plikt" í því hlutverki sem við höfum verið sett til að sinna! Orðum mínum til stuðnings vil ég af þessu tilefni vitna í ljóð Tómasar Guðmundssonar, "Sjá, dagarnir líða".Sjá, dagarnir líða, í leiðslu vér hlustumá laufið, sem hrynur um aldanna skógog leggst yfir stofnana sterku,sem stormur og dauði til jarðar sló.En þó að þeim visni hvert bjarkarblaðþá blómgast oss önnur í þeirra stað.Því áfram skal haldið og aldrei þagnarhin eilífa hrynjandi lífsins,sem ymur um aldanna skóg.Við hverfula daga mörg blekking oss bindur.Þó býr oss í hjörtum sú eilífðarþrá,er leitar sér hljóðs og rís hærraen heimsdýrð og jarðneskar óskir ná.Hún stefnir frá glötun og harmi heim,og hvort skjal hið dauðlega miklast þeim,sem leita handan við hrun og myrkurþess himins, sem vakir og kallarí aldanna eilífu þrá?Sjá, laufið hrynur, en lífið er eilíft.Lát lindirnar hníga í dimman sjó.Því eitt sinn vor kynslíð skal eignastí aldanna skóg sitt bergmál þó.Ó, megi það hljóma sem heilagt ljóð,er himninum blessar vort land og þjóðog nýrri og fegurri veröld vísará veg hinna eilífu stjarna,er skín yfir aldanna skóg. Sat, 01 Sep 2012 09:21:29 GMT http://1954.123.is/blog/record/625993/ Kæru skólasystkin!Vaknaðu, vaknaðu - hvar hefur þú verið? Hafa ekki allir verið í einhvers konar "sumarfríi". Já, það er misjafnt hvernig þessi tími er skipulagður eða "tekinn" og svo hvernig hann er bara allt í einu er búinn :)) Í fyrrasumar fór mikill tími í viðhald heimafyrir sem flestir þurfa að gera. Í sumar fórum við til Västerås og Uppsala til að "taka út" spítalana sem við unnum við; ég þurfti líka að ræða við nemendur sem fara frá mér til framhaldsnáms í sérgreininni. Báðir staðirnir taka stöðugt breytingum, mest þó Västerås, en þar má sjá afrakstur góðæris eins og á Íslandi með uppbyggingu við sjávarsíðuna með skýjakljúfum og veitngastöðum. Það sem okkur brá þó mest við að uppgötva að það voru 30 ár síðan við mættum á staðinn eða 7. maí 1982. Við klipum svo sannanlega í handlegginn á hvort öðru og sögðum: "vaknaðu, vaknaðu - hvar hefur þú verið"? Við uppgötvuðum þá líka að nú voru liðin 20 ár frá því við fluttum aftur heim frá Uppsala eða 10. september 1992. En hvað er það sem bindur okkur svona sterkum böndum við slíka staði að þeir draga mann stöðugt til sín bæði í huga og í verki. Að hluta til eru það "æsku" minningar sem eru það góðar og ljúfar að þær rifjast stöðuglega upp - hitt er fólkið sem við kynntumst, Svíarnir - nágrannarnir ("grannarna") sem við erum í sambandi við amk mánaðarlega á báðum stöðunum. Þetta minnir mig stöugt á málsháttinn: "Að eignast vin tekur andartak; að vera vinur tekur alla ævi"! Við gerum okkur í raun ekki grein fyrir hvað tíminn okkar líður hratt, 20 ár - 30 ár og það var eins og í gær. Fyrr en seinna þurfum við að láta staðar numið í hringiðu tilverunnar og hlúa að þeim gersemum sem við eigum í fjölskyldunni, vinum og vandamönnum. Staðan er eðlilega misjöfn, en byrjunin er aldrei of sein. Það fyrsta og helsta sem laðar einstaklinga til eða að hverju öðru og gerir vinskapinn eftirsóknarverðan er kærleikur til hvors annars eða "kærleikur til náungans" (eða nágrannans)! Það fór hrollur - unaðshrollur um mig þegar ég stóð þarna á höfninni með "grannanum" okkar sem var ennþá hjartans vinur okkar eftir allan þennan (svo stuttan?) tíma.Kæru skólasystkin - vaknið, vaknið, hvar hafið þið verið? Tökum stöðu okkar og skipuleggjum okkur, því hver mínúta er öllum dýrmæt. Sumar (frí) ið er á enda og haustið að hefja innreið sína; skipuleggjum okkur og höfum fjölskyldu, vini og vandamenn í fyrirrúmi áætlunar um kærleika til þeirra sem í kringum okkur eru hverju sinni ........... Orðum mínum til staðfestingar vil ég vitna í ljóð Snorra Hjartarsonar, "Vaknaðu"!Vaknaðu sungu vængir dagsins inní vökudraum minn, sjáðu! heiminn þinnsem liðin veröld lét í hendur þérog líf þitt, sál þín skóp, er brot af mér,því ég er er allt; í andartaki þvísem er að líða fæðist þú á nýí nýjum heimi, gríptu mína gjöfmeð glöðum huga. ég á stutta töf;já vaktu! því að allt er aðeins núog allt er hér, í mér; og ég er þú! Sat, 11 Aug 2012 10:46:31 GMT http://1954.123.is/blog/record/618400/ Kæru skólasystkin!Í dag er 17. júní, þjóðhátíðardagur Íslendinga (okkar). Ég ætti því að hlaupa út til að fagna .......... :) Ég tek bakföll í dyrunum, því úti er kallt, hvasst og rigning; ég er líka annars hugar eftir ferð til Ísafjarðar um Sjómannadagshelgina sem er notalegri í upprifjun innandyra. Ferðalagið var hefðbundin akstursleið um Dalina, Strandir og Djúpið, en þar sem með í för var barnabarn, litast umræðan í bílnum af minningum liðins tíma. Frásagan byrjar um leið og Djúpið blasir við frá Steingrími, en þungalesturin hefst í Ögurnesinu og við Litla-Bæ í Skötufirði og linnir ekki fyrr en barnið nær að forða sér út úr bílnum þegar hann stöðvast upp á Engjavegi. Næsta dag, sem er laugardagur, berst mikill hávaði frá höfninni og Pollinum. Þar eru sjómenn að skemmta sér og yngri kynslóðinni því á morgun er Sjómannadagurinn og "hann höldum við hátíðlegan"! Mér fannst þetta mjög merkileg yfirlýsing og var að velta fyrir mér hvað þetta þýddi í dag á þeirra máli. Barnabarnið vildi nú ólm komast niður í bæ. Þegar við stormuðum út í "góða veðrið" og út Engjaveginn kom ískaldur strengur beint ofan í hálsmálið svo ég stoppaði og greip báðum höndum til að renna betur upp. Eitthvað hægði ég of mikið á göngunni við þetta á meðan ég skimaði í kringum mig og sá snjó í fjöllum allt í kring og beljandi læki í hlíðunum, því barnabarnið togaði mig áfram til að komast á þangað sem hún ætlaði sér. Ég var svo upptekinn af höfninni að ég var ekki með á nótunum hvert hún var að toga mig fyrr en hún benti mér á leikvöllin á gamla bílastæðinu við Kaupfélagið. Það vildi til að leiktækin voru hvert öðru skemmtilegra því þarna stóð afinn álengdar í pössunarhlutverkinu, á meðan að hugur hans fór á vit minninganna frá þessu leiksvæði skólaáranna. Sjómannadagurinn rann upp "ægifagur" - logn, heiðskýrt, sól og hlýrra en í gær. Við fórum til Sjómannadagsmessu í kapellunni í Hnífsdal, til að vera viðstödd fermingu bróðurdóttur minnar. Það var ekki fyrr en við þrumandi ræðu sr. Magnúsar að ég vaknaði til vitundar um mikilvægi stundarinnar og minninganna. Hann talaði eins og innfæddur um tilurð kapellunnar og tengsl hennar við skólann og uppbyggingu byggðarlagsins og sjómennskunnar þaðan. Hann kom eðlilega inn á þá báta og sjómenn sem höfðu farist og að við ætluðum að heiðra minningu þeirra í dag með helgihaldi og söng og að lokum ganga í kirkjugarðinn og leggja blómsveig að leiðum þeirra og minnismerkjum. Nú fór ég að skilja betur hvað sjómenn meintu með að halda daginn hátíðlegan. Kirkjugarðurinn er einstaklega fallegur á að líta. Standandi á þessum minningareit í blankalogni og með útsýni yfir rennislétt Djúpið og með snæviþökkt fjöllin allt í kring, er erfitt að trúa því hvað átt hefur sér stað þarna úti fyrir, nema að líta á nafnspjöld og heyra aftur minningarorð prestsins. Það er á slíkri stundu sem hugurinn reikar enn og aftur á vit minninganna og í þetta sinn til horfinna ástvina. Það vildi því enn og aftur vel til að hér voru einnig "skemmtileg leiktæki", því barnabarnið var fljót að uppgötva vatnskönnuna ........."til að gefa blómunum (á leiðunum) sem voru svo þyrst"! Á leiðinni heim fékk barnabarnið að hringja í mömmu sína til að segja henni hvað það hafi verið gaman út í Hnífsdal. Þá fékk hún að heyra að mamma hennar hafi í einn vetur verið keyrð daglega þessa leið á leikskólann rétt hjá kapellunni (þar sem Maja Kristjáns var þá forstöðukona) og hún hafi þá verið mest hrædd við hafið við veginn - sú litla horfði nú út um bílgluggan og sagði hughreystandi: "já en mamma, það er allt í lagi"! Já kæru skólasystkin - eitt er að sýnast og annað að minnast. Á sama hátt og enginn dagur er sér líkur, þá erum við einnig ólík og sjáum og minnumst liðins tíma á mismunandi hátt. Sýn barnsins er greinilega einfaldari og saklausari en okkar, en minningarnar eru alltaf til staðar. Okkur ber skylda til að rifja þær upp og varðveita þannig sögu okkar gegn tímans tönn. Orðum mínum til staðfestingar ætla ég að vitna í kvæði Halldóru B. Björnsson, "Á þjóðminjasafninu":Mig langar til að spyrja þig, löngu horfna kona,hvað leiddi hendur þínarað sauma þessar rósir í samfelluna þína?Og svona líka fínar!Var það þetta yndi, sem æskan hafði seitt þérí augu og hjarta?Eða fyrir manninn, sem þú mættir fyrir nokkru,að þú máttir til að skarta?Áttirðu þér leyndarmál, sem leyfðust ekki að segja,en lærðir ekki að skrifa?Eða væntírðu þér athvarfs þar, sem ekkert var að finna,þegar erfitt var að lifa?Var það lífs þíns auðlegð, eða blaðsins bitri kvíðiþegar blómið hefur angað?Var það ást þín í meinum, eða eilífðardraumur,sem þú yfirfærðir þangað?En hver veit nema finnist þér fávíslegt að spyrja,hvað fólst í þínu geði,því ég er máske arftaki allra þinna sorgaog allrar þinnar gleði? Sun, 17 Jun 2012 09:08:32 GMT http://1954.123.is/blog/record/612210/ Kæru skólasystkin!Hún gerði það með "stæl" eða frekar "af festu og með öryggi", hún séra Agnes - okkar :)) Já; við (fólk) er fljótt að eigna sér góða hluti og sæta sigra, því þeir veita vellíðan. En eins og við vitum öll, þá eru sigrar ekki gefins og ef þeir eiga að vera varanlegir eða gefa meira en tímabundna gleði, þá fylgja þeim áfram mikil vinna. Í blaðaviðtali í fyrradag segir sextugur maður sem er að fagna og gleðjast yfir farsælum tímamótum : "Ævin er bara örstutt leiftur" ........ ! Ég er ekki sammála honum um að 60 ár geti talist leiftur(tími), nema þá að hann meini að hugsuninin yfir þennnan tíma sé eldsnögg. Ekkert okkar hefur farið varhuga af þeim tíma sem undanfarin ár hafa einkennst af; efnahagshruni í heiminum og mismiklum hremmingum fólks því samfara. Á slíkum tímum reynir alltaf á trú okkar á að einhvers staðar hljóti að vera til góðir hlutir sem hægt sé að leiða hugann að, teygja hendi sína í áttina eftir haldreipi eða tala til eins og þegar fólk fer með "Faðir vorið". Í aðdraganda biskupskjörsins og í vðtölum við sr. Agnesi bæði eftir á, þakkar hún "Guð sínum" fyrir þann styrk sem hann gefur henni og þá staðfestingu fyrir tilvist sinni sem hann sýnir með kosningasigri hennar. Ég skil þetta þannig að sr. Agnes eigi sér andlegan Guð föður á himnum sem hún treystir fullkomlega fyrir lífi sínu og starfi og að staðfesting á tilveru hans sé velgengni hennar bæði fyrr og nú! Síðasta hugleiðing mín gekk út á að traust og samningar manna í milli hér áður fyrr voru handsalaðir sem "gentlemans agreement"! Við náðum nú ekki öll að taka í hendina á sr. Agnesi til að staðfesta traust okkar á henni fyrir kosningarnar, en ákváðum að senda henni "góðar hugsanir" og "bænir"! Þannig má segja að við höfum einnig fengið staðfestingu þess að ekki bara hún eigi einhvern prívat og persónulegan Guð, heldur eigum við það líka. Það eru aldrei að vita nema að við séum að tala við sama Guðinn og sr. Agnes og það sé þannig skýringin á því af hverju hann heyrði í okkur hinum líka. Allavega höfum við enga ástæðu til annars á þessari stundu en að hlusta meira á það sem bekkjarsystir okkar hefur að segja og ráðleggja okkur og þannig sýna henni áfram traust okkar til hennar og hjálpa henni til að styrkja fólkið í kringum okkur - þjóðina okkar. Þessi tími var okkur ekki síður "andlegur" hér áður fyrr, þegar við lágum yfir bókum og glósum til að undirbúa okkur fyrir próf. Þessi tími var okkur hins vegar misskemmtilegur, því ekki voru þetta nú allt uppáhaldsfög. Það sem brást aldrei var hins vegar sólin - hún skein alveg pottþétt og í öllu sínu veldi á fyrsta upplestrardegi og hélt þannig áfram alveg fram til síðasta prófdags - þá komu skýin! En öll okkar áttum við einhvers konar drauma um að sólin kæmi nú aftur, skemmtileg sumarvinna tæki við eða spennandi ferðalag sem búið var að undirbúa; einhverjir ætluðu líka að nota sumarið til að undirbúa framtíðina. Svo leið sumarið "eins og örstutt leiftur" og haustið kom á ný - með ný áform og nýjar eftirvæntingar .......; sumir vissu strax hvað þeir vildu. Þannig tóka Agnes "okkar" snemma ákvörðun; hún setti allt traust sitt á Guð föður sinn og nú er hún Biskup Íslands!Kæru skólasystkin. Nú er sumarið að bresta á og ekki síður en í gamla daga, þá erum við búin að setja okkur fyrir mismikið til að afkasta eða áorka á þessum tíma. Ég vil samt enn og aftur hvetja okkur til að hugsa vel til bæði fjölskyldunnar og hvers annars, eins og skólasystir okkar hefur brýnt fyrir okkur og þjóðinni. Þannig getum við hjálpast að til að styðja við og styrkja endurreisn þjóðarinnar sem er ég og þú! Í dag ætla ég því að vitna orðum mínum til stuðnings í "Orðskviður Salómons" (3), sem eru þannig:Treystu Drottni af öllu hjarta,en reiddu þig ekki á eigið hyggjuvit.Mundu til hans á öllum þínum vegum. Sat, 05 May 2012 10:59:06 GMT http://1954.123.is/blog/record/607651/ Kæru skólasystkin!Í dag stöndum við frammi fyrir biskupskjöri og forsetakjöri. Í aðdraganda slíkra atburða koma frambjóðendur fram fyrir þjóð sína í fjölmiðlum og gera grein fyrir málefnum sínum og áherslum í endurbótum á þessum embættum. Þar skiptir líka miklu máli þegar kemur að lokaatriðinu: "...... þú getur treyst mér!" Vá, hvað þetta hljómar kunnuglega og samtímis hrollvekjandi. Það var einmitt það sem við gerðum fyrir Hrunið - við treystum öllum alveg tvist og bast. Er þessi setning kannski búin að stökkbreytast frá þeim tíma að menn tókust í hendur og gerðu með sér svokallað: "gentlemans agreement", en það þýddi gagnkvæmt traust sem ekki þurfti að setja á pappír. Má vera að þessi rafrænu samskipti hafi gert að tilfinningin fyrir loforðinu hafi tapast - þetta er jú svo einfalt og "laust í reipunum" - bara ýta á "send" og málið er leyst eða þannig :))Gunnar Hersveinn segir í bók sinni Gæfusporum: "Traust er trúnaður milli manna, það er hollusta sem gerir lífið öruggt og einlægt. Traust veitir styrk og sjálfsöryggi. Menn sem bera traust hver til annars finna til öryggiskenndar. Þeir geta reitt sig á hjálp og liðveislu. Traustið er því eins konar samningur um samheldni í stað svika og pretta.Traust er þannig frumskilyrði mannlegra samskipta, það heldur samfélagi manna saman. Traustið milli manna er huggunin sem tengir þá saman og um leið og það dvínar hallar undan fæti, EN men verða að byrja á sjálfum sér!".Í dag er páskahátíð. Fólk fer út og suður; margir fara vestur til að vitja heimahaganna og taka þar þátt í "Aldrei fór ég suður", sem er orðinn einn mesti menningarviðburður Íslands á þessum tíma. Á yfiborði menningarinnar eiga hlutirnir að líta vel út, en undir niðri eru margir ennþá í "afleiðingum" Hrunsins. Fólk er að vinna sú út úr margvíslegum vandamálum, bæði í fjárhagslega og ekki síður að endurheimta traust. Það er ekki hægt að segja að umræður manna á alþingi séu traustvekjandi. Hins vegar hafa þau fyrirheit sem komið hafa fram hjá frambjóðendum til biskups og forseta endurvakið vonir í brjóstum okkar um, að einhverjum sé ennþá treystandi. Við sem þekkjum séra Agnesi vitum fyrirfram, að hér fer manneskja sem við höfum alltaf getað reitt okkur á og þannig verið treystandi. Ég er því sannfærður um að traust hennar mun gefa kirkju okkar og þjóð nýjan byr og leiða okkur fram í styrk og sjálfsöryggi. Ég vil að hún viti það að þó svo við höfum ekkert með kosningar að gera, þá stendur árgangur 1954 sem klettur á bak við hana og sendir góðar hugsanir til þeirra sem merkja á kjörseðlana: "...... ég treysti þér!"Kæru skólasystkin. Ég vil hvetja hvert og eitt okkar til að skoða og endurmeta traustið á tilveru okkar og kringumstæðum og ekki gleyma því að byrja vinnuna á heimaslóðum. Á þann hátt getum við verið öðrum til fyrirmyndar og styrkur í framgöngu séra Agnesar. Orðum mínum til staðfestingar og okkur til uppörvunar, vil ég vitna um traust okkar í kvæðið "Íslands börn" eftir Jóhannes úr Kötlum:Nú koma þau með eld í æðumá allavega litum klæðum- og mörgum hleypur kapp í kinn,er upp mót blámans heiðu hæðumþau hefja fánann sinn.Og aldrei hefur hópur fegriné hugumstærri og yndislegrisér fylgt í íslenzkt ævintýr.Og aldrei storkað elli tregrijafn ungur tónn og frjáls og nýr.- - - - - Á norðurhjarans sögusviði- í sveit og bæ, á fiskimiði - mun lífið verða af kvíða kvitt,ef svona verur fá í friðiað fegra og elska landið sitt.- - - - - En vér, sem þykjumst menn, þá megumei máttinn draga úr vonum fleygumné marka efans myrku sporí svip þess bezta, sem vér eigumog sem er líf og framtíð vor.Að frelsið aldrei frá oss víki,sem fæddi af sér hið nýja ríki,er komið undir kosti þeim,að enginn barnsins eðli svíki,sem eitt fær skapað betri heim. Fri, 06 Apr 2012 09:01:53 GMT http://1954.123.is/blog/record/602405/ Kæru skólasystkin!Við þekkjum öll til þess að segja af undrun: "hvaðan kom þetta"?, þegar eitthvað kemur óvænt eða skyndilega til okkar. Ég man svo ótrúlega vel eftir þessu hugtaki frá því í barnaskólanum, þegar tyggjó lenti óvart hjá kennaraborðinu í stað ruslafötunnar. Spurningu kennarans um: "hvaðan kom þetta"? var svarað eldsnöggt af tveimur stúlkum sem sátu saman á borðinu sem tyggjóið lenti "óvart" á, með fingurbendinu á aftasta bekk við gluggann. Viðbrögð kennarans urðu brottvísun í stað aðdáunar. Ég veit ekki af hverju þessi atburður kemur aftur og aftur upp í huga mér: "þetta var bara tyggjó sem átti að fara í ruslið"!, "hvernig gátu þessar tvær stelpur vitað hvaðan tyggjóið kom"?, "var einhver samningur milli kennarans og stelpnanna um að láta vita ef eitthvað væri í gangi út í bekknum"?, "af hverju urðu viðbrögð kennarans svona harkaleg"?. Þetta er bara ein af mörgum sögum sem við munum misjafnlega vel og höfum í dag gaman af að rifja upp. Svar við ofangreindum spurningum og hugleiðingum fáum við líklega og vonandi aldrei, því þá hættu þær að verða okkur umhugsanarefni. Ástæða þess að einmitt þessi saga kemur svo sterkt upp í huga minn í dag er að þessar tvær samsætu skólasystur okkar hafa greinilega hvergi látið deigan síga, ef dæma má af þeim fréttum sem nú eru efst á baugi úr heimahögunum. Þetta eru þær Margrét Gunnars sem var að verða Bæjarlistamaður og sr. Agnes Sigurðar sem er að bjóða sig fram til biskupskjörs.Ég er hér enn og aftur að vekja athygli á því hvað árgangur okkar er einstakur og dýrmætur. Það er á svona tímum sem við fylkjumst um okkar fólk og sínum samstöðu í hugsun og verkum. Við látum berast frá okkur jákvæð orð og yfirlýsingar sem hampa ágæti okkar og þá sérstaklega stelpnanna; við látum það heyrast svo hátt og hvellt að fólk spyr: "hvaðan kom þetta"? Orðum mínum til stuðnings stelpunum vil ég vitna í ljóð Davíðs Stefánssonar: "Hvaðan komu fuglarnir ........"?Hvaðan komu fuglarnir,sem flugu hjá í gær?Á öllum þeirra tónumvar annarlegur blær.Það var eitthvað fjarlægtí flugi þeirra og hreim,eitthvað mjúkt og mikið,sem minnti á annan heim,og ég get ekki sofiðfyrir söngvunum þeim.Af vængjaþytnum einumég vor í lofti finn.Einhver hefur sent þá,sem elskar fjörðinn minn.Þeir komu út úr heiðríkjunniog hurfu þangað inn.Það var eins og himnarnirhefðu fært sig nær.Hvaðan komu fuglarnir,sem flugu hjá í gær.Kæru skólasystkin. Ég vil hvetja okkur til að fagna slíkum áföngum. Við fögnum hvert í öðru og við fögnum með öðrum, með því að segja frá og tala um svona góða og merka hluti. Ég bið okkur nú að flykkjast saman, sérstaklega til stuðnings Agnesi í undirbúningi og síðan kosningu hennar til biskups Íslands. Sun, 04 Mar 2012 11:06:55 GMT http://1954.123.is/blog/record/597739/ Kæru skólasystkin!Annasamur tími jóla og áramóta er að baki og búið að blása í lúður til að fagna nýjum fyrirheitum. Til að stytta stundir tíma með vondum veðrum og dimmum dögum er efnt til margvíslegra mannamóta. Eitt það merkasta í huga Ísfirðinga er svokallað Sólarkaffi, en þá eru borðaðar pönnukökur í tilefni þess að sólin nái að skína á Eyrina og bæinn okkar í fyrsta sinn á nýju ári. Í Reykjavík hefur skapast sú hefð fyrir tilstuðlan Ísfirðingafélagsins að brottfluttir Ísfirðingar hittist og kætist saman rifji upp gamlar minningar "að vestan"!Það er ekki hægt að tala um hefð, þó "Ísfirskir bæjarpúkar 1954" hafi stormað saman á Sólarkaffi í fyrra og ákveðið að gera það aftur í ár. En ástæðan var sú að hittingurinn í fyrra var flestum eftirminnilegur og til það mikillar gleði að ástæða þótti til að endurtaka viðburðinn. Eins og með allar hefðir, þá einkennast þær af því að endurtaka sömu hlutina aftur og aftur hvort sem það þykir gott eða ekki. Nú brá svo við að forsvarsmenn Ísfirðingafélagsins vildu breyta um samkomustað og fyrirkomulag "til að þétta mannskapinn" og "skapa meiri nálgun"! Viti menn - þeir þekkja ekki sitt fólk (enda miklu yngri) og Ísfirðingar eru nú fastari fyrir en svo að láta smala sér saman í einhverja stólalausa kompu niður við Tjörnina í Reykjavík til að borða rjómapönnuköku standandi fyrir framan gargandi endur og máfa ............ (sem stela öllu steini léttara úr hendi manns)! NEI; Bæjarpúkar 1954 snéru "hart í bak" - enda kraftmikill skipstjóri við stýrið - sem fyrirskipaði öllum að lenda í sinni höfn og dvelja þar að vild! En eins og við öll vitum um "kraftmikla" skipstjóra, þá er það konan sem þar ræður og á örskotsstund vorum við boðin að borði sem enginn okkar sem þar voru hefðu viljað missa af.Kvöldið leið allt of fljótt; svo ég vitni til sögunnar um stóra naglann sem pabbinn fékk frá syni sínum í jólagjöf með utanáskriftinni: "pabbi - það er ekki stærðin sem skiptir máli, heldur hugurinn á baki við"; þá ríkti mikil samkennd í hópnum okkar. Við tókum fram "kladdann" og þar sem ég hafði reynslu frá barnaskólaárunum fékk ég það hlutverk að kalla upp nöfn og merkja við viðstadda. Það var ekki síður skemmtilegt að spá og spekúlera í hvar hinir væru staddir og niðurkomnir, þannig að lokum var eins og allur hópurinn væri mættur á staðinn :))Þið sem ekki voruð getið ekki ímyndað ykkur hvað við áttum í raun góðar stundir saman á skólaárunum okkar. Þrátt fyrir alla fyrri hittinga er eins og það sé endalaust hægt að rifja upp og hlæja að því sem við gerðum. Þó svo að hægt sé að minnast margs í hljóði, þá verða atburðirnir svo ljóslifandi þegar við komu saman. Eins og samveran er ljúf og minningarnar flestar góðar, þá er okkur endurfundir í sjálfsvald settir. Ég vil þakka öllum fyrir þessa frábæru kvöldstund og minna að það er ekki stærðin sem skiptir máli, heldur hvert og eitt okkar eins og við erum.Mér finnst ljóðið: "Líf þitt átt þú", eftir Jón úr Vör, tala inn í þessar kringumstæður okkar:Líf þitt átt þú.Ekki á ég það.Enginn á þaðnema þú.En hamingjuna,hver á hana?Hana áenginn einn.Kæru skólasystkin. Ég vil hvetja okkur til þess að hugleiða þann fjársjóð sem við eigum í hvert öðru. Þrátt fyrir að við/ þú eigum okkar líf, sem hver og einn þekkir til, þá er endalaust hægt að bæta það og kæta með jákvæðum og kærleiksríkum hugsunum til bæði liðinna og ókominna stunda með hópnum okkar. Sun, 05 Feb 2012 08:56:34 GMT http://1954.123.is/blog/record/593146/ Kæru skólasystkin!Nú er gamla árið liðið og nýtt að byrja. Atburðir og minningar þess liðna rifjaðir upp bæði til að kalla fram ánægju tilfinningu þess sem gekk vel og einnig til að læra af því sem betur mátti fara. Heit eru gefin og heit eru strengd um að gera ákveðna hluti og ekki síður að gera betur og reynast betur en áður. Sumir eru einir og aðrir eru saman; sumir ákveða þetta í tilefni tímamóta og aðrir af því þeir meina það sem þeir segja. Þegar ég lít tilbaka og hugsa til árgangsins okkar, þá þakka ég fyrir að tilheyra honum. Þetta er stór árgangur eins og sjá má á forsíðunni með 80 afmælisdaga. Ég spyr mig hvað það sé sem heldur svona stórum hópi saman. Í umhverfi mínu á spítalanum snýst slík umræða um genin eða erfðaefnið. Við erum þó lítið skyld innbyrðis, en erfðaefnið í hópnum okkar kemur örugglega frá vestfirska bænum okkar og hafinu á milli fjallanna sem heitir á fræðimálinu "1954 bæjarpúkagen". Þó ég og örugglega fleiri finni fyrir nærveru við hópinn gegnum síðuna okkar, þá er ekkert eins dásamlegt eins og svo kallaður "hittingur". Stundirnar sem við áttum saman í haust voru örugglega flestum mjög dýrmætar. Þrátt fyrir hverja veðurlægðina á fætur annarri, mikið hvassviðri og grenjandi rigningu, var fátt sem skyggði á gleðistundirnar sem við áttum saman. Ég hef áður minnst á að sumum finnst slíkir endurfundir og samvera ekkert endilega til gleði og spilar þar margt inn í. Ég man sjálfur eftir miklum spenningi þegar ég hitti hópinn í fyrsta sinn eftir margra ára fjarveru. Eftir á að hyggja var spenningurinn mjög góður og eðlilegur. Ég hlakkaði annars vegar rosalega til þess að hitta sem flesta og suma sérstaklega og auðvitað að rifja upp gamlar minninar. Það voru hins vegar tvö atriði í þessum gömlu minningum sem ég var mest spenntur yfir hvort bæru á góma og hvernig umræðan um það myndi enda. Viti menn, þegar upp var staðið - þá bólaði ekkert á þessum atriðum sem voru mér svo ofarlega í huga og í minningunni mjög skýr eftir 41 ár, þar sem viðkomandi var annað hvort búinn að gleyma eða grafa "stríðsöxina". Þar sem lærdómur minn og vinna gegnum árin hefur gengið mikið út á að leysa mál á sem farsælastan hátt, þá tók ég þarna þá ákvörðun að "klífa á brattan". Ég gekk til ákveðins einstaklings, rifjaði upp og útskýrði ákveðinn atburð og baðst innilega afsökunar á hvernig fór á þessum tíma. Viti menn - afsökun mín var meðtekin og staðfestir þannig að atburðurinn var ekki ofarlega bara í mínum huga og alls ekki grafinn dýpra en svo að honum var kippt snarlega upp á yfirborðið og svo grafinn að eilífu ........... eftir þetta finnst mér og að ég held fleirum minningarnar miklu ljúfari :))Eins og þið eflaust hafið skynjað, þá fann ég í upphafi til mikilla vonbrigða með hvað fáir létu í sér heyra eða gáfu frá sér álit eða innlegg á síðuna okkar; mér fannst við hafa klifið brattann til einskis með allri þeirri vinnu sem fór í að gera hana og síðan viðhalda. Eftir hittinginn okkar í haust sá ég hins vegar hvað við erum hvert öðru dýrmæt, þó við kannski náum ekki að sýna það í raun gegnum "apparat" eins og heimasíðu. Í dag hef ég heitið því að klífa í brattann áfram og láta síðuna vera akkerið í hópnum okkar til að sameina og viðhalda 1954 bæjarpúkageninu. Ég vil hvetja hvert og eitt okkar til að varðeita þennan einstaka gimstein sem við eigum í okkur og láta hann verða öðrum til fyrirmyndar.Orðum mínum til staðfestingar ætla ég að vitna í kvæði Hannesar Hafstein, "Klíf í brattann"!Brekkur eru oftast lægriupp að fara, en til að sjá.Einstig reynast einatt hærrien þau sýnast neðan frá.Himinglæfur brattar, breiðarbátnum skila´, ef lags er gætt.Flestar elfur reynast reiðarrétt og djarft ef brot er þrætt.T'iðum eyðir allri samræmdafls og þols; að hika sér.Kvíðinn heftir hálfa framkvæmd.Hálfur sigur þorið er.Klíf í brattann! Beit í vindinn,brotið þræð og hika ei!Hik er aðal-erfðasyndin.Út í stríðið, sveinn og mey!Kæru skólasystkin. Ég vil hvetja ykkur til að klífa í brattann til góðra verka og hugsana á þessu ári og ævinlega, verandi með þennan dýrmæta og einstaka gimstein í brjósti ykkar. Ég hlakka til að sjá sem flesta á næsta hittingi, Sólarkaffi Ísfirðingafélagsins, eins og nánar er um getið á forsíðu. Sat, 07 Jan 2012 12:04:23 GMT http://1954.123.is/blog/record/588674/ Kæru skólasystkin!Nú er aðventan byrjuð með tilheyrandi undirbúningi fyrir jólahátíðina. Fólk dæsir yfir því hvað frídagarnir séu fáir og það verði hreinlega engin jól í ár, sérstaklega ekki heldur í ljósi þess slæma ástands sem er í efnahagsmálum þjóðarinnar ........... eða hvað. Um daginn föðmuðu félagar mínir í Svíþjóð mig innilega á vinnufundi í Kaupmannahöfn og vottuðu mér næstum samúð sína yfir þessu ástandi á Íslandi. Þegar ég hafði sagt þeim frá þeim innilegu móttökum sem verslunarkeðja þeirra Lindex hafði fengið hjá okkur, létti á faðmlaginu og sorgasvipnum og ég varð óviss um hvort þeir væru að gleðjast í sér eða hætta að votta mér samúð sína. Allt í einu fannst mér eins og ég stæði einn á gólfinu ........ Eftir að mér hugkvæmdist að þakka þeim fyrir þessa kærkomnu verslun og frábæru föt á viðráðanlegu verði, datt ég aftur inn í hópinn (snilld). Svipað á við um veðrið sem að undanförnu hefur hegðað sér svo óútreiknalega að við könnumst ekki við aðrar eins uppákomur. Starfsfélagi minn segir gjarnan: "það er alltaf veður Halldór, en ef þér líkar það ekki, þarftu að breyta um hugarfar"! Með þessi orð í huga fór ég vestur í Dali fyrir 3 vikum síðan til að huga að rjúpu upp á Tröllatunguheiði. Þegar kom að Gilsfirði var veðurhamurinn slíkur að ekki sá í veginn fyrir sjógangi. Jákvæður í huga hélt ég áfram, gegnum sjóskaflana, yfir Króksfjarðarnesið og upp á heiði. Ég svipti upp bílhurðinni og stökk út í veðrið. Þrátt fyrir jákvætt hugarfar, fauk ég eins og fis eftir veginum og endaði (sem betur fer) ofan í snjófylltu gili. Þarna var mun lygnara og þar sem ég var ennþá jákvæður, klóraði ég mig tilbaka upp eftir árfarveginum og fram fyrir bílinn. Þegar upp á veginn kom, var vindurinn jafnsterkur og áður (enda ég jafnléttur) og feiktist ég eftir veginum að bílnum. Eftir að ég náði að þrengja mér um hurðarfalsið og aftur inn í bílinn var ég ennþá jákvæður og sagði "tær snilld" og ákvað að snúa aftur til byggða. Eftir á að hyggja hafði ég enga stjórn á veðrinu, heldur eingögnu huga mínum og afstöðu minni til þeirra aðstæðna sem ég var í. En með þessar dæmisögur í huga getum við þrátt fyrir efnahagsástandið í þjóðfélaginu og veðrið í landinu haldið ótrauð áfram að undirbúa komu jólanna til að minnast fæðingu Frelsarans. Það er á þessum tíma sem við getum með jákvæðu hugarfari breytt kringumstæðum okkar úr vonleysi í bjartsýni, þó svo að umhverfið mæli því mót. Frídagar jólanna eru fáir og því þurfum við að nýta hverja stund til hins ítrasta, þó svo hún fari fram í snjófylltu gili ......................Þessum orðum mínum til staðfestingar ætla ég að vitna í tvö ljóð Benedikts Sveinbj. Gröndal úr kvæði hans: "Mér kenndi"!Mér kenndi faðirmál að vanda,lærði hann mig,þó ég latur væri;þaðan er mér kominnkraftur orða,meginkynngiog mynda gnótt.Mér kenndi móðirmitt að geymahjarta trúttþó heimur brygðist;þaðan er mér kominnkraftur vináttu,ástin ótrauða,sem mér aldrei deyr.Kæru skólasystkin!Ég óska ykkur gleðilegra jóla, farsæls komandi árs og þakka ykkur dýrmætar samverustundir! Sun, 04 Dec 2011 21:16:36 GMT http://1954.123.is/blog/record/549863/ Kæru skólasystkin!Í liðnum mánuði hefur umræða um hjartað sótt mikið að mér. Það hefur hins vegar farið eftir bæði umhverfinu og umræðunni hvaða merkingu það hefur haft í sér. Á spítalanum snýst málið oftast um hjartað sem líffæri sem við þekkjum öll til og er þá að "láta illa" eða það er ekki að starfa eðlilega. Það er hins vegar mjög algengt að hjartað sé notað í annarri merkingu og þá sérstaklega í merkingu sálarinnar eða hugans. Ég segi gjarnan við læknanemana að viðbeinsbrot séu svo sársaukafull því beinið sé svo nálægt sálinni; undantekningalaust horfa þau á mig og þora greinilega ekki að spyrja: "hvar heldurðu eiginlega að sálin sé"? Við heilsum fólki og afsökum hvað við séum handköld og staðfestum í leiðinni "en hjartað er hlýtt"! Við samhryggjumst einhverjum og sendum "hlýjar hugsanir frá hjartanu" eða við samgleðjumst og sendum "hjartans eða hjartanlegar kveðjur"! Ef við látum okkur fátt um finnast, er hjartað okkar "steinrunnið"!, en ef við erum vingjarnleg þá erum við með gott eða notalegt "hjartaþel"! Í Svíþjóð kynntist ég starfsemi fyrir unglinga sem kallaðist 4-H sem stóð Huga, Hjarta, Hönd og Heilsu var talin samofin og nauðsynleg heild í "heilbrigðu" uppeldi.Í dag er heimurinn gagntekinn af "réttu" mataræði og "réttri" hreyfingu til að geta lifað "heilbrigðu" líferni. Ef 4-H hugmyndafræði Svía var/er rétt, þá þýðir það að við séum í kappseminni um: "drasl inn - drasl út" og "lífrænt inn - lífrænt út" að gleyma eða undanskilja hug okkar og hjarta. Þarna er kannski komin skýringin á því af hverju "mér líður svona illa á þessu lífræna........."! Er mögulegt að GPS-inn á úlnliðnum sé að gefa rangar upplýsingar frá "hjartanu" - eða erum við að mæla "vitlaus gildi" :) !Í sögunni um galdrakarlinn frá Oz er umræða um nauðsyn hjartans; þar staðfestir tinkarlinn að frekar vilji hann hjarta en heila, því hann vilji aftur fá tilfinninguna að verða ástfanginn .............. Í þessari barnasögu er aftur komið inn á samspil hjartans og tilfinninga sem eru af ýmsum ástæðum að gleymast okkur í dag; hugsanir okkar og markmið eru komin of langt frá hjartanu og (því hlutverki)/ þeim tilgangi sem það hefur "í raun". Með þá mynd í huga skiljum við betur hvað hjartapílan hefur í raun "djúpstæða" merkingu um gleði og góða tilfinningu og ekki dauða, eins og hún gæti táknað í dag. Það er því ekki skrítið að hjartapílan var teiknuð og rist á áberandi staði til að gefa eitthvað elskulegt eða hugnæmt til kynna og skáldin "léttu á hjartanu" með því að setja tilfinningar sínar í bundið mál. En af hverju þurfti þetta að vera/ verða svona áberandi - af hverju var ekki hægt að bera þessar tilfinningar í hljóði, þe þegja. Jú; þeir sem sáu myndirnar eða lásu ljóðin brostu eða grétu af gleði og þá var kannski tilganginum náð - það að gleðja aðra, fá þá til að hrífast með, uppörfa.Ég ætla að að vitna í hugleiðingar Davíðs Stefánssonar frá Fagraskógi, en þar vill hann vekja okkur til umhgusunar um hvað auðvelt er að dragast inn í heim vonskunnar og segir: Varaðu þig - Ég brá mér út í skóginn einn bjartan sumardag.blærinn söng í trjánum sitt margraddaða lag.Ég stóð þar undir björkinni, sem hæst við himinn ber,og heyrði líkt og hvíslað í eyrun á mér:Varaðu þig á skessunni, sem í skóginum er.Ég sinnti þessu lítið og lék mér þar og hló,og lengra inn í þykknið mig hulinn máttur dró.Af vegi mínum hrukku hin hræddu skógardýr.Þá heyrði ég kallað, og nú var röddin skýr:Varaðu þig á skessunni, sem í skóginum býr.Og lengra inn í skóginn og skuggana ég braust.Ég skil það varla sjálfur, hvað af þeim sporum hlaust.En stundum finnst mér allt vera illt, sem fyrir ber,og ekkert hjarta lengur í brjóstinu á mér .........Svona er að hitta skessuna, sem í skóginum er.Kæru skólasystkin - ég vil með þessum orðum biðja ykkur að hugleiða betur "tilgang" hjartans; það er ekki bara til þess að dæla blóði og hitatilfinningu um okkur sjálf heldur einnig til að hugsa skýrt og rétt og vel til annarra - hvar er þitt hjarta? Sun, 06 Nov 2011 06:27:52 GMT http://1954.123.is/blog/record/545386/ Kæru skólasystkin!Hjartans þakkir fyrir frábæran "hausthitting" um daginn. Þetta tókst frábærlega í alla staði eða "tær snilld" eins og sagt er í dag. Ég hafði ekki síður mikla væntingar fyrir þessum endurfundi frekar en þeim sem ætlaður hafði verið sl. vor og það gekk svo sannanlega eftir. Það var sko ekkert gefið eftir frekar en fyrri daginn - stærðfræðiséní hópsins var harður á því að 50 ár væru liðin síðan við hittumst fyrsta sinni í svokölluðum vorskóla, en þá vorum við undirbúin fyrir skólagöngu komandi hausts. Ekki man ég eftir veðrinu, en sérstaklega vel eftir hossinu aftan í honum Grána, en svo hét bíllinn hans Hreins sem við sátum í frá Engjaveginum og niður í bæ. Við vorum vel til fara, sumir strákanna í nýsaumuðum buxum frá Siggu saumakonu og stelpurnar með hliðartösku úr Bókhlöðunni með Andrésar Önd mynd utan á. Það þurfti að fara í röð framan við útidyrnar áður en ráðist var inn í anddyrið. Agnes var svo heppin að vera fremst, líklega vegna þess að skólastjórinn þekkti pabba hennar betur en okkar pabba - þetta þýddi líka að hún var alltaf lesin fyrst upp í kladdanum; eins gott að hún bjó nálægt og var því alltaf mætt snemma. Nú svo byrjaði bara skólinn og hver bekkur fékk sinn umsjónarkennara. Við þekktum þessa kennara misvel og þeir höfðu misgóð áhrif á okkur. Stundum veit maður ekki fyrir vízt hvað ræður framgangi og þróun mála frekar en hin margvíslegu veður, sem ýmist eru hlý, köld, blíð, hörð, laða fram vellíðan eða setja allt um koll með ófyrirsjánalegum afleiðingum .......... Stundin sem við áttum núna í skólastofunni okkar 50 árum seinna fannst mér vera eins og "stund á milli lægða" - það mátti sjá hvernig hugur flestra fór á flug, hjá sumum í hljóði og hjá öðrum með hljóði; en eitt vorum við sammála um: "við hefðum mátt hegða okkur betur, en hvort afleiðingarnar hefður orðið aðrar vitum við vízt aldrei .... en nú virtist allt með kyrrum kjörum"! Auk þessarar stundar áttum við frábæran tíma í bíó með kók og popp, í Gamla með kakó og kókoslengju, í kirkjugörðunum í úrhellsirigningu og að lokum í Tjöruhúsinu með gítar- og nikkutríói og lokahnykk með balli í Krúsinni. Þannig var þessi stutta 50 ára samveru- og upprifjunarstund milli lægða tekin með stæl, enda ekki eftir neinu að bíða .........Í fyrradag skaust ég á hjólinu austur í Skaftafell með kærum vini mínum, þrátt fyrir aðvaranir veðurstofu um slæmt veður vegna samfallandi lægða; það virtist allt mæla með því að við sætum bara heima og biðum eftir þessu voðalega - hræðilega veðri. Við fengum hins vegar blankandi logn, þurrviðri og sólarglætu alla leið þangað en þvílíka úrhellisrigningu og hvassvirði á bakaleiðinni svo að sundkskýla hefði passað betur en mótorhjólgallinn. Þegar ég sit núna við tölvuna í þurrum fötum og með nýgreitt hár get ég staðfest að ferðin var tær snilld og samveran og minningin um hana er mjög kær. Já - kæru skólasystkin - ég vil hvetja ykkur hvar sem þið eruð að hallað ykkur aftur í smástund og smjatta á þessum dásamlega endurfundi sem við áttum og sem kemur ekki aftur. Mér fannst hurð skella nærri hælum þegar vorhittingurinn var blásinn af, því við gerum okkur í raun ekki grein fyrir því hvað við þurfum við að nýta vel "stundirnar milli lægða"; þær eru mislangar, misskemmtilegar og misblautar og mis- allt mögulegt, en það sem upp úr stendur er að þær eru hópnum okkar og ekki síður hverju og einu okkar óendanlega dýrmætar. Orðum mínum til staðfestingar vil vitna í stutt ljóð Stephans G. Stephanssonar sem heitir "Hugur og hjarta" og sem tala beint inn í kringumstæður okkar:Láttu hug þinn aldrei eldast eða hjartað.Vinur aftansólar sértu,sonur morgunroðans vertu. Tue, 04 Oct 2011 22:24:50 GMT http://1954.123.is/blog/record/541168/ Enn við komin erum saman þá alltaf ríkir fjör og gaman, sko árgangurinn okkar ber af öðrum slíkum á landi hér. Við ávallt munum æsku ljúfa daga þegar öll í skóla við byrjuðum að kjaga, við vorum alltaf afskaplega hress eflaust jók það kennaranna stress. Það var gaman, þetta er alveg satt þegar út um gluggan "kladdinn" datt, ög töluvert það tók á kennarann þegar teiknibólu hann fékk í sitjandann, við elskuðum hann engu að síður þó en inn í okkur lítill púki bjó. Þá var alltaf eitthvað hægt að gera áhyggjur við þurftum ekki að bera, þá sérhver dagur leið við leiki og gaman við lifðum bara til að vera saman. En síðan tóku unglingsárin við og ekki var þá minna gamanið, skólahljómsveit reif upp rokkið þar og Rabbi Jóns hann barði trommurnar. Kvikmyndin um þennan árgang er afreksverk, það skilja allir hér, Mummi Þór þá aldrei af sér dró að erfiðleikunum hann bara hló. Þótt árum fjölgi, ennþá erum við innst í hjörtum samhent púkalið, ýmsir líta yfir árganginn og óska að mega ganga í söfnuðin. En kennitölum þyrfti að breyta þá og Þjóðskráin myndi aldrei segja já, nei þetta er sko OKKAR árgangur sem einstaklega vel er heppnaður, á svipuðum tíma öll við erum getin það er augljóst mál, þá var hollur matur étin. Já árin breyta okkur fjarska lítið er þetta ekki dásamlegt og skrítið, þó hárum fækki og fölni liturinn þá finnst í okkur sami krafturinn. Hrukkurnar þær myndast ein og ein þær ekki gera nokkrum manni mein, það er nú svo, við erum bara við og við munum ávallt standa hlið við hlið. Áföllum við aldrei sleppum frá aðstoð veita góðir vinir þá, í hópnum fækkað hefur gegnum árin þá hjálpum við hvert öðru að þerra tárin. Við minnumst þeirra sem héðan eru horfin í hjörtu okkar mynd af þeim er sorfin, þau gleymast ekki þó gleðin taki völd og gleðjast eflaust með okkur í kvöld. Svo lífsglöð, hress og yndisleg við erum og aldurinn með virðuleika berum, en nú er mál að ljúka lestrinum við lifum öll í sælum minningum, við erum stoltar af okkar árgangi ástarkveðjur frá Rósu og Bjarndísi. G.G. Mon, 05 Sep 2011 22:21:04 GMT http://1954.123.is/blog/record/527862/ Kæru skólasystkin!Það hvarflar að manni setningin: "Þannig fór með sjóferð þá .......", flestir segja þetta í neikvæðri merkingu, en orðin segja alls ekki hvort sjóferðin hafi farið vel eða illa! Það blés hressilega á móti þegar bíllinn okkar stóð hæst á Steingrími og Djúpið kom í ljós, með hvitfyssandi öldurnar. Það heyrðist líka smellur í hitamælinum þegar hann datt úr 10 gráðunum niður í 2. "Já, þetta eru móttökurnar" eða "nú er hann kaldur af jökklinum" eða "svakalega ætlar sumarið að koma seint"! Mér var svo gjörsamlega sama um allt þetta, því ég hlakkaði svo til að komst "heim"! Þessu var þó ekki lokið, því um kvöldið hringdi "brósi" og bauð okkur að koma í Sjómannadagssiglingu með Sigga Bíu út á Djúpið. Í þessum töluðu orðum horfði ég út á hvitfyssandi Pollinn og sá fyrir mér hvernig allir skemmtu sér í siglingu á meðan ég lægi í keng út í einhverju skotinu með ælupokann í annarri og útataða myndavél í hinni hendinni. Þegar við komum loxins út úr þessum nýju en löngu og dimmu Bolungarvíkurgöngum, þá var bara logn í Víkinni. Á bryggjunni tóku við faðmlög og "langt síðan síðast" kveðjur og "hjartanlega velkomin um borð"! Siggi var flottur og snöggur í snúningnum - allt í einu á flugi út á Djúpið. Þarna var mikið af bæði stórum bátum sem fóru rólega og litlum bátum sem skutluðust inn á milli og út og suður svo "sauð á keipum"! Úti á miðju Djúpinu voru bátarnir komnir frá Ísafirði og þarna heilsuðust þeir "frændurnir" eins og hundar á lóðaríi með þvílíkum skvettugangi. Mér var efst í huga: "´Þannig fór með sjóferð þá ....... ", en það hefði verið hræðilega misskilið, því enginn vissi hvað mér hafði hviðið fyrir ferðinni þegar mér var boðið í hana kvöldið áður. Þess vegna sagði ég hátt og snjallt: "þetta var tær snilld" og það skildu allir rétt :))Að þessu sögðu er auðveldara að lýsa tilfinningum mínum gagnvart 1954 hittingnum okkar. Ég var búinn að hlakka til hans eins og lítið barn. Þar blandaðist saman bæði það að hittast og að koma vestur. Ég skil alveg og virði ákvörðun nefndarinnar, en hélt því til streitu að fara vestur til að heilsa upp á "heimahagana"! Ég þarf ekki að útskskýra það á prenti hvernig brugðist var við komu okkar - með vinnugallann á hælunum, símann á öxlinni og höfuðið inni í bakarofni, var brostinn á "vorhittingur"áður en verðurfréttunum lauk á Stöð 1. Ekki nóg með að við náðum að knúsast, tala, hlægja og borða fram yfir miðnætti, heldur var haldið áfram í kjölfar erfidrykkju næsta dag. Þó svo að flestum okkar hafi verið efst í huga: "´Þannig fór með sjóferð þá ....... ", þá er það algjör misskilngur sem leiðréttist hér með og ég get aftur sagt hátt og snjallt: "þetta var tær snilld" og það skilja þeir rétt sem voru á staðnum :))Ég vil því hvetja okkur til þess að missa ekki af tækifærinu sem gefst í haust. Þó svo að við gerum okkur ekki grein fyrir því í daglegu amstri og lífsins hlaupi, þá er ekkert dýrmætara en fjölskyldubönd, sem við í raun tengjumst með þessari sterku 1954 samstöðu og vináttu. Látum ekki svona dýrmætt tækifæri fara of auðveldlega fyrir bý - það væri mikil sóun á lífsins gæðum.Mér finnst ljóð dagsins sem heitir "Leiðsla" og er eftir Þorstein Valdimarsson, passa vel inn í þessar kringumstæður okkar:Í vefstól skúraskýjahin skæra júnísólmeð geislavafi vefurá vorið daggakjól.Svo skín þér allt í einuþess undur tignarhljóttí ljóma ungrar ástará óttubjartri nótt.Þú stóðrst við elfarstrenginn,er stríður geistist hjá,en bakkinn rósum roðinní regnsins bláma lá.Nú veit ei fyrr né framarhinn fangni hugur þinnen tíð og leið þér týnastí tíbrá vorsins inn.Þú felllur fram og skelfist,hve fögur mynd þess er;og kjólfald bryddan blómumþú berð að vörum þér.Ég óska ykkur áframhaldandi gleðilegs sumars með þakklæti til þeirra sem stóðu að og komu á vorhittinginn og uppörvun og hvatningu til þeirra sem ekki komu/ komust fyrir hittingnum í haust! Mon, 13 Jun 2011 10:31:11 GMT http://1954.123.is/blog/record/521751/ Kæru skólasystkin!Já - hver man ekki þessa stund: "að skóla loknum"! Fyrstu árin var það sumarvinnan sem tók við: barnapössun, skógræktin, vinna fyrir mömmu, vinna fyrir pabba, fara í sveit og svo mætti lengi telja. Núna er 50 ár síðan við vorum í þessum sporum og á þeim tíma höfum við þurft að taka ýmsar ákvarðanir og stefnur sem hafa verið mikilvægari og þyngri í meðförum en einhver sumarvinna. Ég man samt eftir því að þetta vóg þungt í því hvað yrði úr sumrinu; ekki skemmdi heldur fyrir að fá pening fyrir verkið. Svo þurfti að hafa sig til fyrir þennan tíma með sumarklippingu hjá Árna Matt og gúmmískóm í Gústabúð. Ég veit að þessi háttur var nú ekki "standard" og verður gaman að heyra allar hinar sögurnar á hittingnum okkar. Þá getur söguljóminn orðið mismikill og eflaust á stundum það lítill og kannski óskemmtilegur og ekki verður til upprifjunar. Mér finnst hins vegar að hópurinn okkar sé orðinn þannig í stakk búinn og þroskaður, að hittingur sem þessi sé kjörinn vettvangur til að taka fram æskuminningar hvort sem þær voru nú sætar eða súrar. Þær sætu eru sérstaklega til að kæta hópinn og hjálpa til að muna þennan frábæra tíma sem við áttum hvert og eitt og einnig saman. Þær súru eru ekki síður til að leiðrétta mögulegan misskilning sem hefur lifað í gegnum allan þennan tíma og bara gerjast til hins verra með hverju árinu sem líður. Allavega vil ég hvetja okkur til að láta nú gamminn geysa gegnum síðastliðin 50 ár, festa á blað það sem kemur upp í hugann og draga fram myndir sem varpa betur ljósi á þessa tilveru okkar.Mér finnst við hæfi að ljúka þessum maí-orðum til okkar með tilvitnun í kvæði Bjarna Gissurarsonar, sem heitir: "Samlíking sólar og konu"!Hvað er betra en sólar sýn,þá sveimar hún yfir stjörnu rann?Hún vermir, hún skínog hýrt gleður mann.Þegar fögur heims um hlíðirheilög sólin loftin prýðir,lifnar hauður, vötn og víðir,voldugleg er hennar sýn.Hún vermir, hún skín.Með hæstu virðing Herrans lýðirhorfi á lampa þann.Hún vermir, hún skínog hýrt gleður mann.Já; nú er að hrökkva eða stökkva, því helgin er stutt undan og Nefndin þarf að vita fyrr en seinna hvað margir geta alls ekki komið :)) Mon, 09 May 2011 23:03:50 GMT http://1954.123.is/blog/record/517509/ Skrítið "hvernig uppeldið mótar okkur" ........ eru það bara umhverfisáhrif sem verka í lífi okkar og athöfnum eða spilar erfðamengið þar einnig sinn þátt. Í læknisfræðinni er það hvoru tveggja; "sitt lítið af hvoru" eins og sagt er. Hvað þá með "páskana fyrir vestan"! Er það ekki bara eða frekar uppeldið og mögulega umhverfisáhrifin .........? Af hverju sækja þá afkomendur okkar og ættingjar fæddir víðs fjarri Ísafirði eftir því að komast vestur og þá sérstaklega á páskunum? .... umtalið eða endurupplifun á hegðun okkar, umræðu um þennan tíma og kannski hvernig við segjum frá þeim minningum sem við eigum í hjartanu frá þeim tíma þegar "við vorum á páskunum á Ísafirði"! Í raun er páskahátíðin gleðihátið kristinna manna sem hefst á pálmasunnudegi en þá reið Jesú á asna inn í Jerúsalem til að halda páska gyðinga og fólkið fagnaði honum með því að veifa pálmagreinum. Á fimmtudeginum borðaði Jesús með lærisveinum sínum síðustu kvöldmáltíðina; dagurinn er nefndur skírdagur vegna þess að Jesús þvoði fætur lærisveina sina fyrir máltíðina, en skír í þessu samhengi þýðir hreinn. Föstudagurinn langi snýst allur um sakfellingu Jesú,krossfestingu og dauða. Páskahátíð gyðinga Pesach, var haldin á laugardeginum á sabbatinu. Þennan dag lá öll starfsemi niðri en daginn eftir, á sunnudeginum, var venjulegur virkur dagur. Það var þá sem María Magdalena og María móðir Jakobs sáu að Jesús var ekki lengur í gröfinni því að hann hafði risið upp frá dauðum. Kristnir menn halda því páskadaginn sem gleði og fagnaðardag. Jesús lifði þrátt fyrir að hafa verið tekinn af lífi á krossinum og það gerir páskana að mestu hátíð kristinna manna og forsendu kristinnar trúar.Við höfðum ekki mikla hugmynd um þessa hluti hér áður; það snerist allt um að komast á skíði frá morgni til kvölds - allavega þegar nóg var til af snjó. Það má segja að Ísfirðingar hafi brugðist bæði við snjóleysinu og breyttum tíðaranda á rétta augnablikinu með því að innleiða hátíðina "Aldrei fór ég suður", sannkallað gleðihátið tónlistarfólks. Ótrúlegt hvað Ísfirðingar erum nú þrautsegir - á augabragði urðum við heimsfrægir fyrir hugmynd sem var í raun mjög einföld - en virkaði! Ég vil hins vegar leyfa mér að taka svo djúpt með árinni og staðhæfa að sú upplifun sem þessi gleðihátíð veldur hjá fólki er ekki bara tónlistin, heldur er það samspil tónlistarinnar, umhverfisins og alls þessa fólks sem er samankomið og fagnar því að vera komið vestur á eyrina, milli fjallanna og til kærkominna ættingja og vina.Í ár stingur svo sumardagurinn fyrsti sér inn í hátíðina með því að bera upp á skírdag. Þetta er dagurinn sem annars á að gefa til kynna lok vetrar og upphaf hlýrri og sólarlengri daga. Í minningunni er hann skátamessudagur og skrúðganga í kulda og byl. Þrátt fyrir þessa miklu uppákomur nú um miðjan apríl, ætlum við 1954-ingar hvergi að láta deigan síga og stefnum ótrauð að okkar gleðihátið um komandi sjómannadagshelgi. Ég vil enn og aftur minna okkur á að taka tímann frá og byrja að rifja upp skemmtileg atvik sem þurfa að koma fram í dagsljósið, ekki seinna en nú, 50 árum eftir að við hófum skólagönguna okkar. Við þurfum einnig að vera dugleg að fylkja okkur bak við nefndina svo hún sjái einnig gleðina við hittinginn og ekki bara erfiðið :)))Með tilhlökkun í huga eftir því að hittast fyrir vestan, vil ég enda þessa hugrenninga með tilvitnun í ljóð Friðriks Friðrikssonar, "Dýrlegt kemur sumar"Dýrlegt kemur sumar með sól og blóm,senn fer allt að vakna með lofsöngsróm,vængjaþytur heyrist í himingeim, hýrnar yfir landi´ af þeim fuglasveim.Hærra´ og hærra stígur á himinbólhetja lífsins sterka - hin mikla sól,geislastraumum hellir á höf og fjöll,hlær, svo roðna vellir og bráðnar mjöll.Gróðurmagnað lífsaflið leysist skjótt,læsir sig um fræin, er sváfu rótt,vakna þau af blundi´ og sér bylta´ í mold,blessa Guð um leið og þau rísa´ úr fold.Guði´ sé lof, er sumarið gefur blítt,gefur líka´ í hjörtunum sumar nýtt,taka´ að vaxa ávextir andans brátt,eilíf þar sem náðin fær vöxt og mátt.Blessuð sumardýrðin um láð og lálífsins færi boðskap oss himnum frá:"Vakna þú, sem sefur, því sumar skjóttsigrað kuldann hefur og vetrarnótt".Ég vil fyrir hönd 1954-inga óska öllum gleðilegrar páskahátíðar. Einnig:GLEÐILEGT SUMAR OG TAKK FYRIR VETURINN! Sun, 17 Apr 2011 09:43:08 GMT http://1954.123.is/blog/record/508802/ Kæru skólasystkin!Já; nú er aldeilis að færast fjör í hópinn. Það er varla búið að klára einn hittinginn þegar blásið er til þess næsta. Það er kannski eitthvað til í þessu með D-vítamínið sem talið er að þjóðina skorti í dag, því kallið frá nefndinni fyrir vestan kom einmitt í kjölfar Sólarkaffisins. Það er nú hreint ótrúlegt að 50 ár séu liðin síðan við trítluðum fyrstu ferðina okkar í vorskólann 1961. Við Engjavegspúkarnir þurftum hins vegar ekki að trítla niður eftir því Hreinn heitinn keyrði okkur í Grána. Það þurfti að halda sér fast því nóg var af holunum á leiðinni. Það var svo sem í lagi því skólataskan hékk í langri reim yfir öxlina og svo var hægt að stífa sig af í nýju ilmandi gúmmískónum frá Gústa í skóbúðinni. Já - það verður margs að minnast og ýmislegt til upprifjunar á hittingnum í vor. Ég vil hvetja hvert og eitt okkar til að líta tilbaka og rifja upp þennan tíma til að allir hafi eitthvað að segja með vorinu. Þó spenningur okkar yfir vorhittingnum sé þegar byrjaður má vera að hann tengist líka þjóðfélagsaðstæðunum; hvernig fara nú kosningarnar og hverjar verða afleiðingarnar. Það er líka spenningur yfir því að páskarnir eru stutt undan og þeir marka alltaf tímamót okkar milli veturs og vors, því í kjölfar þeirra fara skíðin upp á loft, snjórinn bráðnar og sólin tekur völdin. Þessar fyrirætlanir eru þó allar byggðar á gömlum minningum frá fyrri tíð. Í dag eru hlutirnir eins og meira óútreiknanlegir eins og t.d veðrið sem mitt í þessu lemur með éli á glugganum á miðjum sólardegi. Það er á slíkri stundu sem við þurfum að kalla fram hlýjar minningar og það fallega umhverfi fjallanna sem við ólumst upp með og tengir sem okkur innst inni órjúfanlegum böndum. Ljóð Matthíasar Johannessen, "Fjöllin í brjósti þér", lýsa þessu á eftirfarandi hátt:Hann skín þér enn við augum dagur sá,sem öllum dögum fegri rís úr sjá.Og ennþá kemur hann á móti mér,og morgunbjört vor ættjörð færir þérsín himingnæfu fjöll - þú fylgir þeimsem fugl er snýr á nýju vori heim,þér fagnar ávallt heiðin hrjósturgráog himnesk nótt með stjörnuaugu blá.Og fjöllin rísa björt í brjósti þér,þau benda heim svo langt sem auga sér.Og moldin vakir, mold og gróin tún - og máttug rís þín sól við fjallabrún.Þú kemur heim, þín sól við sund og víker seiður dags og engri stjörnu lík,hún bræðir hrím og vekur vor sem ersvo vængblá kyrrð og þögn í brjósti mér.Ég vil hérmeð hvetja okkur til að taka mót sól og vori full tilhlökkunar að hittast og rifja upp gamlar og góðar minningar um þann yndislega tíma sem við áttum saman á fyrstu skólaárunum fyrir 50 árum síðan! Sun, 06 Mar 2011 16:49:28 GMT